filistia Φιλισταία فلسطين

Γάζα ερχόμαστε

2010-03-14T10:31:00.000-07:00

Πρώτη προβολή της ελληνικής έκδοσης του ντοκιμαντέρ "Γάζα ερχόμαστε"

Ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για αυτούς που οι συνετοί της μοιρολατρίας ονομάζουν εξωπραγματικούς, στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Επίσημη ελληνική πρεμιέρα:

Ολύμπιον 16/3, 22:30

Επαναληπτική προβολή:

Αίθουσα Φρίντα Λιάππα 19/3, 17:00

Τον Αύγουστο του 2008, δύο ελληνικά ψαροκάικα έσπασαν για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας, που έχει επιβάλλει παράνομα το κράτος του Ισραήλ. Το «Γάζα Ερχόμαστε», καταγράφει αυτό το μοναδικό και ριψοκίνδυνο ταξίδι. Τα κίνητρα όσων συμμετείχαν στην αποστολή, τις ελπίδες και τα όνειρά τους. 44 απλοί άνθρωποι από 17 χώρες και ανάμεσά τους 9 Έλληνες, αψήφισαν την πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ και κατάφεραν να αποδείξουν ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο όταν πιστεύεις σε έναν δίκαιο σκοπό. Το «Γάζα Ερχόμαστε» που προβλήθηκε τον περασμένο Αύγουστο με μεγάλη επιτυχία στο διεθνές δορυφορικό δίκτυο Al Jazeera έχει τη σφραγίδα πολλών Ελλήνων και Αράβων δημιουργών, ανάμεσά τους Νασίμ Αλάτρας (παραγωγός) και Νίκος Ζηργάνος (σεναριογράφος). Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Γιώργος Αυγερόπουλος και Γιάννης Καρυπίδης, η διεύθυνση παραγωγής είναι της Αναστασίας Σκουμπρή, η μουσική του Γιάννη Παξεβάνη, η διεύθυνση φωτογραφίας των Γιάννη Αυγερόπουλου και Γιώργου Αλεξόπουλου, η ηχοληψία του Κώστα Καταληματία και το μοντάζ των Γιάννη Μπιλίρη και Αννας Πρόκου. Την αραβική και αγγλική έκδοση του ντοκιμαντέρ επιμελήθηκαν ο Σάαντι Αλ-Αγιούμπι και η Δανάη Λιβαδά αντίστοιχα.

Γιάννης Καρυπίδης-Κώστας Καταληματίας-Γιώργος Αλεξόπουλος

Βαγγέλης Πισσίας-Βάσως Λυσσαρίδης-Νασίμ Αλάτρας

Νίκος Ζηργάνος-μάστρο Θοδωρής-Βαγγέλης Πισσίας

Γιώργος Αυγερόπουλος-Πέτρος Γιώτης

Γιώργος Αλεξόπουλος-Κώστας Καταληματίας

Νασίμ Αλάτρας-Βαγγέλης Πισσίας

GAZA WE ARE COMING

August 2008, two small greek fishing boats broke the naval siege, illegally laid by the state of Israel on Gaza, for the first time after 41 years.

“Gaza We Are Coming” records the historic and risky journey of 44 activists from all over the world, who, by breaking the embargo, proved that history is often made by those that the wise and prudent determinists call ‘unreal’.

Directed by:

Yorgos Avgeropoulos, Yiannis Karipidis

Script:

Nicolas Zirganos

Produced by:

Nasim Alatras

Production Manager: Anastasia Skoubri / Director of Photography: Yiannis Avgeropoulos, Yorgos Alexopoulos / Editing: Yiannis Biliris/Anna Prokou / Sound: Kostas Katalimatias / Original Music by: Yiannis Paxevanis / Graphics: Sakis Palpanas / Assistant Journalist: Ahilleas Kouremenos / Cooperating Journalists: Petros Yiotis, Aggelos Athanasopoulos / A Small Planet production for Al Jazeera Satellite Network © 2009 / World Sales: Anastasia Skoubri info(at)smallplanet.gr

‘Quite often history is made by those that the wise and prudent determinists call unreal’.

Vassos Lissaridis

A few months before Israel’s attack on Gaza (December 2008), and while the Israeli army had started to bang the drums, a handful of activists from around the world achieved the unreal. They broke, in August 2008 for the first time in 41 years, the naval siege of Gaza.

The idea for the journey was conceived by American academic Paul Larudee, one of the founders of the ‘Free Gaza Movement’ back in 2006. A previous attempt had turned out tragically when the leader of the mission, Riad Hamad, was found dead, hands and knees tied, in a lake in Austin, Texas. Despite the cancellation of the mission, Larudee did not give up and in the end of 2007 he came into contact with Vangelis Pissias. In his own words : ‘This project died a thousand deaths and every time it was about to die someone, somebody new, stepped forward to save the project. This put us in touch with Dr. Vangelis Pissias.’

Since then, in utmost secrecy, a few Greeks, fighting in solidarity with the Palestinian people, started to work hectically on repairing two small fishing boats that were destined to go to Gaza. From the two small shipyards, in Eretria and in Spetses, the plan started to become reality. Pissias contacted trusted friends and fellow comrades who would be his companions throughout the mission and they responded without second thought.

But what was it that made some people risk their lives on the Palestinian issue? ‘In an era when brutal individualism has become a mainstream ideology and has swept everything around us, indeed there was no other way for me, I had to go’, director Yiannis Karipidis tells us. ‘Since I consider myself a man of the left, the Palestinian Issue forms an integral part of this side of mine, because here we have a unique phenomenon in world history: a people bleeding for 60 years and for 60 years holding the flag of resistance and freedom high’, journalist Petros Yiotis continues.

From Eretria and Spetses to Chania and from there to Sitia, Castelorizo, Larnaka. Every stop marked an adventure. Problems would appear with the small fishing boats ‘Aghios Nicholaos’ and ‘Dimitris K’, disagreements among the foreign activists that had also arrived for the journey but their experience in sea matters was limited, and there was also the fact that state authorities would set up obstacles of all sorts preventing the normal course of the mission. All this was not enough to beat the will and faith of people to perform their duty, which felt sacred to them.

And so, the 2 fishing boats with 44 people on board set off from Larnaka towards their final destination, Gaza. The document that arrived and stated that while performing military exercises Israel would forbid the access to all vessels, humanitarian aid ships included, in the area along the whole Gaza coastline and as deep as 35 naval miles, didn’t discourage anybody; quite the contrary, it strengthened their will. Even when the Israelis blocked the boats’ satellite system of intercommunication, the decision that was made during the onboard assembly that followed was indicative of the courage of the passengers: ‘we keep going until the captain is threatened’.

Τhe Israeli state, also because of international pressure, made the decision not to intervene and so on Saturday, August 23rd 2008, the sight the activists laid eyes upon inside the Gaza Port was magic. More than 5.000 people were giving them a heroe’s welcome. ‘The human mind cannot grasp this image. You can’t visualize beforehand the eyes of the children that are looking at you from the water, when they have jumped into the sea and are swimming towards the boat. This you can’t picture, this image you only see and afterwards you can’t forget it’ Vangelis Pissias remembers. ‘The moment we were entering the Port of Gaza , the moment when thousands of people were gathered, almost hanging like a bunch of grapes from the dock and all around the port, and you could see thousands of people cheering, is the most intense, emotional feeling I have experienced so far in my life’, academic Takis Politis adds.

These activists , 44 people from 17 countries and among them 9 Greeks, did not feel like heroes, though. They just felt that perhaps they had contributed to a minimum degree to the Palestinian struggle to shake off the threat that the state of Israel has been posing for decades. ‘Gaza We Are Coming’ is about the will of these people to prove that nothing is impossible when the cause is just. And the journey continues…

Directed by: Yorgos Avgeropoulos, Yiannis Karipidis / Script: Nicolas Zirganos / Produced by: Nasim Alatras / Production Manager: Anastasia Skoubri / Director of Photography: Yiannis Avgeropoulos, Yorgos Alexopoulos / Editing: Yiannis Biliris/Anna Prokou / Sound: Kostas Katalimatias / Original Music by: Yiannis Paxevanis / Graphics: Sakis Palpanas / Assistant Journalist: Ahilleas Kouremenos / Cooperating Journalists: Petros Yiotis, Aggelos Athanasopoulos /Versions in Arabic and English by Shadi Ayubi and Danae Livada respectively.

A Small Planet production for Al Jazeera Satellite Network

1-http://english.aljazeera.net/mritems/Documents/2009/9/11/20099119498731660english%20credits1.pdf

2-http://www.smallplanet.gr/documentary-catalogue/gaza-we-are-coming.htm

3-http://www.smallplanet.gr/smallplanet-news/gaza-we-are-coming-12th-international-documentary-festival-of-thessaloniki.htm

'غزة... اننا قادمون' فيلم وثائقي عن محاولات كسر حصارغزة
: عبدالسلام الزغيبي:أثينا: تعرض قناة 'الجزيرة' الفيلم الوثائقي 'غزة.. إننا قادمون'، والذي يشكل ثمرة تعاون عربي يوناني في مجال الانتاج الفني. حيث اتفق العرب واليونانيون
على إنتاج فيلم وثائقي لحساب قناة الجزيرة، يتحدث عن ابطال كسر حصار غزة البحري.

للاطلاع على كل جوانب الفيلم، التقينا بمنتجه الصحفي بجريدة 'اليفثيروتيبيّا' اليونانية، الفلسطيني الاصل نسيم الاطرش.

ما الجديد في هذا الفيلم؟
التحضير والتنظيم لكسر الحصار. لقد كنت اتابع الجهد الذي يبذله اليونانيون تحديدا، والأمريكي بول لارودي، في فترة كنت فيها مكبلا ببحث تاريخي للصحيفة عن اسرار واحداث حرب 1973، نشر يوميا ولثلاثة اسابيع، شعرت وقتها بضيق كبير عنوانه 'انا اكتب عن التاريخ وامامي من يصنعه'. عندما كان يتصل بي فاغيليس بيسياس، ويخبرني بالتفصيل، عن بعض جوانب عملية كسر حصار غزة، كنت اشعر انني امام انسان فلسطيني اكثر مني بكثير. وبعد ان تعرفت عليه، اقتنعت بأنني امام انسان يمتلك قلبا فلسطينيا صافيا. وعندما تعرفت على بقية المشتركين، شعرت ان فلسطين اصبحت فكر عدالة ونضال. وخلال ايام إبحار القاربين الى كريت ولارنكا، تابعت الرحلة عبر اصدقاء كانوا يطلعونني على الصعوبات والعراقيل التي كانت تقابلهم، وكيف كانوا يتخطونها بتصميم وارادة. وقتها وصلت الى قناعة ان هذه الصعوبات والعراقيل، كانت بالنسبة لهولاء النشطاء صغيرة امام معاناتهم لشراء واخفاء واصلاح القاربين. كما وصلت إلى قناعة بأن أحدا لن يعطي هذا الجانب من القصة ما يستحقه من اهتمام. ومن هنا رسخت الفكرة في ذهني. وقد كان يوم كسر الحصار، ودخول القاربين ميناء غزة يوم حلم. كان يوما في ألف يوم. وأصبح ميناء غزة اجمل نقطة في الكون. وقد اعطت التغطية المباشرة التي كانت تقوم بها الجزيرة للقصة وابطالها ابعادها الثلاثة، وسطرت في كتاب تضامن الشعوب اجمل صفحاته.
وعندما رأيت فاغيليس بيسياس وهو ينتقل من مركب الى مركب، ثم يصعد الى سطح بيت صغير نصبت فوقه كاميرا الجزيرة، ادركت ان العقل المفكر في القناة قد أمسك بطرف الخيط. ان هذة القناة العربية قد ادركت اين تكمن القصة، وعرفت من يملك اسرار 'المغامرة'.. لقد وصلت الرسالة.
بعد رجوع القاربين من غزة، التقيت بابطال بحر ايجة والمتوسط، وسجلت القصة بكافة ابعادها بكاميرتي الشخصية. واتصلت بقناة 'الجزيرة' وطرحت الفكرة، فوجدت اهتماما كبيرا بالموضوع. واخص بشكري هنا المفاوض الصعب زيدون البدري، ومخرجة النجاحات روان ضامن. وقد طلبت لجنة الجزيرة تصورا يتضمن كافة التفاصيل الفنية والمادية. ولكن اقتراحا كهذا، كان يتطلب شركة انتاج يونانية، وامكانيات عربية فنية قادرة على التعاون مع الشركة. أول إنسان يوناني خطر على ذهني كان يورغوس أفيروبولوس، وهو مخرج ذو قدرات عالية، يستطيع ان يصل بفكرة الفيلم الى ذهن المواطن العربي، لأنه يحب غزة واهل غزة. ولانني كنت متأكدا من انه قادر على كسب احترام وتقدير كادر الجزيرة.
اما يانيس كاربيديس الذي يجمع صفات المخرج والفدائي معا، فقد كسب ثقتي عندما ألقى وراءه بكل شيء، من اجل ان يكون على متن احد القوارب. ثم زادت ثقتي فيه عندما اطلعت على بعض اعماله. وقد تعاون يورغوس ويانيس لاخراج هذه القصة بشكل انساني عالي المستوى، رغم انهما من مدرستي اخراج مختلفتين. وطلبت من زميلي نيقولاس زيرغانوس مساعدتي في هذا العمل، فلم يتردد لحظة رغم العبء الثقيل الذي يحمله من جراء عمله في صحيفة 'اليفثيروتيبيّا'. وكان سعيدا اكثر مني بكثير بأنه سيكتب سيناريو قصة 'غزة.. إننا قادمون'.
ورغم ان هذا العمل كان خارج البرنامج السنوي لشركة الانتاج، إلا أن انستاسيا سكوبري استطاعت ان تدير ميزانية برنامج الانتاج المحدودة جدا بحنكة كاملة. كما ابرز صديقي شادي الايوبي مراسل 'الجزيرة نت'، والذي اكتسب ثقتي بفضل الكنز اللغوي الذي يمتلك ولعمله الصحافي الهادف فهو وفي وقت قصير استطاع ابراز مسائل واحداث كانت حتى وقت قريب مخبأة في اليونان. وعليه فقد كنت متأكدا من ان نجاح تعريب الفيلم يعتمد عليه. ولم يدخر شادي جهدا في هذا الاتجاه. وهنا احب ان اشكر السيدة داناي ليفاذا والصديق اخيلئياس كوريمئنوس لدورهم الممتاز في النسخة الانكليزية للفلم وفي ترجمة المقابلات كتابتها، واشكر ايضا الرفيق المناضل بتروس يوتيس والصحافيين في جريدة 'كوندرا' لدورهم في نقل وكتابة بعض آخر من المقابلات.
هل واجهتكم صعوبات في الدبلجة العربية للفيلم؟
كانت من اسعد اللحظات. لانها كانت نقطة اختبار لقدرة الجميع على التعاون رغم الاختلافات الثقافية والفكرية والدينية، وهي احدى رسائل الفلم. عندما اتى وقت الدبلجة العربية للفيلم فتحت مفكرتي وبدأت الاتصال باصدقاء عرب ورفاق درب لدعوتهم لاعطاء اصواتهم لابطال كسر الحصار. أتى الكثير منهم. عج مكتب الشركة والاستديو بأصوات عربية. كانت الفرحة تعم الجميع عندما كنا نعثر على صوت ملائم لصوت يوناني او انكليزي. هنا اريد ان اشكر السيدة انا بروكو واذنها الموسيقية. اريد ان اشكر الزميل محمود خزام الذي ابدع في دور فاغليس بيسياس ومغني فرقة المحبة اليونانية العربية نبيل الصايغ وصوته الاندلسي وشاعرنا زكري العزابي مالك صندوق من الاصوات كان يضع يده ويخرج منه جواهر.. لقد تعاون العرب واليونانيون بشكل خلاق، رغم انهم قادمون من آفاق حضارية مختلفة. لقد وضعوا اختلافاتهم جانبا من اجل غزة وشعبها، ومن اجل ان يكسروا الحصار، وجلب الابتسامة الى أهالي غزة الجدعان.
وهكذا استطاعت مجموعة من النشطاء الدوليين كسر الحصار، وارساء قاربين في ميناء غزة. كما تمكنت مجموعة عربية يونانية من كسر حاجز الاختلافات، وارساء فيلم 'غزة.. اننا قادمون' في ميناء قناة 'الجزيرة'.

مقابلة المخرج يورغوس افيروبولس

ما هو هدف الفيلم الوثائقي'غزة.. اننا قادمون'..؟
الهدف هو توصيل رسالة إلى أكبر عدد من المشاهدين، مفادها أن إسرائيل تفرض حصارا ظالما على مئات الآلاف من الفلسطينيين، وأنه من الممكن كسره.
كيف نشأَت فكرة الفيلم؟
تابعت في شهر آب من عام 2008 هذه المحاولة عِبر التلفزيون. قاربان صغيران يحملان 'مجموعة مجانين' كما وصفَهُم الكثيرون، في تحد واضح للآلة الحربية الإسرائيلية وغيرمبالين بها. المشاهد التي رأيتها، والفلسطينيون وهم يحتفلون بدخول القاربين إلى الميناء، ستبقى محفورة في ذاكرتي ابدا. وبعد شهر تقريبا حضر السيد نسيم الأطرش، واقترح عليّ تنفيذ المشروع. كانت فكرة ذكية لتسجيل مهمة لم يعرف بأمرها سوى القليلين. إذ تم تنظيمها في اليونان. والمُنظمون الرئيسيون كانوا يونانيّين. فهم الذين قاموا بالعثور على المراكب وأصلحوها سرًا في أحواض صغيرة بعيدا عن الأنظار. فوافَقتُ فورا، أنا وزوجتي مديرة شركة الإنتاج أناستاسيا سكوبري على فكرته. وقد تقاسمنا العمل، أنا، ونسيم، وأناستاسيا، ويانيس كاريبيذيس المخرج، ونيكوس زيرغانوس كاتب السيناريو، ويانيس باكسيفانيس الذي وضع الألحان الموسيقية، ويانيس أفغيروبولوس. ثم يورغوس أليكسوبولوس، وكوستاس كاتاليماتياس اللذان قاما بإدارة الصورة والصوت. ويانيس بيليريس، وآنا بروكو اللذان قاما بالمونتاج. كان لقاء سحريا بين أفكار العديد من الأشخاص.
وبعد مجهود كبير مع الزملاء انهينا الفيلم، وقمنا بعرض تجريبي له. كانت فكرتنا بأنه إذا أعجب الفيلم الأشخاص الذين عاشوا البِعثَة، فذلك يعني أن الفيلم جيد. وعندما انتهى الفيلم، كانت الدموع واضحة على وجهيهما. فشعرنا باننا قد حققنا شيئا لا يقل أهمية عمّا قاموا به هم من عمل.
هل زُرتُم غزّة؟
زرتها ثلاث مرات. كانت آخرها في عام 2006، من أجل إنتاج الفيلم 'شتاء صيفي' الذي حصل على جائزة المنارة الذهبية. ولكنني لا أنسى أبدا الجريمة الكبرى التي تُرتَكَب بحق الفلسطينيين. وأعتبر بأن المسؤوليات الكبرى تقع على أوروبا. السياسيون الأوروبيون لا يقومون بأي شيء سوى التفرج من بعيد. فقد فقدت القارة العجوز صوتها.
كيف كانت تجربتكم في عمل فيلم وثائقي لقناة الجزيرة بالعربية؟
كان تحديا كبيرا.. بالرغم من أنني وفريق عملي قد قمنا منذ العام 2000 بعمل أكثر من 70 من الافلام الوثائقية التي تعرضُ في التلفزيون اليوناني وفي شبكات دولية. غير أن هذه هي المرة الأولى التي نقوم فيها بعمل فيلم وثائقي لشبكة عربية. وعندما حان وقت دبلجة الفيلم إلى العربية، كنت اتساءل عمّا إذا كانت ترجمة المعاني تتم بالشكل الصحيح..؟ ولكن لحسن الحظ، كان بجانبي السيد شادي الأيوبي الذي اشرف على المسألة. بعدها كنت أقعد مكتفيا بسماع إيقاع ولحن هذه اللغة الجميلة.
وقد كان التعاون مع الجزيرة مِثاليّا. العاملون فيها كانوا أكثر من مُحترفين. مثل السيدة روان ضامن، وهي مُخرِجَة ومُنتِجَة، والمسؤولة عن الفيلم الوثائقي من جانب قناة 'الجزيرة'، هذه السيدة كانت دائما إلى جانبنا في الأوقات السهلة والصعبة. إذ كانت أول شخص رأى الفيلم في شكله النهائي في قرص مدمج ارسلناه إليها. وما لبثت أن وصلتنا ملاحظتها التي قالت فيها: 'لقد لامَستُم شغاف قَلبي'.
ما هو الشيء الذي أردتُم التعريف به من خلال الفيلم الوثائقي'غزة.. اننا قادمون'؟
إن ما أردتُهُ.. أنا وجميع من شارك في عَمِلَ هذا الفيلم الوثائقي، هو أن نقول للناس ببساطة، أن بُسطاء الناس بإمكانهم كتابة التاريخ وتحقيق إنجازات عظيمة. وأعتقد بان التاريخ يكتب بيد الذين يعتبرهم المستسلمون 'غير واقعيين' أو 'غريبين' عنه. أنا مقتنع تماما إن عملية كسر حصار غزة من أندَر وأجمل لحظات النشاط الإجتماعي في التاريخ المعاصِر.

من هو يورغوس أفغيروبولوس

يبلغ يورغوس أفغيروبولوس 38 عاما من العمر، وهو يوناني الجنسية ويقوم بصناعة الأفلام الوثائقية في جميع أنحاء العالم. إذ ينتج أفلاما وثائقية سياسية واجتماعية وأنثروبولوجية. حصلت أعماله على 19 جائزة دولية في مهرجانات دولية. وتم تكريمه في بَلَده، فحصل على جائزة أفضل فيلم وثائقي سبع مرات. تُعرَض أفلامه الوثائقية تحت عنوان عام هو (إيكسانداس)، في التلفزيون اليوناني، وفي شبكات أوروبية وأمريكية.

مقابلة المخرج يانيس كاريبيدس

أنت عضو في مجموعة كسر الحصار عن غزة، ومخرج للفيلم الذي يسجل للرحلة. ألم تخف بأن يسيطر عليك البعد العاطفي و يحول بينك وبين الحياده المهنية؟
لا.. لأن الخوف يتبخر عند النزول على ارض فلسطين. وأنا هنا أشير إلى الجواب الذي تلقيناه من الشباب الفلسطينيين الذي استقبلونا في عرض البحر سابحين حول رفاصات المركبين، غير آبهين بالخطر رغم تحذيرنا لهم. فالضرورات التي طرحتها الرحلة امامنا كان لها ثقل يتجاوز مجرد نقلها على شريط. فالكائن السياسي في داخلي هو الذي كان مسيطرا وقتها على طبيعتي المهنية، ولم أشعر بأي خوف عند التصوير، لأنه بغض النظر عن المشاركة السياسية من جانب الرفاق اليونانيين، كانت هناك ثقة مهنية وشخصية عمياء في الصحافيين المحترفين الأربعة الذين كانوا يشكلون فريق العمل المهني في الفيلم.
على أي شيء كان اهتمامك مركزا خلال التصوير، وما هي المشكلة الرئيسية التي واجهتها؟
لقد عايشت عن قرب اجواء غزة المشحونة بتساؤل حائر يقول، 'لماذا أنتم الأجانب وليس اخوتنا العرب؟!'. كما عايشت الإزعاج الذي تمثل في اسئلة الموساد، واتهامهم لنا بأن دافعنا هو الربح. ولذا فإن اهتمامي كان مركزا على توضيح الدوافع الحقيقية لأبطال هذه الرحلة.
قمتم بالتصوير في مدن كثيرة في اليونان، مثل سبتسس واريتريا وكاسيلوريزو وفولوس وكوموتيني، فلماذا اخترتم زيارة كل تلك المدن وعدم الاكتفاء بأثينا؟
كان القصد هو إثبات أن الإبحار في حوض المتوسط لم يعد حرا للمرة الأولى منذ 3000 عام. وأن الاتصال بين شعوبه قد أصبح تحت رحمة العربدة الإسرائيلية. وأن الشعب اليوناني صاحب التاريخ العريق في ركوب البحر، هو بكامله إلى جانب الشعب الفلسطيني. وأن المدن التي زرتها كانت مجرد محطات في رحلتنا البحرية إلى فلسطين، حيث وجدنا دعما بلا حدود في تلك الأماكن. كما أن تلك المدن هي التي جاء منها أبطال هذه الرحلة.
كيف كان المناخ المحيط بالتصوير؟
الجيد في الأمر أن مكتب الإنتاج وجميع الذين تعاونوا في هذا العمل، قابلوا العمل والبشر الذين قاموا به بما يستحقونه من احترام، واحترام خاص لي 'المقاومة الموحدة' للشعب الفلسطيني.
ماذا يتبقى بعد الانتهاء من إنجاز الفيلم؟
إن ما وصلت إليه من قناعة لا مجال لزعزعتها بعد الانتهاء من الفيلم، يتمثل في إحساس غمرني على نحو أشبه بالوجد، وقد أصبح الآن معالجا منطقيا بشكل كامل، مصدره اتصالي بجميع الأعمار وجميع الطبقات الاجتماعية في غزة، بانهم جميعا عبارة عن 'مقاومة موحدة'.
(ملاحظة مهمة: المخرج طلب عدم المس بالجواب الاخير بأي طريقة).

كاتب السيناريو نيكولاس زيرغانوس

كيف علمت بهذه المهمة، خاصة وأنها كانت سرية في البداية؟
علمت بالأمر قبيل الانطلاق، حيث أن اثنين من اصدقائي على الأقل كانا ضمن المشاركين. بعد ذلك تابعت مسيرة الرحلة عبر قناة 'الجزيرة'.
كيف بدأ التعاون بينك وبين نسيم الاطرش وآفيروبولوس؟
نسيم الاطرش هو من فتح الطريق، إذ كان يزمع إنتاج فلم وثائقي عن الرحلة، وهو زميلي في صحيفة إلفثئروتيبيا، حيث طلب مني التعاون في تنفيذ الفيلم، وقد وافقت على الفور. فتحدث إلى آفيروبولوس، وهو صديق تعاونت معه لسنوات طويلة، فدعاني هو ايضا للمشاركة.
هل أنت على استعداد لإعادة الكرّة إذا ما تم تنظيم رحلة مماثلة؟
رغم أنني لم اكن على المركب، ولكنني مستعد كلما طلبوا إليّ ذلك؟
برأيك.. ما هو العدد المطلوب من المراكب والرحلات والمتطوعين، لرفع حصار ظالم وغير إنساني عمره أكثر من 40 عاما؟
المراكب ليست أكثر من وسيلة ضغط، ولتحسيس المجتمع الدولي بما يحدث في غزة، خاصة وأن هذه المراكب قد تمكنت من كسر الحصار. ولكن المسألة سياسية بالدرجة الأولى، ولا تُحل بغير الوسائل السياسية. المراكب يمكن أن تساعد فقط.
ولكن هل تعتقد بوجود إرادة دولية للحل؟
من جانب اسرائيل.. لا. أما بقية الأطر الدولية بمن فيها العرب، فإن كل طرف يريد حلا مفصلا على مقاسه. اللاعبون كثيرون، والمصالح متشابكة.
هل لديك من رسالة أخيرة للعالم؟
أعتقد أن الفيلم في حد ذاته رسالة حول ما يحدث في غزة. رسالة تقول انه بالإمكان كسر الحصار بالرغم من قسوته ولا إنسانيته. وأن الوضع قد وصل إلى حد لا يمكن احتماله، بل انه تجاوز كل الحدود. وأن الحكومات الأوربية تتحمل مسؤولية كبيرة عن ذلك، والحكومات العربية كذلك، وأن اقل قدر من المسؤولية بطبيعة الحال، يقع على الفلسطينيين، وذلك مقارنة بمسؤولية المجتمع الدولي.
كيف كانت تجربتك مع الفيلم؟
بالنسبة لي كانت التجربة جدّ مؤثرة، خاصة وأنني لم اشارك شخصيا في الرحلة. كان نوعا من التعويض، وكما لو اننا قد شاركنا بالفعل، رغم ذلك فما زلت اشعر بالغيرة تجاه من كانوا في المراكب.

القدس العربي

Ελληνική παραγωγή σε διεθνή προβολή

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μ. ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΥ/ Σ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ / Δ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ενα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ με ελληνικές υπογραφές «βολτάρει» αυτές τις μέρες στο αραβικό διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα αλλά και στο αγγλικό.

Πρόκειται για την παραγωγή «Γάζα ερχόμαστε» η οποία χρηματοδοτήθηκε από το Αλ Τζαζίρα κι έχει τη σφραγίδα πολλών Ελλήνων και Αράβων δημιουργών. Ανάμεσά τους οι δικοί μας Νασίμ Αλατράς (παραγωγός) και Νίκος Ζηργάνος (σεναριογράφος). Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Γιώργος Αυγερόπουλος και Γιάννης Καρυπίδης, η διεύθυνση παραγωγής είναι της Αναστασίας Σκουμπρή, η μουσική του Γιάννη Παξεβάνη, η διεύθυνση φωτογραφίας των Γιάννη Αυγερόπουλου και Γιώργου Αλεξόπουλου, η ηχοληψία του Κώστα Καταληματία και το μοντάζ των Γιάννη Μπιλίρη και Αννας Πρόκου. Την αραβική και αγγλική έκδοση του ντοκιμαντέρ επιμελήθηκαν ο Σάαντι Αλ-Αγιούμπι και η Δανάη Λιβαδά αντίστοιχα. Το «Γάζα ερχόμαστε» προβλήθηκε ήδη στο αραβικό Αλ Τζαζίρα και χθες έκανε πρεμιέρα και στο αγγλικό. Σήμερα μέχρι τις 17.00 αλλά και αύριο στις 09.00 θα επαναπροβληθεί από το αγγλικό Αλ Τζαζίρα και οι Ελληνες τηλεθεατές μπροούν να το παρακολουθήσουν μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας της NOVA. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στην προσπάθεια των ριψοκίνδυνων Ελλήνων και ξένων ακτιβιστών που κατάφεραν με δυο ελληνικά παραδοσιακά καΐκια να σπάσουν τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας που έχει επιβάλει το Ισραήλ εδώ και 41 χρόνια. Ο αγώνας των ακτιβιστών και ειδικά των εννέα Ελλήνων και η επιτυχής κατάληξή του βρήκε μεγάλη ανταπόκριση από το σύνολο των Αράβων και μουσουλμάνων και μάλιστα πολλά αραβικά τηλεοπτικά κανάλια μετέδωσαν ζωντανά την άφιξη των καϊκιών στη Γάζα και την υποδοχή τους από δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίους.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ Αιτίες και μύθοι

2009-10-21T08:08:00.000-07:00

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ από τις εκδόσεις ΚΨΜ:
σειρά: Κόσμος

Νασίμ Αλάτρας
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Αιτίες και μύθοι
Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή από το 1917

Ένα αποκαλυπτικό βιβλίο που φέρνει στην επιφάνεια τα βαθύτερα αίτια των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή.

Μια γροθιά στους μύθους και την ιστορία των ισχυρών

Στη Μέση Ανατολή έχουν συμβεί χιλιάδες αιματηρά επεισόδια, εκατοντάδες μάχες και δεκάδες πόλεμοι. Μέσα από όλα αυτά είναι εύκολο να δημιουργεί ο καθένας την εκδοχή του: Επιλέγεις ένα περιστατικό και ξεκινάς και τελειώνεις την ιστορία σου με όποιο επίλογο επιθυμείς. Εδώ είναι το πρόβλημα: μένουν οι μύθοι που αργά ή γρήγορα παράγουν νέους πολέμους, νέες συμπλοκές και νέες μάχες. Το βιβλίο αυτό ξεκινά έναν νέο πόλεμο.
Όλη η ιστορία της Παλαιστίνης από το 1917 μέχρι σήμερα. Πώς «συρρικνώθηκε» μια ολόκληρη χώρα; Γιατί ο Εβραϊκός στρατός πραγματοποίησε την εθνοκάθαρση των Παλιστίνιων; Γιατί νίκησαν οι ένοπλες αντιστάσεις τον ισραηλινό στρατό; Πώς έχασαν οι Άγγλοι το αραβικό πετρέλαιο; Απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα της υπόθεσης «Μέση Ανατολή».
Ο Νασίμ Αλάτρας είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος. Ζει στην Αθήνα και αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία για ζητήματα Μέσης Ανατολής και διεθνών θεμάτων. Είναι παραγωγός του ντοκιμαντέρ «Γάζα Ερχόμαστε» για λογαριασμό του αραβικού τηλεοπτικού καναλιού Αλ-Τζαζίρα.

Ενα βιβλίο για τα βαθύτερα αίτια των συγκρούσεων στη Μ. Ανατολή

«Παλαιστίνη - Αιτίες και μύθοι» τιτλοφορείται το βιβλίο του «δικού μας», του δημοσιογράφου της «Ε» Νασίμ Αλάτρας που κυκλοφορεί τις μέρες αυτές από τις εκδόσεις ΚΨΜ.

Παλαιστίνιος, γεννημένος στην Ιορδανία από πρόσφυγες γονείς, ο συγγραφέας, που από το 1983 ζει στην Ελλάδα, έχει από μικρός ζήσει στο πετσί του τα αποτελέσματα των αιτιών του ζητήματος της Παλαιστίνης που εξιστορεί στο 244 σελίδων βιβλίο του: βιβλίο αποκαλυπτικό που φέρνει στην επιφάνεια τα βαθύτερα αίτια των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή από το 1917, από το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα. Και αυτά τα αίτια όμως από την πλευρά τους ανατρέχουν σε άλλους παλιότερους αιώνες... Εκείνους του «Θεού-μεσίτη για τη γη της επαγγελίας», των σταυροφοριών, του Σαλαντίν, της οθωμανικής κατάκτησης, της γαλλικής και αγγλικής αποικιοκρατίας, του εποικισμού των Εβραίων σιωνιστών. Αλλά και στα γεωστρατηγικά συμφέροντα, πάντα βασισμένα στην κυριαρχία των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής, με τα οποία νομιμοποιούνται και στηρίζονται από την πολιτική της Δύσης πρακτικές εθνοκάθαρσης από τον στρατό του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, του λαού που ακόμα δεν έχει τη δική του ανεξάρτητη πατρίδα στα πατρογονικά του εδάφη.

Οι Λιβανέζοι διέλυσαν την Μοσάντ

2009-07-03T02:42:00.000-07:00

1-ΒΙΝΤΕΟ του αγγλικού Al-Jazeera
2-ΒΙΝΤΕΟ του αγγλικού Al-Jazeera
Οι πράκτορες της Μοσάντ και τα 4x4 της Χεζμπολάχ

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
«Αδειάσαμε την Τράπεζα Δεδομένων του Ισραήλ στον Λίβανο», είπε στους δημοσιογράφους ο απόστρατος ταγματάρχης του λιβανικού στρατού Ηλίας Χάνα, ανακοινώνοντας την εξουδετέρωση μεγάλου δίκτυου κατασκοπίας που εργάζεται για λογαριασμό του «Ινστιτούτου Πληροφοριών και Ειδικών Αποστολών», δηλαδή για τη γνωστή ισραηλινή Μοσάντ. Ο ταγματάρχης συμπλήρωσε: «Σήμερα μπορώ να πω ότι αποκλείω να διεξαγάγει το Ισραήλ πόλεμο εναντίον της χώρας μου το επόμενο χρονικό διάστημα».

Ολος ο Λίβανος εδώ και δύο μήνες παρακολουθεί σοκαρισμένος τις αποκαλύψεις που ανακοινώνουν οι αρχές ασφάλειας. Οι πολίτες του Λιβάνου εδώ και έναν μήνα διαβάζουν, βλέπουν και ακούν για τη ζωή και το έργο 12 ατόμων (συνολικά συνελήφθησαν 25 άτομα), ανδρών και γυναικών. Από τις οθόνες των τοπικών και δορυφορικών καναλιών προβάλλονται έγγραφα, διαβατήρια ευρωπαϊκά και αραβικά, άγνωστα και καμουφλαρισμένα συστήματα εντοπισμού και παρακολούθησης, συσκευές μετάδοσης συντεταγμένων και πληροφοριών, ενσωματωμένες μέσα σε κούτες λαδιών αυτοκινήτων, σε φορητά ψυγεία παγωτού και σε ψυγεία μίνι μπαρ. Υπολογιστές πτυσσόμενοι και εντοιχισμένοι σε τραπέζια και καρέκλες. Πομποί κρυμμένοι μέσα σε routers, αναλυτικοί δορυφορικοί χάρτες, συσκευές μέσα σε αυτοκίνητα 4x4 με ηλεκτρονικά μάτια που μετέδιδαν στους ισραηλινούς δορυφόρους τις κινήσεις και τις θέσεις στελεχών της Χεζμπολάχ. Ιδιωτικά αυτοκίνητα των πρακτόρων με κινητά τεχνολογίας GPRS, που μπορούν να αποστέλλουν και να λαμβάνουν πολύ γρήγορα ένα μεγάλο όγκο δεδομένων μέσω των δικτύων κινητής τηλεφωνίας GSM. Αρκετά άτομα που συνελήφθησαν διέθεταν 10 ισραηλινές κάρτες κινητής τηλεφωνίας «SIM» και μια βρετανική, για τις ανάγκες της μετάδοσης δεδομένων μέσω φορητών υπολογιστών. Ολο το δίκτυο της Μοσάντ δρούσε επί 20 και πλέον χρόνια, είπε στην «Ε» πηγή της Χεζμπολάχ. Στο σημερινό κομμάτι θα ασχοληθούμε με το πρώτο πρόσωπο που συνελήφθη πριν από δυο μήνες.

Το συνεργείο ...
Η άκρη του νήματος βρέθηκε σ' ένα συνεργείο αυτοκινήτων, όπως έγραψαν αρκετές εφημερίδες. Αλλά, όπως αποκάλυψε στην «Ε» πηγή μέσα στη Χεζμπολάχ, «η οργάνωση παρακολουθούσε άλλες δραστηριότητες μετά τη λήξη του πολέμου του 2006». Τότε είπε: «Εκτιμήσαμε ότι οι λανθασμένοι ισραηλινοί βομβαρδισμοί που πραγματοποίησαν τα ισραηλινά μαχητικά, θα κινητοποιούσαν τη Μοσάντ προκειμένου να δημιουργήσει νέο δίκτυο πρακτόρων και να αφυπνίσει, να αναδιοργανώσει και να επανεκπαιδεύσει τους κοιμισμένους και "συνταξιούχους" πράκτορες. Τότε και εμείς αρχίσαμε παρακολουθήσεις».

Η ιστορία του συνεργείου ξεκίνησε όταν ένα στέλεχος της Χεζμπολάχ άφησε το τζιπ του για επισκευή έπειτα από βλάβη σ' ένα τυχαίο συνεργείο αυτοκινήτων. Εκεί εντόπισαν μια «ξένη» συσκευή μέσα στη μηχανή, που δημιουργούσε ηλεκτρονικό πρόβλημα στο αυτοκίνητο. Την άφησαν πιστεύοντας ότι την έχει τοποθετήσει ο ίδιος ο ιδιοκτήτης. Αλλά του εξήγησαν ότι μια «ξένη» συσκευή προκάλεσε τη βλάβη. Εκείνος είπε ότι δεν γνωρίζει τίποτα και άρχισε το ψάξιμο. Πήγε το τζιπ στους «ειδικούς» της Χεζμπολάχ, οι οποίοι βρήκαν ότι η συσκευή διαθέτει ηλεκτρονικά μάτια και μετέδιδε τις μετακινήσεις του τζιπ. Από εκεί και μετά η πρώτη σκέψη των «ειδικών» ήταν να βρουν τον πωλητή. Ηταν ο Μαρουάν Φακίχ, ιδιοκτήτης βενζινάδικου, «πατριώτης και χρηματοδότης» της Χεζμπολάχ. Ανοιξαν τον φάκελό του και έμαθαν ότι ο ίδιος είχε πωλήσει εδώ και αρκετά χρόνια κάμποσα SUV σε στελέχη της οργάνωσης. Κάλεσαν έναν έναν τους ιδιοκτήτες και τα εξέτασαν χωρίς να τους αναφέρουν τίποτα. Εκεί βρέθηκαν οι ίδιες συσκευές. Τότε μπήκε ο Μαρουάν στον κύκλο της παρακολούθησης, γιατί δεν γνώριζαν ακόμα για ποια μυστική υπηρεσία δούλευε. Ζήτησαν από τον Μαρουάν 3 αυτοκίνητα 4x4. Ο Μαρουάν πήγε στη Γαλλία απ' όπου προμήθευε τα αυτοκίνητα. Οι άνθρωποι της Χεζμπολάχ φωτογράφισαν όλο το ταξίδι και τα άτομα που συνάντησε ο Μαρουάν στη Γαλλία, λένε μερικές πληροφορίες. Μόλις γύρισε στον Λίβανο, πήρε τηλέφωνο τον έναν από τους «ειδικούς» και του είπε ότι έφερε τα αυτοκίνητα. Πήγαν, πλήρωσαν και τα πήραν. Μόλις άνοιξαν τις μηχανές βρήκαν τις ίδιες «ξένες» συσκευές. Μέχρι τότε δεν ήταν σίγουροι 100% ότι ο Μαουράν δούλευε για τη Μοσάντ. Εδωσαν τα αυτοκίνητα σε άτομα της οργάνωσης για να τα μετακινήσουν, παράλληλα όμως έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο παρακολούθησης του Μαρουάν. Ετσι έμαθαν για πολλές από τις επαφές του, τηλεφωνικές και διαπροσωπικές. Εκείνο το διάστημα ο Μαρουάν πήγε στην Κύπρο. Οι «άντρες της Χεζμπολάχ», τον ακολούθησαν. Εκεί, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, συναντήθηκε με Ισραηλινούς «επιχειρηματίες». Η συνάντηση φωτογραφήθηκε όλη. Και μόλις επέστρεψε ο Μαρουάν στον Λίβανο, συνελήφθη από τον λιβανικό στρατό μέσα στο βενζινάδικό του. Μερικές αραβικές εφημερίδες έγραψαν ότι οι ειδικοί της Χεζμπολάχ τον συνέλαβαν και τον ανέκριναν και μετά τον παρέδωσαν στις λιβανικές αρχές.

Στην Κύπρο

Μια αραβική ιστοσελίδα έγραψε ότι το περιστατικό της Κύπρου προηγήθηκε της τυχαίας ανακάλυψης στο συνεργείο αυτοκινήτων και ότι από τις φωτογραφίες έμαθε η Χεζμπολάχ ότι ο Μαρουάν είναι πράκτορας της Μοσάντ. Η ίδια ιστοσελίδα γράφει ότι η Χεζμπολάχ φωτογράφισε τη συνάντηση, όχι για τον Μαρουάν -δεν τον παρακολουθούσαν, αλλά γιατί είχε «ειδική αποστολή» στην Κύπρο, να απαγάγει Ισραηλινούς «επιχειρηματίες» και να τους μεταφέρει στον Λίβανο, ως αντίποινα για τη δολοφονία του ηγετικού στελέχους της οργάνωσης, Ιμάντ Μαγνίγε. Η αποστολή απέτυχε και έμειναν οι φωτογραφίες. Σ' αυτές κατά σύμπτωση βρήκαν τον Μαρουάν Φακίχ, και έτσι άρχισε η ιστορία της παρακολούθησης.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

------------------------------------------------------------------------------

Η Μοσάντ ύφαινε τον «ιστό» της για τον Νασράλα
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Στο σημερινό κομμάτι δεν θα ασχοληθούμε με τον εγκέφαλο του δικτύου της Μοσάντ στον Λίβανο, τον «συνταξιούχο» ταξίαρχο Αντίμπ Αλ-Αλαμ, αλλά με τον τελευταίο συλληφθέντα, τον επικοινωνιακό επιτελάρχη του κόμματος του Σάαντ Χαρίρι στην κεντρική Κοιλάδα Μπεκάα. Με τον άνθρωπο που ζήτησε, σύμφωνα με το κανάλι Αλ-Μανάρ, να συναντήσει τον ίδιο τον ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χάσαν Νασράλα. Συνάντηση που επιθυμούσε η Μοσάντ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Το αίτημά του απορρίφθηκε κατηγορηματικά. Ετσι η Μοσάντ δεν κατάφερε να ξεπλύνει την ήττα του Ισραήλ το 2006 από τη Χεζμπολάχ.

«Η διάλυση του δικτύου δεν προήλθε μόνο από ομολογίες ή τη σύλληψη του "εγκεφάλου", αλλά οφειλόταν βασικά σ' ένα τεχνικό μυστικό -κώδικα επικοινωνίας- που χρησιμοποιούσαν όλα τα μέλη του δικτύου. Αυτό εντόπισαν οι στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες του Λιβάνου», είπε στην «Ε» μια πηγή στη Χεζμπολάχ και συνέχισε: «Αμέσως μετά, άρχισαν οι παρακολουθήσεις και η συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων που θα έφερναν όλο το δίκτυο στα χέρια των Αρχών». Ο τελευταίος που συνελήφθη ήταν ο Ζιγιάντ Αλ-Χόμσι, νυν αντιδήμαρχος της κωμόπολης Σαντσάελ. Συνελήφθη στο σπίτι του στις 03.00 το βράδυ, καθώς ήταν γνωστό ότι ήταν «άνθρωπος της νύχτας»! Τοπικές ιστοσελίδες έγραψαν ότι εργαζόταν νύχτα στο περιοδικό του «Αλ-Ιράντε».

Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε στο περιοδικό αποτέλεσαν, σύμφωνα με την αραβική εφημερίδα Αλ-Σαφίρ, την αιτία που τον οδήγησε να σκεφτεί τα χρήματα της ισραηλινής Μοσάντ, που πρόσφερε μέσω της ιστοσελίδας https://www. 10million.org/ (!) σε όποιον έδινε πληροφορίες για Ισραηλινούς στρατιώτες (Zvi Feldman και Yehuda Katz) που αγνοούνται μετά τη Μάχη της Σουλτάν Ιακούμπ το 1982. Ο επιτελάρχης που ήρθε σε επαφή με τη Μοσάντ το 2005 στην Ταϊλάνδη είπε ότι είχε πάρει μέρος στη μάχη αυτή ως εθελοντής στο συριακό στρατό και τους διαβεβαίωσε ότι μπορεί να βρει άκρη για την τύχη τους, καθώς γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα (γνώριζε τον δολοφονηθέντα Ραφίκ Χαρίρι και τη γυναίκα του, τον γιο τους Σάαντ, γνώριζε τον Δρούζο ηγέτη Ουαλίντ Τζουμπλάτ). Η Μοσάντ δεν ενδιαφερόταν τόσο για τους στρατιώτες, αυτό αποτελούσε αφορμή για στρατολόγηση. Του ζήτησαν πληροφορίες για τις μυστικές βάσεις και θέσεις των ανταρτών της Χεζμπολάχ, ειδικά εκείνων που εκτοξεύουν ρουκέτες και κατιούσες, και του είπαν πως θα καλύψουν τα έξοδα του περιοδικού του.

Φορητό ψυγείο-κάμερα

Ο Ζιγιάντ Αλ-Χόμσι στην αρχή αρνήθηκε, γιατί τα λεφτά ήταν πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που ονειρευόταν, αλλά τελικά δέχτηκε αφού είχε πέσει στη φάκα. Αραβικές εφημερίδες έγραψαν ότι δεν έκανε τη δουλειά προσδοκώντας οικονομικό όφελος, αλλά είχε τυφλωθεί από το μίσος που έτρεφε εναντίον της Συρίας και της Χεζμπολάχ. Μόλις γύρισε στον Λίβανο σκαρφίστηκε την κατάλληλη «κάλυψη» για να αρχίζει την αναζήτηση. Είπε ότι γράφει βιβλίο για την ηρωική εκείνη μάχη που κόστισε στον ισραηλινό στρατό δεκάδες άρματα μάχης. Συναντήθηκε για τον σκοπό αυτό με πρωταγωνιστές της μάχης και με κατοίκους της περιοχής. Ταυτόχρονα φωτογράφιζε και χαρτογραφούσε με μια καμουφλαρισμένη συσκευή όλες τις περιοχές της Μπεκάα και του Νοτίου Λιβάνου. Τη συσκευή την έχει προμηθευτεί από τη Μοσάντ -ένα φορητό ψυγείο που διαθέτει εντοιχισμένη κάμερα στο καπάκι του, η οποία μπορεί να σκανάρει, μόλις τοποθετείται στο έδαφος ή πάνω στο αυτοκίνητο, όλη την έκταση μποροστά της. Με αυτό τον τρόπο έχει καταφέρει να φωτογραφίσει πολλές περιοχές και θέσεις των ανταρτών της Χεζμπολάχ.

Μόλις συνελήφθη, έγραψε η λιβανέζικη εφημερίδα Αλ-Σαφίρ, οι άντρες των μυστικών υπηρεσιών που τον παρακολουθούσαν εδώ και ένα χρόνο, του έδειξαν τα αποδεικτικά στοιχεία, που αφορούσαν τις συναντήσεις του με πράκτορες της Μοσάντ σε... Κίνα και Ταϊλάνδη, και αυτός ομολόγησε. Στην πρώτη ομολογία του είπε ότι πέταξε, μία εβδομάδα πριν συλληφθεί, τη συσκευή επικοινωνίας με τη Μοσάντ σε ένα χωράφι. Η συσκευή όμως βρέθηκε στην οροφή της Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Εκεί βρέθηκαν τα USB, CD και DVD, που περιείχαν γεωγραφικά δεδομένα και φωτογραφίες των ευαίσθητων εγκαταστάσεών της, σε υψηλή και λεπτομερή ανάλυση. Μερικές αραβικές εφημερίδες έγραψαν ότι ο επιτελάρχης ομολόγησε δύο μέρες μετά πού έκρυψε πραγματικά τις συσκευές και το υλικό της κατασκοπίας. Αλλες έγραψαν ότι πριν τον συλλάβουν οι Αρχές γνώριζαν πού βρίσκονταν οι συσκευές.

Ο πρόεδρος του σουνιτικού κόμματος «Αλ-Μουστάκμπαλ», Σάαντ Χαρίρι, σύμμαχος των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Σαουδικής Αραβίας, έσπευσε αμέσως να διαψεύσει την πληροφορία ότι ήταν επικοινωνιολόγος του στην Μπεκάα. Λιβανέζικες εφημερίδες έγραψαν ότι ένας «επιτελάρχης» (!) του Χαρίρι δεν χρειάζεται χρήματα από τη Μοσάντ για να καλύψει έξοδα ενός τοπικού περιοδικού. Ο Χαρίρι κάλεσε τους πολίτες να εμπιστεύονται τις αρχές ασφάλειας γιατί «εξυπηρετούν την πατρίδα, την ασφάλεια και τη σταθερότητα της χώρας», είπε στην προεκλογική εκδήλωση στο Ακάρ. Οι κινήσεις του ήταν πιο γρήγορες από τους αντιπάλους του, που άρχισαν να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο τις φωτογραφίες του με τον επιτελάρχη. Μάλιστα, οι λιβανέζικες εφημερίδες έγραψαν ότι ο Χαρίρι είχε ενημερωθεί πριν από τη σύλληψη και μάλιστα οι απεσταλμένοι της ασφάλειας του παρέδωσαν φάκελο με τα στοιχεία που ενοχοποιούσαν τον επιτελάρχη του, και πως του ζήτησαν το ΟΚ πριν προβούν στη σύλληψή του.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

_________________________________________________________

ΑΣΠΙΓΚΕΛ ΠΥΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΧΕΣΜΠΟΛΑΧ
Ισραηλινός «δάκτυλος»...
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» δημοσίευσε στο τελευταίο του τεύχος ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Erich Follath, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι πίσω από τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι βρίσκεται η Χεσμπολάχ.

Ο δημοσιογράφος επικαλέστηκε πηγή προσκείμενη στο Διεθνές Δικαστήριο, που έχει συσταθεί για να ερευνήσει τη δολοφονία του Λιβανέζου ηγέτη. Λίγη ώρα μετά τη δημοσίευση ο Ισραηλινός υπερεθνικιστής υπουργός Εξωτερικών, υιοθετώντας πλήρως το δημοσίευμα, ζήτησε «διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον του Νασράλα». Ο εκπρόσωπος Τύπου του Διεθνούς Δικαστηρίου, μετά την πρόκληση από τον δημοσιογράφο, τον διέψευσε εντός 24 ωρών. Ο εκπρόσωπος μάλιστα αναρωτήθηκε από πού έβγαλε ο δημοσιογράφος αυτή την «ιστορία».

Λαβρόφ: Προκλητικό

Η γερμανική κυβέρνηση, αισθανόμενη το μέγεθος της ζημιάς που θα προκαλούσε στην εικόνα της χώρας και του Δικαστηρίου, έσπευσε μέσω της πρεσβείας της στη Βηρυτό να διαψεύσει με έκτακτη ανακοίνωση την οποιαδήποτε σχέση με την «ιστορία». Ο Λιβανέζος υπουργός Εξωτερικών Fawzi Salloukh, ο οποίος χαρακτήρισε «αβάσιμες και φτιαχτές τις αποδείξεις» που ανέφερε ο δημοσιογράφος πως έχει στα χέρια του, είπε ότι «το δημοσίευμα στοχεύει στην αποσταθεροποίηση της χώρας μου». Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ χαρακτήρισε το δημοσίευμα «προκλητικό» και πως στοχεύει «στην πολιτικοποίηση του έργου του Διεθνούς Δικαστηρίου».

Ο αραβικός Τύπος στο σύνολό του -με εξαίρεση την εφημερίδα και το κανάλι του Σαουδάραβα πρίγκιπα και φίλου του Αμερικανού πρώην αντιπροέδρου Ντικ Τσένι, που υιοθέτησαν το δημοσίευμα- πιστεύει πως το Ισραήλ προσπαθεί με την «ιστορία» αυτή να βγει από την αδιέξοδη πολιτική των υπερεθνικιστών Νετανιάχου-Λίμπερμαν, η οποία απορρίπτει τη διεθνή αποδεκτή «λύση δύο κρατών». Η «ιστορία» αυτή άρχισε ήδη να γυρίζει μπούμερανγκ στους εμπνευστές της. Οι πρώτοι που βγήκαν να καταγγείλουν το δημοσίευμα είναι αυτοί που ήλπιζε ο δημοσιογράφος πως θα το υιοθετούσαν, δηλαδή οι φιλοδυτικοί πολιτικοί. Οι περισσότεροι αναλυτές έγραψαν ότι «οι Λιβανέζοι πολιτικοί υπολόγισαν λογικά ότι μια τέτοια "ιστορία" θα έχει επιπτώσεις στην εικόνα των ιδίων και στο κύρος και στην αξιοπιστία του Διεθνούς Δικαστηρίου, που τόσους αγώνες έκαναν για να συσταθεί».

«Πυρά» Δρούζων

Ο ηγέτης των Δρούζων, Ουαλίντ Τζουμπλάτ, πρωταγωνιστής υπέρ της σύστασης του Δικαστηρίου και πολέμιος της Συρίας και της Χεσμπολάχ, κατηγόρησε ευθέως το Ισραήλ ότι «βρίσκεται πίσω από το δημοσίευμα και την ιστορία», γιατί «ήθελε να διχάσει τους Λιβανέζους», είπε σε μια προεκλογική συγκέντρωση στη πρωτεύουσα Βηρυτό, παρουσία του Σάαντ Χαρίρι και όλων των κομμάτων της φιλοδυτικής συμμαχίας. Ο Δρούζος ηγέτης δεν σταμάτησε εκεί, αλλά παρομοίασε το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού με τη σφαγή εκείνη που κατεγράφη στη σύγχρονη ιστορία του Λιβάνου ως «το γεγονός» που άναψε το φιτίλι του εμφυλίου πολέμου. Το γεγονός έγινε γνωστό και ως «Λεωφορείο Εϊν Ρουμάνα». Το ματωμένο λεωφορείο μετέφερε στις 13/4/1975 Παλαιστινίους πρόσφυγες και κατευθυνόταν προς το καταυλισμό Ταλ Αλ-Ζάταρ. Λίγο πριν φτάσει, στη περιοχή «Εϊν Ρουμάνα» είχαν στήσει ενέδρα χριστιανοί φαλαγγίτες. Μόλις έφτασε κοντά τους, άνοιξαν πυρ και σκότωσαν 26 από τους επιβάτες του. Οι δύο σώθηκαν επειδή κρύφτηκαν κάτω από τα πτώματα. Ο Δρούζος ηγέτης συμφώνησε ίσως για πρώτη φορά με τον ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, ότι το Ισραήλ «θέλει να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από την προσπάθεια διάλυσης του δικτύου της ισραηλινής Μοσάντ στον Λίβανο».

«Λαβωμένη» Μοσάντ

Η Μοσάντ εδώ και δύο μήνες δέχεται απανωτά πλήγματα στο δίκτυο κατασκόπων που έχτιζε εδώ και 25 χρόνια στον Λίβανο. Εχει καταφέρει ύστερα από «πολύ κόπο και υπομονή και λεπτομερή σχεδιασμό» να στρατολογήσει Λιβανέζους και Παλαιστίνιους και να τους οργανώσει μέσα σ' ένα δίκτυο που επεκτεινόταν σε όλη την επικράτεια της χώρας και να αποτελείται από πολλά επαγγέλματα. Αρκετοί μάλιστα από τους κατασκόπους είχαν φτάσει σε υψηλά και κομβικά πόστα στον κρατικό μηχανισμό της χώρας και στο κομματικό σύστημα της χώρας. Ενας επιτελάρχης κοινωνιολόγος του κόμματος του Χαράρι, ένας πρώην διευθυντής του τμήματος διαβατηρίων στη γενική διεύθυνση και διεύθυνση αλλοδαπών, ένας έμπορος αυτοκινήτων, προμηθευτής 4x4 της Χεσμπολάχ. Η διάλυση του δικτύου, και μάλιστα στην πιο επικίνδυνη χώρα που συνορεύει με το Ισραήλ, δεν είναι καθόλου μια εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκε η συνεργασία των λιβανικών μυστικών υπηρεσίων και της ειδικής μονάδας αντικατασκοπίας της Χεσμπολάχ. Αυτό φαίνεται ενόχλησε τη Μοσάντ. Αυτή τη συνεργασία ήθελε η Μοσάντ να διαλύσει κατασκευάζοντας μια ερασιτεχνική ιστορία. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

_________________________________________________________

ΑΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ ΝΑ «ΚΛΕΙΣΟΥΝ» ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ
Η «καυτή γραμμή» της Μοσάντ
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Τηλεγράφημα του γραφείου Τύπου του ισραηλινού στρατού έγραφε «Σήμερα Κυριακή, στις 31/05/2009, αυτοπυροβολήθηκε στο γραφείο του ο ταγματάρχης Aviya Moshe, επικεφαλής της ισραηλινής στρατιωτικής μυστικής "Μονάδας 8200"». Ποιος όμως είναι ο ταγματάρχης, ποια η Μονάδα 8200, και ποια σχέση έχουν με το δίκτυο των κατασκόπων στον Λίβανο;

Οι δυτικές χώρες φρόντιζαν πάντα ο Λίβανος να υστερεί στρατιωτικά και τεχνολογικά έναντι του Ισραήλ. Δεν είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι ο στρατός του Λιβάνου διαθέτει πολύ λιγότερα όπλα από το πιο φτωχό κράτος της Αφρικής. Δεν διαθέτει ούτε άρματα μάχης ούτε μαχητικά αεροπλάνα ούτε επιθετικά ελικόπτερα. Τα όπλα που διαθέτει καλύπτουν μόνο το 10% των αμυντικών του αναγκών σε συνθήκες πολέμου.

Οι συσκευές του Mehlis

Τις υπηρεσίες ασφαλείας του Λιβάνου, όμως, τις θυμήθηκαν οι δυτικές χώρες, όταν δολοφονήθηκε το 2005 ο σύμμαχος τους, ο Ραφίκ Αλ Χαρίρι. Ετσι, για τη διαλεύκανση της υπόθεσης, φρόντισαν να παράξουν τεχνογνωσία και τεχνικό εξοπλισμό στις υπηρεσίες που επιστρατεύτηκαν προκειμένου να βοηθήσουν τους ξένους ειδικούς, οι οποίοι είχαν σταλεί με απόφαση του Σ.Α. του ΟΗΕ για να ερευνήσουν τη δολοφονία. Οι ΗΠΑ έδωσαν 1 δισ. δολάρια από το 2006, από τα οποία τα 410 εκατομμύρια «επενδύθηκαν» στη βελτίωση των σωμάτων ασφαλείας του Λιβάνου. Το κατά πόσο βελτιώθηκε η απόδοση των σωμάτων, αυτό φάνηκε από τις δύο εκθέσεις της Επιτροπής του Γερμανού ανακριτή Detlev Mehlis, που ερευνούσε σχολαστικά αλλά με έντονα πολιτικά κίνητρα οτιδήποτε μπορούσε να τον οδηγήσει στους δράστες της δολοφονίας, όπως τους είχε πλάσει στο μυαλό του πριν καν ξεκινήσει την «ανεξάρτητη έρευνα». Στις δυο εκθέσεις του ανακριτή (ολόκληρες στις διευθύνσεις http://www.un.org/News/ dh/docs/ mehlisreport/
http://news.bbc.co. uk/1/ shared/bsp/hi/pdfs/12_12_05_mehlis_report.pdf)
γινόταν εκτενής αναφορά με λεπτομέρειες για παρακολουθήσεις και για την επεξεργασία των χιλιάδων κλήσεων σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, μέσω νέων συσκευών που έφεραν οι ειδικοί μαζί τους στον Λίβανο.

Τις νέες συσκευές της «Επιτροπής Mehlis» χειρίστηκαν από κοινού Λιβανέζοι, Ευρωπαίοι και Ιάπωνες. Οι εκθέσεις περιέγραφαν ακόμα πώς σάρωσαν οι ειδικοί όλες τις γραμμές τηλεπικοινωνιών και τις κλήσεις, μέσω καρτών κινητής τηλεφωνίας, που πραγματοποιούσαν οι Λιβανέζοι και ξένοι κάτοικοι του Λιβάνου, με τρίτους σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτό το στοιχείο δεν αποθάρρυνε την ισραηλινή Μοσάντ από το να επανενεργοποιήσει το δίκτυό της στον Λίβανο. Γιατί, προφανώς, οι ειδικοί της δεν σκέφτηκαν καθόλου το ενδεχόμενο πως μπορεί μια μέρα οι υπηρεσίες ασφαλείας του Λιβάνου, να άπλωναν το χέρι τους στο «προστατευμένο»(!) από δυτικές μυστικές υπηρεσίες, δίκτυο της Μοσάντ. Εκεί έκαναν οι Ισραηλινοί το μεγαλύτερο εδώ και δεκαετίες λάθος. Συγκεκριμένα, άφησαν ανοιχτή μια «καυτή γραμμή» του εγκεφάλου του δικτύου της Μοσάντ με «Ισραηλινούς ειδικούς» σε μια αφρικανική χώρα.

Η «Μονάδα 8200»

Η στρατιωτική «Μονάδα 8200» του ισραηλινού στρατού είναι υπεύθυνη για τη συλλογή πληροφοριών και αποστολή και λήψη κρυπτογραφικών μηνυμάτων μέσω συσκευών υψηλής τεχνολογίας. Εδρεύει στο βουνό Tal Abu Nida στα κατεχόμενα υψίπεδα του Γκολάν, δηλαδή στο μέρος εκείνο που βλέπει τον Λίβανο και τη Συρία «πιάτο». Κάτω από τον έλεγχό της δραστηριοποιείται μια εξειδικευμένη «Ομάδα», που συλλέγει πληροφορίες και τις διοχευτεύει στη συνέχεια, έπειτα βέβαια από προσεκτικό φιλτράρισμα, προς αγγλικές και αραβικές εφημερίδες και ιστοσελίδες.

Οταν άρχισε ήδη να ξετυλίγεται το κουβάρι των πρακτόρων στον Λίβανο, οι Ισραηλινοί καμάρωναν για τις αποδόσεις της «Μονάδας 8200» και της «ειδικής ομάδας». Μετά τις «εσωτερικές ανακατατάξεις», στις 23/04/2009 ο νέος διοικητής της «Μονάδας 8200», είπε μεταξύ άλλων ότι «η μεγάλη επιτυχία(!) της μονάδας μας βρίσκεται στο γεγονός ότι μας έστελνε κρυπτογραφημένα μηνύματα "SIGINT" και πληροφορίες από τις υποκλοπές μέσω συσκευών με εκπληκτικές δυνατότητες διεθνώς», και συνέχισε «Η Μονάδα 8200 λειτούργησε πέρα από κάθε φαντασία. Η μονάδα μπορεί να συνεχίσει για να κάνει το αδύνατο, δυνατό», είπε.

«Δείχνουν» ΗΠΑ και Γαλλία

Και, όμως, αυτοί που έκαναν το αδύνατο δυνατό είναι οι Λιβανέζοι και όχι οι Ισραηλινοί. Κατάφεραν να διαλύσουν και να συλλάβουν το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου των κατασκόπων και μάλιστα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της «Ε», οι λιβανικές Αρχές ασφαλείας εκτίμησαν ότι «το Ισραήλ συνεχίζει να σχεδιάζει και άλλο πόλεμο εναντίον της Χεζμπολλάχ. Αυτός ο πόλεμος, δεν πρέπει να γίνει». Στο ερώτημά μας αν «βοήθησαν στην εξάρθρωση του δικτύου οι ΗΠΑ ή η Γαλλία, επειδή δεν εγκρίνουν τον πόλεμο;», απάντησε η πηγή μας στον Λίβανο «ίσως ούτε ο Θεός των Εβραίων θέλει αυτόν τον πόλεμο. Δεν γνωρίζω αν οι ΗΠΑ και η Γαλλία βοήθησαν στην εξάρθρωση. Λογικό είναι όμως να μη θέλουν τον πόλεμο, εξωπραγματικό όμως είναι ότι βοήθησαν στην εξάρθρωση... πιστεύω πως δεν έφτασαν ακόμα στο σημείο να προδώσουν τη Μοσάντ». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Λύση δυο κρατών ή Δημοκρατική Παλαιστίνη

2009-03-08T23:41:00.000-07:00

Γη δοσμένη από τον... Θεό-μεσίτη
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Αυτές τις μέρες μίλησαν και έγραψαν όλοι οι σχετικοί και οι ειδικοί για τα αποτελέσματα των ισραηλινών εκλογών και τις επιπτώσεις που θα έχουν στο εσωτερικό του Ισραήλ και των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, στη νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική και στην αραβική πρωτοβουλία. Πήραν λοιπόν μεζούρες και χάρακες και άρχισαν να μετράνε πόσο απέχει η τάδε θέση από τη δείνα, πόσες γραμμές χωρίζουν τις ισραηλινές από τις αραβικές λύσεις. Κανένας όμως δεν σκέφτηκε να φέρει μαζί του τη ζυγαριά για να μετρήσει το βάρος των λύσεων. Αν το έκαναν, θα έβλεπαν ότι η «λύση δύο κρατών» σήμερα είναι περισσότερο ανέφικτη από τη λύση ενός κράτους δημοκρατικού για όλους στην Παλαιστίνη, και αποτελεί ένα ασήκωτο βάρος στην πλάτη μόνο των Παλαιστινίων, παρά λύτρωση.
Η Παλαιστίνη είναι καταρχήν η γη των Παλαιστινίων και όχι, όπως ισχυρίζονται οι ηγέτες του κράτους του προφήτη Ισραήλ, αυτή που χαρίστηκε από τον Θεό-μεσίτη στους Εβραίους. Οσοι σκαρφίστηκαν τον μύθο που ονομάζεται «Γη της Επαγγελίας», εκτός του ότι ευθύνονται διαχρονικά για όλα τα εγκλήματα που διέπραξαν στην Παλαιστίνη στο όνομα αυτού του μύθου, ευθύνονται ηθικά και πολιτισμικά για διαστρέβλωση της πραγματικής ιστορίας της περιοχής.
Ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, αυτός ο μέγας φαρισαίος, ο μεγαλύτερος που έχει γεννήσει ποτέ αυτό το κράτος, για να αποκρούσει τον διεθνή έντονο προβληματισμό που όλο και δυναμώνει για το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργούν οι εβραϊκές αποικίες στη Δυτική Οχθη όπου θα ιδρυθεί το μεγαλύτερο μέρος παλαιστινιακού κράτους, κάλεσε από την αμερικανική εφημερίδα «Washington Post» τους Παλαιστινίους να μην είναι κολλημένοι με το θέμα της εδαφικής έκτασης του κράτους τους καθώς «Η Σιγκαπούρη είναι εννέα φορές μικρότερη και με μεγαλύτερο πλυθυσμό από τη Δυτική Οχθη και όμως διαθέτει υψηλό βιοτικό επίπεδο».
«Λύση Σιγκαπούρης»
Η «λύση Σιγκαπούρης» σίγουρα χωνεύτηκε ήδη από μερικούς μετριοπαθείς Ευρωπαίους πολιτικούς και άσχετους αναλυτές της Γηραίας Ηπείρου, γιατί έρχεται ακριβώς στο δικό τους επίπεδο σκέψης. Πριν γίνει η λύση αυτή σχολή φιλοσοφικής πολιτικής σκέψης, καλό είναι να δούμε τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Σιγκαπούρης και Δυτικής Οχθης. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι η Σιγκαπούρη βρέχεται από τις τέσσερες πλευρές από τη θάλασσα, ενώ η Δυτική Οχθη πολιορκείται από τις τρεις πλευρές από το τσιμεντένιο Τείχος του Ισραήλ και από την τέταρτη από τις στρατιωτικές βάσεις και εβραϊκές αποικίες που εγκαταστάθηκαν κατά μήκος και κατά πλάτος της κοιλάδας του Ιορδάνη. Στο εσωτερικό της Σιγκαπούρης τρέχουν ποτάμια και λίμνες, ενώ η Δυτική Οχθη πνίγεται από τις εβραϊκές αποικίες που χτίζονται μεθοδικά πάνω στις κορυφές των βουνών της Δυτικής Οχθης, αποκόβοντας έτσι τις αρτηρίες της ζωής των κατοίκων της εξαιτίας του περίπλοκου οδικού δικτύου, που ενώνει μόνο τις εβραϊκές αποικίες μεταξύ τους και χωρίζει τις παλαιστινιακές πόλεις και χωριά. Στη Σιγκαπούρη όλοι οι κάτοικοι έχουν ίσα δικαιώματα στο πόσιμο νερό, ενώ στη Δυτική Οχθη οι άποικοι κατέχουν το 75% των υδάτινων πόρων της. Στη Σιγκαπούρη οι πολίτες μετακινούνται ελεύθερα μεταξύ όλων των πόλεων και χωριών ενώ στη Δυτική Οχθη μόνον οι Εβραίοι άποικοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Και αφού το θέμα, κύριε Πέρες, δεν είναι η έκταση του κράτους, τότε γιατί εσείς στο σιωνιστικό κίνημα δεν δεχτήκατε την πρόταση του λόρδου Peel το 1937 που χώρισε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη και στους Εβραίους έδωσε το 40%; Και γιατί δέκα χρόνια μετά δεχτήκατε την πρόταση των Αγγλων κατακτητών που χώρισε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη αλλά αυτή τη φορά έδιναν στους εβραίους αποίκους το 56% της Παλαιστίνης; Και αφού πάλι δεν είναι θέμα έκτασης, γιατί παραβιάσατε την πρόταση αυτή ιδρύοντας το 1948 το Ισραήλ στο 78% των εδαφών της Παλαιστίνης; Και αφού δεν είναι θέμα έκτασης το πρόβλημα τότε γιατί η λύση πρέπει να πέσει εις βάρος των Παλαιστινίων, που τώρα τους ζητάτε να δεχτούν μόνο το 19% της πατρίδας τους;
«Βίοι» παράλληλοι
Η Σιγκαπούρη είναι πραγματικά ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση, όχι ως πολιτική λύση για το Παλαιστινιακό, αλλά για τους πολίτες του Ισραήλ και ειδικά για τον πρόεδρό τους. Το Ισραήλ, ως γνωστόν, ιδρύθηκε στην Παλαιστίνη ως κράτος-προτεκτοράτο των Βρετανών, όπως και η Σιγκαπούρη στην Ασία. Είναι προς μίμηση γιατί είναι πολυθρησκευτική χώρα (βουδιστές, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ταοϊστές, και το εκπληκτικό είναι ότι ένα 15% του πληθυσμού είναι είναι άθεοι). Η Σιγκαπούρη επίσης είναι ένα πολυεθνικό κράτος (Κινέζοι, Ευρασιάτες και Ινδοί, Ταμίλ, Μαλαισιανοί, Σιχ, Ινδουιστές και Μπαχάι). Το Ισραήλ, όμως, που ονειρεύται και που θέλει να χτίσει ο Πέρες, ο Λίμπερμαν, ο Νετανιάχου, η Λίβνι είναι καθαρά μονοθρησκευτικό, εβραϊκό.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/02/2009

Η Δυτική Όχθη το 1947 και το 2005

Το Τείχος του Ρατσισμού και ο αποικισμός στη Δυτική Όχθη και στη Κοιλάδα του Ιορδάνη

Το εβραϊκο ρατσιστικό οδικό δίκτυο στη Δυτική Όχθη, που ενώνει τις αποικίες αναμεταξύ τους, μέσα στο οποίο απαγορεύεται η πρόσβαση στους Παλαιστινίους

Τα Απόρρητα Έγγραφα του πολέμου 1973

2008-11-02T03:32:00.000-08:00

ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ ................Nasim Alatras...............نسيم الاطرش

«Η έρευνα αυτή της «Ε» φωτίζει «άγνωστες» πτυχές της «αιφνιδιαστικής επίθεσης» των Αράβων τον Οκτώβριο του 1973, με βάση απόρρητα έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα. Εξηγεί «γιατί ήθελε ο Σαντάτ τον πόλεμο και πώς τον οργάνωσε» και «γιατί απέτυχαν οι μυστικές υπηρεσίες» των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Αποκαλύπτει τους «ρόλους» που έπαιξαν ο Φαϊσάλ και ο Χένρι Κίσινγκερ, στον πόλεμο και στην πρώτη συμφωνία ειρήνης μεταξύ Αιγυπτίων και Ισραηλινών».

Στον πόλεμο του 1973 οι Άραβες πήραν την εκδίκηση τους για την ήττα του πολέμου των έξι ημερών το 1967. Οι Άραβες αιφνιδίασαν τους Ισραηλινούς, με σαρωτική επίθεση απελευθέρωσαν σε έξι ώρες τα πρώτα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ στον πόλεμο του 1967. Ο πόλεμος αυτός ανέδειξε την μεγάλη αποτυχία των ισραηλινών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Ούτε η Μοσάντ ούτε η ΣΙΑ κατάφεραν να προβλέψουν ότι ο πόλεμος απελευθέρωσης αραβικών εδαφών πλησιάζει. Υποτίμησαν τους Άραβες και την θέληση τους για απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών τους. Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες της ισραηλινής πολεμικής μηχανής. Η ήττα του ισραηλινού στρατού θα ήταν ολοκληρωτική αν δεν είχαν εσπεύσει οι ΗΠΑ να προμηθεύσουν με ό,τι οπλισμό είχαν τον ισραηλινό στρατό.

Ο πόλεμος ξεκίνησε στις 6/10/1973 και στις 2.00 μ.μ, δηλαδή έξι ώρες πριν δύσει ο ήλιος, που εκείνη την ώρα έκαιγε τα μάτια των Ισραηλινών στρατιωτών, που είχαν αναπτυχθεί κατά μήκος της αμυντικής γραμμής Bar Lev.
Οι Ισραηλινοί περίμεναν να ξεκινήσουν οι Αιγύπτιοι τον πόλεμο το απόγευμα, πριν δύσει ο ήλιος, όπως τους «πληροφόρησε» (!) ο Ασραφ Μαρούαν. Ολες οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και Ισραήλ έλεγαν ότι οι Αιγύπτιοι δεν θα μπορούσαν να διεξαγάγουν πόλεμο χωρίς ισχυρή πολεμική αεροπορία, ικανή να αντιμετωπίσει την ισραηλινή.

Η ομολογία του Σαρόν "Δεν το πιστεύαμε..δεν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε..δεν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε-τους Αιγύπτιους στρατιώτες-..σκοτώθηκαν 200 Ισραηλινοί στρατιώτες και πάνω από 1000 τραυματίστηκαν, από την Τεθωρακισμένη Μεραρχία μου..ήταν η χειρότερη μέρα στη ζωή μου.."

Οι εικόνες με την αιχμαλωσία Ισραηλινών στρατιωτών προκάλεσαν μεγάλο σοκ στην Ισραηλινή αλαζονεία.

Η γραμμή Bar Lev, που εκτεινόταν σε όλη την ανατολική όχθη της Διώρυγας του Σουέζ και σε βάθος 12 χιλιομέτρων μέσα στη Χερσόνησο του Σινά, κόστισε στους Ισραηλινούς τότε 500.000.000 δολάρια. Τη γραμμή αυτή την έχτισε ο Ισραηλινός στρατηγός Bar Lev, για να σταματήσει όχι μόνο κάθε απόπειρα, αλλά κάθε σκέψη των Αιγυπτίων για απελευθέρωση του Σινά. Ηταν η ισχυρότερη γραμμή άμυνας που χτίστηκε ποτέ στη Μέση Ανατολή. Και όμως αυτή η τρομαχτική γραμμή διαλύθηκε από «μάνικες νερού, υψηλής πίεσης», που είχε αγοράσει το αιγυπτιακό υπουργείο Γεωργίας από την Ευρώπη, δήθεν για να χρησιμοποιηθούν στις καλλιέργειες. Τα μαχητικά, το πυροβολικό και η πυραυλική ασπίδα των Αιγυπτίων δούλευαν όλα μαζί, για να καλύψουν τα φουσκωτά σκάφη, που είχαν κύρια αποστολή να μεταφέρουν τις τεράστιες μάνικες και τις μηχανές άντλησης, για να σπάσουν το ύψους 20 μέτρων χωματένιο τείχωμα, που ύψωσαν οι Ισραηλινοί, κατά μήκος της ανατολικής διώρυγας του Σουέζ.

Σε έξι ώρες, πριν δύσει ο ήλιος, πέτυχαν και 8.000 Αιγύπτιοι στρατιώτες έσπασαν τη γραμμή σε 81 σημεία -απέτυχαν να σπάσουν μόνο ένα σημείο- και από εκεί και πέρα πάνω από 60.000 Αιγύπτιοι στρατιώτες πέρασαν στην απέναντι όχθη της διώρυγας, διαλύοντας κυριολεκτικά τη γράμμη άμυνας Bar Lev. Οι εικόνες των Αιγυπτίων στρατιωτών να υψώνουν τη σημαία της χώρας τους πάνω στην ανατολική όχθη του Σουέζ δημιουργούσαν αίσθημα χαράς και ενθουσιασμού σε όλο τον αραβικό κόσμο. Και ο ενθουσιασμός μεγάλωνε με κάθε αποτυχημένη ισραηλινή αντεπίθεση. Οσο περνούσαν οι μέρες, οι Αιγύπτιοι στρατιώτες που πέρασαν τη Διώρυγα σταθεροποιούσαν την παρουσία τους στην ανατολική όχθη. Ο Κίσινγκερ χαρακτήρισε τον ενθουσιασμό αυτό των Αιγυπτίων «έπαρση», όταν άκουσε από τον Ισραηλινό πρεσβευτή τις ισραηλινές απώλειες στο Σινά.Από τις πρώτες ώρες του πολέμου στο επιτελείο του Κίσινγκερ άρχισαν να συζητάνε τις συνέπειες της ήττας των Αράβων και ούτε μια στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό κανενός μέλους του η παραμικρή πιθανότητα να νικήσουν οι Αραβες. Το κλίμα άλλαξε άρδην μόλις ήρθαν τα πρώτα κακά μαντάτα από το μέτωπο.

Γασσάν Καναφάνι

2008-04-09T23:36:00.000-07:00

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ.....................................................................نسيم الاطرش
Γασσάν Καναφάνι
Ο συγγραφέας, ζωγράφος και δημοσιογράφος τον οποίο δολοφόνησε το Ισραήλ το 1972...

Gassan Kanafani: killed by Israel in July of 1972

Ο Γασσάν Καναφάνι (Ghassan Kanafani) γεννήθηκε στην πόλη Άκκα ή Άκρα (Acre) το 1936. Η οικογένειά του εκδιώχθηκε από την Παλαιστίνη το 1948 από την σιωνιστική τρομοκρατία και εγκαταστάθηκε τελικά στη Δαμασκό. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εργάστηκε σαν δάσκαλος και δημοσιογράφος, πρώτα στη Δαμασκό και μετά στο Κουβέιτ. Αργότερα μετακόμισε στη Βηρυτό και έγραψε για διάφορες εφημερίδες πριν ξεκινήσει -το 1969- την εβδομαδιαία εφημερίδα του PFLP, Al Hadaf,. Ήταν εκπρόσωπος τύπου του PFLP και μέλος του πολιτικού του γραφείου, καθώς επίσης και μεγάλος μυθιστοριογράφος και καλλιτέχνης του οποίου η τεράστια συνεισφορά δεν μπορεί να τονιστεί.
Στο ξεκίνημά του ο Kanafani ήταν ενεργό μέλος του Αραβικού Εθνικιστικού Κινήματος, που αποτέλεσε πρόδρομο του PFLP, αλλά αργότερα, μαζί με το σύντροφό του George Habash, έγινε μαρξιστής, πιστεύοντας ότι στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Παλαιστίνιοι δεν θα μπορούσε να δοθεί λύση χωρίς μια κοινωνική επανάσταση σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.
Δολοφονήθηκε από τους σιωνιστές πράκτορες τον Ιούλιο του 1972, όταν εξερράγη το αυτοκίνητό του. Η αδελφή του έγραψε: "Το πρωί του Σαββάτου, 8 Ιουλίου του 1972, περίπου στις 10:30 πμ, η Lamees (ανιψιά του Kanafani) και ο θείος της πήγαιναν μαζί στη Βηρυτό. Ένα λεπτό μετά την αναχώρησή τους, ακούσαμε μια πολύ δυνατή έκρηξη που τράνταξε ολόκληρο το κτήριο. Αμέσως φοβηθήκαμε, αλλά ο φόβος μας ήταν για τον Ghassan και όχι για τη Lamees επειδή είχαμε ξεχάσει ότι ήταν μαζί του, και ξέραμε ότι ο Ghassan ήταν ο στόχος της έκρηξης. Τρέξαμε έξω, όλοι φωνάζοντας τον Ghassan και κανείς την Lamees. Η Lamees ήταν ακόμα ένα δεκαεπτάχρονο παιδί γεμάτο όρεξη για ζωή., αλλά ξέραμε ότι η ίδια είχε επιλέξει αυτόν τον δρόμο. Ακριβώς την προηγούμενη μέρα είχε ζητήσει από το θείο της να μειώσει τις επαναστατικές του δραστηριότητές και να συγκεντρωθεί περισσότερο στη συγγραφή. Του είχε πει: "οι ιστορίες σου είναι όμορφες," και εκείνος απάντησε: "Να επιστρέψω στο γράψιμο ιστοριών; Γράφω καλά επειδή πιστεύω σε έναν σκοπό, σε αρχές. Την ημέρα που θα εγκαταλείψω αυτές τις αρχές, οι ιστορίες μου θα γίνουν κενές. Εάν επρόκειτο να αφήσω πίσω τις αρχές μου, εσύ η ίδια δεν θα με σεβόσουν." Μπορούσε να πείσει το κορίτσι ότι ο αγώνας και η υπεράσπιση αρχών είναι αυτό που τελικά οδηγεί στην επιτυχία σε όλα".
Στα απομνημονεύματα που η σύζυγος του Ghassan Kanafani δημοσίευσε μετά το θάνατό του, έγραψε: "Η έμπνευσή του για να γράφει και να εργάζεται ακατάπαυστα ήταν ο Παλαιστινιακός και αραβικός αγώνας ... Ήταν ένας από εκείνους που πάλεψαν ειλικρινά για τη μετεξέλιξη του κινήματος αντίστασης από εθνικιστικό απελευθερωτικό κίνημα σε παναραβικό επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα, του οποίου η απελευθέρωση της Παλαιστίνης θα αποτελούσε ζωτικής σημασίας συστατικό. Πάντα τόνιζε ότι το Παλαιστινιακό πρόβλημα δεν θα μπορούσε να λυθεί απομονωμένο από τη συνολική κοινωνική και πολιτική κατάσταση του αραβικού κόσμου."
Αυτή η τοποθέτηση αναπτύχθηκε φυσικά από την προσωπική εμπειρία του Kanafani. Στα δώδεκά του χρόνια βίωσε την τραυματική εμπειρία της προσφυγιάς, και έκτοτε έζησε ως εξόριστος σε διάφορες αραβικές χώρες, όχι πάντα νόμιμα. Ο λαός του διασκορπίστηκε, πολλοί από αυτούς ζούσαν σε προσφυγικά στρατόπεδα ή αγωνίζονταν να βγάλουν τα προς το ζην κάνοντας τις πιο ταπεινές δουλειές. Η μόνη τους ελπίδα ακουμπούσε στο μέλλον και τα παιδιά.
Ο ίδιος ο Kanafani, γράφει στο γιο του, συνοψίζοντας τι σημαίνει να είναι Παλαιστίνιος: "Σε άκουσα στο άλλο δωμάτιο που ρωτούσες τη μητέρα σου: "Μαμά, είμαι Παλαιστίνιος;" Όταν απάντησε "ναι" μια βαριά σιωπή απλώθηκε στο σπίτι. Ήταν σαν κάτι που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας να είχε πέσει, ο θόρυβός του ήταν εκρηκτικός και έπειτα - σιωπή. Μετά ... Σε άκουσα να κλαις. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Υπήρχε κάτι πέρα από την αντίληψή μου, που γεννιόταν στο διπλανό δωμάτιο μέσα στα μπερδεμένα αναφιλητά σου. Ήταν σαν ένα ευλογημένο χειρουργικό νυστέρι να άνοιγε το στήθος σου και να έβαζε εκεί την καρδιά που σου ανήκε ... Ήμουν ανίκανος να κινηθώ και να έρθω να δω τι συνέβαινε. Ήξερα, εντούτοις, ότι μια μακρινή πατρίδα γεννιόταν ξανά: οι λόφοι, οι ελαιώνες, οι νεκροί, τα σχισμένα και διπλωμένα λάβαρα, όλα γεννιούνταν στην καρδιά ενός άλλου παιδιού... Πιστεύεις ότι ένας άντρας μεγαλώνει σταδιακά; Όχι, γεννιέται ξαφνικά - μια λέξη, μια στιγμή, διαπερνά την καρδιά του σε έναν νέο κτύπο. Μια και μόνη σκηνή μπορεί να τον εκσφενδονίσει από το ανώτατο όριο της παιδικής ηλικίας, στην τραχύτητα του δρόμου."
"Σ' αυτούς που έφυγαν αλλά παραμένουν ακόμα σύντροφοι. Γνωρίζατε δύο δρόμους ση ζωή, και η ζωή ήξερε από εσάς μόνο έναν. Γνωρίζατε το δρόμο της υποταγής και τον αρνηθήκατε. Και γνωρίζατε το δρόμο της αντίστασης και τον περπατήσατε. Αυτό το δρόμο διαλέξατε να πάρετε. Και οι σύντροφοί σας προχωρούν μαζί σας."
Η ικανότητα του συντρόφου Kanafani να περιγράφει, πέρα από οποιαδήποτε σκιά αμφιβολίας, τις στερήσεις και τα βάσανα του λαού του, και να μετασχηματίζει μια ιδεολογία, μια πολιτική γραμμή σε λαϊκή λογοτεχνία τον μετέτρεψε σε σοβαρή απειλή για το σιωνισμό.

Το παρακάτω κείμενο είναι αποσπάσματα από κείμενο που έγραψε ο συνάδελφός του παλαιστίνιος συγγραφέας, S. Marwan, προς τιμήν του Kanafani και δημοσιεύτηκε στην Al Hadaf στις 22 Ιούλη 1972.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ "Ο ιμπεριαλισμός έχει απλώσει το σώμα του πάνω από τον κόσμο, το κεφάλι στην Ανατολική Ασία, η καρδιά στη Μέση Ανατολή, οι αρτηρίες φθάνουν στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Οπουδήποτε χτυπήστε το, κάντε του ζημία, υπηρετείστε την παγκόσμια επανάσταση."Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ένας μύθος ή μια λέξη που επαναλαμβάνεται από τα ειδησεογραφικά μέσα, μια ακίνητη εικόνα που δεν επενεργεί στην ανθρώπινη πραγματικότητα. Στην αντίληψη του Ghassan Kanafani είναι κινητό σώμα, ένα χταπόδι που αποικίζει και εκμεταλλεύεται, που εξαπλώνεται στον κόσμο μέσω των δυτικών μονοπωλιακών επιχειρήσεων.
Ο ιμπεριαλισμός εξαπολύει διάφορες μορφές επιθετικότητας ενάντια στις μάζες των ανθρώπων του μόχθου σ' όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στις υποανάπτυκτες χώρες.
Με βάση το σύνθημα: "Όλη τα τα γεγονότα στις μάζες", ανηρτημένο στην Al Hadaf, ο Ghassan Kanafani θέτει την καθαρή ευφυΐα του στην υπηρεσία των μαζών και των αντικειμενικών συμφερόντων της τάξης του που τον οδηγούν να δηλώσει: "Η επιθυμία για αλλαγή που σαρώνει τις αραβικές μάζες, πρέπει να πάρει ώθηση από μια ιδεολογική και πολιτική σαφήνεια, η οποία είναι απόλυτη. Κατά συνέπεια, η Al Hadaf αφιερώνεται στην υπηρεσία της επαναστατικής εναλλακτικής λύσης, δεδομένου ότι τα συμφέροντα των καταπιεσμένων τάξεων είναι τα ίδια με τους στόχους της επανάστασης. Παρουσιάζεται ως σύμμαχος όλων εκείνων που συνεχίζουν τον ένοπλο και πολιτικο-ιδεολογικό αγώνα για ένα απελευθερωμένο προοδευτικό έθνος."
Η φυσική βάση για τη διανοητική και καλλιτεχνική δουλειά του Ghassan ήταν η υπεράσπιση των συμφερόντων του κόσμου του μόχθου, όχι μόνο των Παλαιστίνιων, αλλά και των Αράβων και των καταπιεσμένων τάξεων όλου του κόσμου. Λόγω αυτής της θεμελιώδους βάσης που διαπερνούσε όλη του τη δουλειά, ο Ghassan Kanafani, ως μαρξιστής, ακολούθησε το μονοπάτι του ένοπλου αγώνα σαν το μόνο δρόμο για την υπεράσπιση των καταπιεσμένων.
Ήταν ο ίδιος μέρος τους. Έζησε και δοκίμασε τη φτώχεια που προκαλεί ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός και παρέμεινε στις γραμμές των καταπιεσμένων μαζών, παρά τους πειρασμούς των καπιταλιστών και τις προσπάθειές τους να περικυκλώσουν τη δημοσιογραφική ζωή του. Παρέμεινε ένας ταπεινός άνθρωπος που δούλευε μέρα νύχτα για να βελτιώσει την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής, παρά τις αντιξοότητες που επέβαλε η ιστορία.
Απευθυνόμενος σε μια ομάδα σπουδαστών, ο Ghassan είπε: "Στόχος της εκπαίδευσης είναι να διορθώσει την πορεία της ιστορίας. Γι' αυτό χρειάζεται να μελετάμε την ιστορία και να κατανοούμε τη διαλεκτική της, με σκοπό να χτίσουμε μια νέα ιστορική εποχή, στην οποία οι καταπιεσμένοι θα ζουν -μετά την απελευθέρωσή τους με επαναστατική βία- από την αντίφαση που τους γοήτευσε." Ο Ghassan Kanafani όχι μόνο είχε κατακτήσει τη γνώση του ιστορικού υλισμού, αλλά και τον εφάρμοσε στη δουλειά του. Η ιδέα στην οποία πίστεψε και έζησε γι' αυτήν παρουσιάζεται ξεκάθαρα σε όσα είπε και έγραψε. Η αρχική αντίφαση, είναι αυτή με τον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και το ρατσισμό. Είναι μια διεθνής αντίφαση, και η μόνη λύση είναι να καταστραφούν αυτές οι απειλές από έναν ενωτικό και ακλόνητο οπλισμένο αγώνα. Ενθάρρυνε και αύξησε το πνεύμα του διεθνισμού μεταξύ όλων των ανθρώπων που γνώριζε ή απευθυνόταν.
Αυτή η πεποίθηση τον έκανε να απορρίψει όλους τους συμβιβασμούς, όλες τις αστικές ή διχαστικές λύσεις, που δεν συμπεριλαμβάνουν ή δεν ταιριάζουν με την υποστηριζόμενη άποψη και την ανάπτυξη της επανάστασης και τη μακριά πορεία προς την απελευθέρωση, που χτυπά τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και ενοποιείται με τις μάζες. Σε ένα σχόλιο του για τον μάρτυρα Patrick Arguello είπε: "Ο μάρτυρας Patrick Arguello αποτελεί σύμβολο για το δίκαιο σκοπό μας και τον αγώνα για την επίτευξή του, έναν αγώνα χωρίς όρια. Σύμβολο για τις καταπιεσμένες και στερημένες μάζες, που αντιπροσωπεύονται από τον Oum Saad και πολλούς άλλους που προέρχονται από τα στρατόπεδα και όλα τα μέρη του Λιβάνου, και βάδισαν στην νεκρική πομπή του."
Σε συζητήσεις για τα ιμπεριαλιστικά αντιδραστικά σχέδια ενάντια στις επαναστατικές δυνάμεις, έλεγε: "Τα αποτελέσματα της ιμπεριαλιστικής επίθεσης θα κατευθυνθούν ενάντια στις καταπιεσμένες μάζες για να τις αποτρέψουν από την κινητοποίηση και την πάλη." Αυτή η θέση βασίστηκε στην ανάλυση της στάσης των αραβικών καθεστώτων και των καθεστώτων γενικά των υπανάπτυκτων χωρών, οι οποίες υποχωρούν κάτω από τα κτυπήματα του ιμπεριαλισμού.
Στα πλαίσια της διεθνούς επανάστασης, είπε: "Οι βιετναμέζοι επαναστάτες αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεκάδες χρόνια. Θα μεταφέρουν την επανάστασή τους σε άλλα μέρη. Πρώτον επειδή η επανάστασή τους είναι διαρκής και δεύτερον επειδή είναι διεθνιστές ..." "Ο παλαιστινιακός σκοπός δεν είναι ένας σκοπός μόνο για τους Παλαιστίνιους, αλλά για κάθε επαναστάτη, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται, ένας σκοπός των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων μαζών της εποχής μας."
Καθώς ο αγώνας του διεθνούς προλεταριάτου ενάντια στον ιμπεριαλισμό ήταν το κύριο ζήτημα για τον Ghassan Kanafani, οι συνωμότες που κρύβονται πίσω από τη δολοφονία του φοβήθηκαν την ξεκάθαρη και λογική αντιμετώπιση, που αποκαλύπτονταν στη δουλειά του μέσω των δυτικών ειδησεογραφικών μέσων. Αυτό οδήγησε τον ιμπεριαλισμό και τους αντιδραστικούς συμμάχους του να σταματήσουν την πένα που αρνιόταν να παραδοθεί στους πειρασμούς ή τις προειδοποιήσεις τους. Ο Ghassan Kanafani μετασχημάτισε το παλαιστινιακό και αραβικό ζήτημα, σε υιοθέτηση του αγώνα όλων των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων του πλανήτη.
Η δέσμευση του Ghassan θα παραμείνει ένα μνημείο για τις αγωνιζόμενες μάζες. Σε μια συνάντηση με το προσωπικό της Al Hadaf είπε: "Όλα σε αυτόν τον κόσμο μπορούν να κλαπούν, εκτός από ένα. Κι αυτό είναι η αγάπη του ανθρώπου για μια στέρεη δέσμευση, μια πεποίθηση ή έναν σκοπό."

Το αγγλικό κείμενο

Comrade Ghassan Kanafani: The leader, the writer, the martyrComrade Ghassan Kanafani was born in Acre in 1936, and his family was expelled from Palestine in 1948 by Zionist terror, after which they finally settled in Damascus. After completing his studies, he worked as a teacher and journalist, first in Damascus, and then in Kuwait. Later he moved to Beirut and wrote for several papers before starting Al Hadaf, the weekly paper of the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), in 1969. He was the spokesperson of the PFLP and a member of its Political Bureau, as well as a great novelist and artist whose immense contributions cannot be overstated.
To begin with, Kanafani was an active member of the Arab Nationalist Movement, the forerunner of the PFLP, but later, along with his comrade George Habash, he became a Marxist, believing that the solution to the problems which faced the Palestinians could not be achieved without a social revolution throughout the Arab world.
Kanafani was killed when his car exploded on July 8, 1972: murdered by Zionist agents. His sister wrote:
"On the morning of Saturday, July 8, 1972, at about 10:30 am, Lamees (Kanafani's niece) and her uncle were going out together to Beirut. A minute after their departure, we heard the sound of a very loud explosion which shook the whole building. We were immediately afraid, but our fear was for Ghassan and not for Lamees because we had forgotten that Lamees was with him and we knew that Ghassan was the target of the explosion. We ran outside, all of us were calling for Ghassan and not one of us called for Lamees. Lamees was still a child of seventeen years. Her whole being was longing for life and was full of life. But we knew that Ghassan was the one who had chosen this road and who had walked along it. Just the previous day Lamees had asked her uncle to reduce his revolutionary activities and to concentrate more upon writing his stories. She had said to him, "Your stories are beautiful," and he had answered, "Go back to writing stories? I write well because I believe in a cause, in principles. The day I leave these principles, my stories will become empty. If I were to leave behind my principles, you yourself would not respect me.' He was able to convince the girl that the struggle and the defense of principles is what finally leads to success in everything."
In the memoir which Ghassan Kanafani's wife published after his death, she wrote:
"His inspiration for writing and working unceasingly was the Palestinian-Arab struggle...He was one of those who fought sincerely for the development of the resistance movement from being a nationalist Palestinian liberation movement into being a pan-Arab revolutionary socialist movement of which the liberation of Palestine would be a vital component. He always stressed that the Palestine problem could not be solved in isolation from the Arab World's whole social and political situation."
This attitude developed naturally out of Kanafani's own experiences. At the age of twelve he went through the trauma of becoming a refugee, and thereafter he lived as an exile in various Arab countries, not always with official approval. His people were scattered, many of them making a living in the camps or struggling to make a living by doing the most menial work; their only hope lay in the future and in their children. Kanafani himself, writing to his son, summed up what it means to be a Palestinian:
"I heard you in the other room asking your mother, 'Mama, am I a Palestinian?' When she answered 'Yes' a heavy silence fell on the whole house. It was as if something hanging over our heads had fallen, its noise exploding, then - silence. Afterwards...I heard you crying. I could not move. There was something bigger than my awareness being born in the other room through your bewildered sobbing. It was as if a blessed scalpel was cutting up your chest and putting there the heart that belongs to you...I was unable to move to see what was happening in the other room. I knew, however, that a distant homeland was being born again: hills, olive groves, dead people, torn banners and folded ones, all cutting their way into a future of flesh and blood and being born in the heart of another child...Do you believe that man grows? No, he is born suddenly - a word, a moment, penetrates his heart to a new throb. One scene can hurl him down from the ceiling of childhood onto the ruggedness of the road."
"To our departed and yet remaining Comrade; you knew of two ways in life, and life knew from you only one. You knew the path of submission and you refused it. And you knew of the path of resistance and you walked with it. This path was chosen for you and you walked with it. And your comrades are walking with you."
Comrade Kanafani's ability to illustrate, beyond any. shadow of doubt, the deprivation and sufferings of his people, as well as to transform an ideology and political line into popular literature made him a grave threat to the Zionist entity.
The following are excerpts from a tribute to Ghassan by one of his colleagues, a Palestinian author, S.Marwan, published in Al Hadaf on July 22, 1972.
THE STRUGGLE OF THE OPPRESSED OF THE WORLD
"Imperialism has layed its body over the world, the head in Eastern Asia, the heart in the Middle East, its arteries reaching Africa and Latin America. Wherever you strike it, you damage it, and you serve the World Revolution."
Imperialism is not a myth or a word repeated by the news media, a motionless picture that doesn't affect the human reality. In Ghassan Kanafani's conception, it is a mobile body, an octopus which colonizes and exploits, spreading itself over the world through western monopolistic enterprises.
Imperialism is directing various forms o€ aggression against the toiling masses of the world, and particularly in the underdeveloped countries.
Based on the slogan: "All the Facts to the Masses", raised in Al Hadaf, Ghassan Kanafani put his clear intellect in the service of the masses and their objective class interests, leading him to state: "The desire for change which is sweeping through the Arab masses, must be motivated by ideological and political clarity, which is absolute. Thus, Al Hadaf devotes itself to the service of that revolutionary alternative, as the interests of the oppressed classes are the same as the goals of the revolution. It presents itself as the ally of all those carrying on armed and political-ideological struggle to achieve a liberated progressive nation."
The natural base for Ghassan's intellectual and artistic work was adopting and defending the interests of the toiling masses, not only of the Palestinians, but also the Arabs and the international oppressed classes. Because of this fundamental base for all of his work, Ghassan Kanafani, as a Marxist, adopted the path of armed struggle as the only way to defend the oppressed.
He was himself part of them; he lived and experienced the poverty caused by capitalism and imperialism and he remained within the ranks of the oppressed masses, in spite of the capitalists' temptations and their attempts to encircle his journalistic life. He remained a humble man who worked day and night to raise and develop the quality of human life out of the adversity imposed by history.
Addressing himself to a group of students, Ghassan said: "The goal of education is to correct the march of history. For this reason we need to study history and to apprehend its dialectics in order to build a new historical era, in which the oppressed will live, after their liberation by revolutionary violence, from the contradiction that captivated them." Ghassan Kanafani had not only achieved the knowledge of historical materialism, but he applied it in his work. The concept that he believed in and lived for was shown clearly in what he said and wrote. The primary contradiction, is the one with imperialism. Zionism and racism. It is an international contradiction, and the only solution is to destroy these threats by a united and steadfast armed struggle, he encouraged and raised the spirit of internationalism among all the people he addressed or knew.
This belief made him reject all compromises, all bourgeois or divisive solutions, which do not encompass or apply the thesis and development of the revolution and its long path towards liberation, striking the Interests of imperialism and consolidating with the masses. He said in a comment about the martyred Patrick Arguello: "The martyr Patrick Arguello is a symbol for a just cause and the struggle to achieve it, a struggle without limits. He is a symbol for the oppressed and deprived masses, represented by Oum Saad and many others coming from the camps and from all parts of Lebanon, who marched in his funeral procession."
In discussions about the imperialist reactionary schemes against the revolutionary forces, he stated:
"The results of the imperialist assault will be directed against the oppressed masses to prevent them from mobilizing and fighting."
This position was based on the analysis of the stand of the Arab regimes and the regimes of the underdeveloped countries in general, which retreat under the strokes of imperialism.
In the context of international revolution, he said:
"Vietnamese revolutionaries have been struggling against imperialism for tens of years. They will transfer their revolution to other places; first, because their revolution is continuous, second, because they are internationalists . . ."
"The Palestinian cause is not a cause for Palestinians only, but a cause for every revolutionary, wherever he is, as a cause of the exploited and oppressed masses in our era."
As the struggle of the international proletariat against imperialism was the main issue for Ghassan Kanafani, the conspirators behind his assassination feared his clear and logical confrontation stand, which was revealed in his works and through the western news media. This drove imperialism and its reactionary allies to stop the pen which refused to surrender to their temptations or warnings. Ghassan Kanafani transformed the Palestinian and Arab cause to a cause through which we adopt the struggle of all the exploited and oppressed in the world.
Ghassan's commitment will remain a monument for the struggling masses. He said in a meeting with the staff of Al Hadaf: "Everything in this world can be robbed and stolen, except one thing; this one thing is the love that emanates from a human being towards a solid commitment to a conviction or cause."
Comrade Kanafani's literary work
Selected works:
Mawt Sarir raqm 12, 1961

Ard al-burtugal al-hazin,1963

Rijal fi-al-shams, 1963

(Men in the Sun)al-Bab, 1964

Alam laysa lana, 1965

Adab al-muqawamah fi filastin al-muhtalla 1948-1966, 1966

Ma tabaqqa lakum, 1966

(All That's Left to You)Fi al-Abab al-sahyuni, 1967

al-Adab al-filastinial-muqawin tahta al-ihtilal: 1948-1968, 1968

An al-rijal wa-al-banadiq, 1968

Umm Sad, 1969

A'id ila Hayfa, 1970

al-A ma wa-al-atrash, 1972

Barquq Naysan, 1972

al-Qubba'ah wa-al-nabi, 1973

Thawrat 1936-39 fi filastin, 1974

Jusr ila al-abad, 1978

al-Qamis al-masruq wa-qisas ukhra, 1982

'The Slave Fort' in Arabic Short Stories, 1983 (trans. by Denys Johnson-Davies)

===============================================
B'Tselem video clip

Η "διαφορετική" ισραηλινή κουλτούρα εν δράσει...

20 July '08:

http://www.btselem.org/english/Press_Releases/20080720.asp

B'Tselem: Prosecute soldier who fired 'rubber' bullet at Palestinian detainee, Investigate the involvement of an officer in the event and suspected cover-up
Today, B'Tselem is publishing a video clip documenting a soldier firing a rubber coated steel bullet, from extremely close range, at a cuffed and blindfolded Palestinian detainee. The shooting took place in the presence of a lieutenant colonel, who was holing the Palestinian's arm when the shot was fired.
The incident took place on 7 July, in Nil'in, a village in the West Bank. A Palestinian demonstrator, Ashraf Abu Rahma, 27, was stopped by soldiers, who cuffed and blindfolded him for about thirty minutes, during which time, according to Abu-Rahma, they beat him. Afterwards, a group of soldiers and border policemen led him to an army jeep. The video clip shows a soldier aim his weapon at the demonstrator's legs, from about 1.5 meters away, and fire a rubber coated steel bullet at him. Abu-Rahma stated that the bullet hit his left toe, received treatment from an army medic, and released by the soldiers.
A fourteen-year-old Palestinian girl from Nil'in filmed the incident from her house in the village, and B'Tselem received it this morning.
B'Tselem does not know if any proceedings were opened against those involved. However, residents of Ni'lin told B'Tselem that they saw the soldier the following day, still serving in his unit.
B'Tselem immediately forwarded a copy to the Military Police Investigation Unit commander, with demand that an immediate Military Police investigation be opened, if it hasn't already, and that the soldier be brought to justice. Additionally, B'Tselem demanded that the involvement of the lieutenant colonel who was holding the detainee is investigated. B'Tselem stressed that members of the security forces are obligated to report unlawful acts. It is even more serious is a high-ranking officer participates in such a whitewash.

http://indy.gr/newswire/to-binteo-tis-ntrops

Σήμερα η Ισραηλινή ειρηνιστική οργάνωση Btselem
δημοσιοποίησε βίντεο που δέιχνει Ισραηλινό στρατιώτη να πρυβολεί εν ψυχρώ με πλαστική σφαίρα Παλαιστίνιο σιδεροδέσμιο κρατούμενο. Παρών και ένας αντισυνταγματάρχης που κρατάει τον κραούμενο όταν ο συνάδελφος του τον πυροβολεί.
Το γεγονός έλαβε χώρα στο χωριό Νιλίν στη Δυτική Όχθη στις 7 Ιουλίου. Το θύμα είναι ο Παλαιστίνιος διαδηλωτής Ashraf Abu Rahma, 27 χρονών. Συνελήφθη από στρατιώτες και συνοριοφύλακες οι οποίοι αφού τον έδειραν για μισή ώρα στη συνέχεια τον πήγαν στα τζιπ. Εκεί τον πυροβόλησαν με πλαστική σφαίρα (πρόκεται για κανονική σφαίρα με περιτύλιγμα καοτσούκ) από απόσταση 1,5 μέτρα. .
Το βίντεο τραβήχτηκε από ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που μένει στο χωριό.
Η B'Tselem ζητάει έρευνα και να διωχθούν τα ανθρωπόμορφα κτήνη που εμπλέκονται.

===================================================================

Όλο το μήνυμα της Λάιλα Χάλεντ.

رسالة مرئية لليلى خالد الى مهرجان المنظمة الشيوعية اليونانية

Leila Khaled message to KOE Festival in Athens

Κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα δεν θέλουν ακόμα να καταλάβουν ότι η εποχή των απαγορεύσεων έμεινε πίσω χιλιάδες χιλιόμετρα και δεκάδες χρόνια. Οι διοργανωτές του 1ου Φεστιβάλ της ΚΟΕ στην Αθήνα έσπασαν την απαγόρευση και την πολιτική αποκλεισμού που εφαρμόζει το υπουργείο Εξωτερικών υποθέσεων της Ντόρας Μπακογιάννη.

Το μήνυμα της Λάιλα Χάλεντ ακούστηκε, το πρόσωπο της μας έδωσε μεγαλύτερη πίστη στον δίκαιο αγώνα του λαού της Παλαιστίνης...Και θα ακουστεί ξανά και ξανά γιατί στην Ελλάδα των αντιιμπεριαλιστικών και αντιπολεμικών κινημάτων η πολιτική του αποκλεισμού δεν περνάει.

http://www.resistancefestival.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=21:-resistance-festival-2008&catid=16:2008-04-29-13-03-53&Itemid=14

http://indy.gr/newswire/i-leila-3c7alent-isos-den-erthei-me-eythyni-nt-mpakogianni

===================================================================

Οι συγγραφείς δεν εκφράζουν κράτη, αλλά τα έργα τους

Αναμνηστική φωτογραφία από την απονομή τιμητικής πλακέτας της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας στον Παλαιστίνιο φωτορεπόρτερ Μουχάμαντ Ομερ. Από αριστερά, ο Σπύρος Τσακίρης, μέλος της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, ο Δημήτρης Μεσσίνης, πρόεδρος της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, ο Μουχάμαντ Ομερ και ο Μάριος Λώλος, γενικός γραμματέας της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας.

Mohammad Omer στην Ελευθεροτυπία

ΜΟΥΧΑΜΑΝΤ ΟΜΕΡ Ο ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΣ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
«Το Ισραήλ φοβάται τις εικόνες...»
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Το 2006, ο 24χρονος Παλαιστίνιος φωτορεπόρτερ της Γάζας, Μουχάμαντ Ομερ, κέρδισε το βραβείο της Ethnic Media Award για την ιστορία του «Σαρόν, γιατί κατεδάφισες το σπίτι μου;», από το βίωμα ενός γέροντα που είδε το σπίτι του να κατεδαφίζεται.
Το 2008 κέρδισε το βραβείο της Αμερικανοεβραίας δημοσιογράφου Martha Gelhorn -υπήρξε και γυναίκα του συγγραφέα Ερνεστ Χέμινγουεϊ- για δύο ακόμα ιστορίες. Τη «Θέλω να ζήσω», ιστορία του Μαχμούτ Αμπου Τάχα, ενός εικοσάχρονου καρκινοπαθή που του απαγόρευσαν οι Ισραηλινοί για πολλές μέρες να βγει από τη Γάζα για νοσηλεία και τελικά πέθανε μόλις πέρασε το Πέρασμα Εριτζ και για την ιστορία, «Ολμερτ: Θέλω τον πατέρα μου», που αναφέρεται σε μια εφτάχρονη Παλαιστίνια, που έχασε τη μητέρα της και οι Ισραηλινοί στρατιώτες, αφού πρώτα συνέλαβαν τον πατέρα της, κατεδάφισαν το σπίτι τους. Η Τζουμάνα τώρα ζει με τη γιαγιά της και περιμένει τα γράμματα του πατέρα της, που βρίσκεται στις ισραηλινές φυλακές.
Ο Μουχάμαντ Ομερ δεν ήθελε να γίνει δημοσιογράφος, αναγκάστηκε από τα γεγονότα και την επαφή του με τους ξένους ανταποκριτές που συνόδευε ως μεταφραστής. Οταν δολοφόνησαν οι Ισραηλινοί τον μαθητή αδελφό του και κατεδάφισαν το σπίτι τους στον καταυλισμό προσφύγων, μέσα του γεννήθηκε ο δημοσιογράφος φωτορεπόρτερ. Οι πραγματικές του ιστορίες τον ανέβασαν άθελά του δίπλα στους κορυφαίους δημοσιογράφους, όπως Robert Fisk, Jeremy Harding, Patrick Cockburn, Chris McGreal, Geoffrey Lean και Nick Davies, που είχαν τιμηθεί με το ίδιο βραβείο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα, προσκεκλημένος του Συλλόγου «Ιντιφάντα» και της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, μίλησε στην «Ε».

-Γιατί δυσκολευτήκατε να βγείτε από τη Γάζα, παρ' ότι είχατε πάρει δύο βραβεία;

«Αυτός είναι ακόμη ένας λόγος για το Ισραήλ να κάνει δυσκολότερη τη ζωή μου. Ανέκαθεν είχαν πρόβλημα με κάθε Παλαιστίνιο που διακρίνεται. Ειδικά σε ανθρώπους των ΜΜΕ, της τέχνης και των γραμμάτων. Θέλουν να πεθάνουμε όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Δεν θέλουν την επαφή των Παλαιστινίων με τον έξω κόσμο, για να μη μεταφερθεί μια άλλη εικόνα για τα γεγονότα, το έπος της Γάζας, η φωνή των ανθρώπων που δεν έχουν φωνή, ο πόνος, η αγωνία τους για τα παιδιά τους και για το μέλλον τους. Φοβούνται να μεταφέρουν εικόνες από τις βαρβαρότητες της κατοχής. Μόνο έτσι μπορούν να αλωνίζουν ελεύθερα οι ειδικοί παραπληροφόρησης του Ισραήλ σε Ευρώπη και Αμερική».

-Γιατί πιστεύετε ότι οι ιστορίες σας από τη Γάζα βρίσκουν τακτικούς αναγνώστες;

«Γιατί όσο το Ισραήλ σφίγγει περισσότερο τον αποκλεισμό τόσο πιο πολύ θα μεγαλώσει η δίψα του πολίτη στον δυτικό κόσμο για ιστορίες μέσα από τον αποκλεισμό. Θέλουν να μάθουν πώς ζουν οι 1.500.000 άνθρωποι της Γάζας. Απορούν πώς είναι δυνατόν να εφαρμόζεται μια πολιτική μαζικής τιμωρίας στην εποχή μας! Οσοι με διαβάζουν εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους πραγματικούς ήρωες των ιστοριών».Τελικά πώς καταφέρατε να βγείτε έξω από τη Γάζα;«Επειτα από επίμονες παρεμβάσεις Ευρωπαίων βουλευτών και διπλωματών. Βέβαια, για όλες τις προηγουμένες παρεμβάσεις υπήρξε βέτο από το Ισραήλ. Η πιο καταλυτική παρέμβαση ήταν αυτή του επικεφαλής των Εξωτερικών Υποθέσεων στο Κοινοβούλιο της Ολλανδίας και του υπουργείου Εξωτερικών. Οι Ισραηλινοί τελικά δέχτηκαν την έξοδό μου υπό όρους: να βγω με διπλωματικό αυτοκίνητο μέχρι τα σύνορα της Ιορδανίας και να μην πατήσει το πόδι μου παλαιστινιακό έδαφος στη Δυτική Οχθη».

«Τιμώντας» τον κατακτητή

-Το Πέρασμα της Ράφα, μεταξύ Γάζας και Αιγύπτου, δεν άνοιξε ακόμα;

«Οχι. Και τα πράγματα χειροτερεύουν. Η Αίγυπτος έσφιξε περισσότερο τον κλοιό και αύξησε τους συνοριακούς στρατιώτες και τις περιπολίες. Αν δεν βρεθεί γρήγορα λύση, η διαίσθησή μου μου λέει ότι μια μεγάλη έκρηξη έρχεται. Αν δεν ανοίξει δηλαδή το Πέρασμα της Ράφα, οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να έχουν επαφή με τον έξω κόσμο. Ολα τα άλλα περάσματα έχουν επαφή μόνο με το Ισραήλ, αλλά όχι με τον κόσμο. Οποιος δει τις τραγικές εικόνες εκεί θα με καταλάβει: ασθενείς πεθαίνουν στα σύνορα, μέχρι σήμερα 176 πέθαναν. Τα παιδιά χρειάζονται άμεση ιατρική φροντίδα, ζουν την πραγματική κόλαση. Σοβαρό πρόβλημα αντιμετωπίζουν χιλιάδες μαθητές που θέλουν να συνεχίζουν τις ανώτατες σπουδές στο εξωτερικό και δεν τους δίνεται η δυνατότητα εξόδου από τη Γάζα. Αποκλεισμένοι είναι επίσης οι 700 με 1.000 φοιτητές που είναι ήδη γραμμένοι στα αμερικανικά, ευρωπαϊκά και αραβικά πανεπιστήμια. Πριν από λίγο καιρό επέτρεψαν μόνο σε 7 Παλαιστινίους που σπουδάζουν σε αμερικανικά πανεπιστήμια να βγουν έξω, μετά το φιάσκο του προέδρου του Ισραήλ. Είχε καλέσει έναν Αμερικανό μαθηματικό για να τον βραβεύσει. Ο Αμερικανός μαθηματικός David Mumford, με θάρρος εκατό ανδρών, χάρισε όλο το ποσό του βραβείου των 100.000 δολαρίων στους αποκλεισμένους φοιτητές και τα πανεπιστήμια της Γάζας και της Δυτικής Οχθης, γιατί πιστεύει πως αυτοί έχουν μεγαλύτερο δικαίωμα στην παιδεία και ζήτησε να αρθεί ο αποκλεισμός. Ανθρωποι με θάρρος πάντα διακρίνονται και τους αγαπά η Ιστορία. Εκείνο το διάστημα η Γαλλία και η Ιταλία τιμούσαν το Ισραήλ στα φεστιβάλ βιβλίου. Δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να τιμάς μια χώρα που, εκτός του ότι είναι κατακτητής, εφαρμόζει συστηματική πολιτική αποκλεισμού εναντίον των ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη; Εγώ πραγματικά έπαθα μεγάλο σοκ. Είναι ντροπή για την κουλτούρα και τον πολιτισμό αυτή η απόφαση των δύο χωρών».

-Εχετε μιλήσει με Παλαιστινίους ποιητές και λογοτέχνες της Γάζας γι' αυτό το θέμα;

«Είναι αηδιασμένοι με την πολιτική απόφαση των διοργανωτών. Ούτε ένας ποιητής ή συγγραφέας από τη Γάζα δεν προσκλήθηκε να πάρει μέρος, γιατί ήξεραν εκ των προτέρων ότι το Ισραήλ δεν θα το επέτρεπε. Ρωτώ, πώς οι διοργανωτές επέβαλαν στην συνείδησή τους να επιτρέπει στο Ισραήλ να αποκλείει Παλαιστινίους της Γάζας και να του δώσει θέση επίτιμου προσκεκλημένου; Ντροπή τους. Ντροπή στους ελεύθερους ανθρώπους που άφησαν μια κλίκα απερίσκεπτων διοργανωτών να καθορίζουν ρατσιστικά το περιεχόμενο ενός φεστιβάλ που αγκαλιάζει το πιο ιερό δημιούργημα του πνεύματος του ανθρώπου, το βιβλίο. Απορώ, πώς επιτρέπεις την ελευθερία του βιβλίου και απαγορεύεις την ελευθερία του ανθρώπου. Γιατί τιμάται ένα κράτος-κατακτητής, που εφαρμόζει πολιτική μαζικής τιμωρίας και αποκλεισμού ενός ολόκληρου λαού; Μια πολιτική που έχει καταδικαστεί από όλους τους διεθνείς οργανισμούς και παρατηρητήρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ότι στο Ισραήλ υπάρχουν αξιόλογοι συγγραφείς και ποιητές αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο να τιμάμε κράτος-κατακτητή. Οι συγγραφείς δεν εκφράζουν κράτη, αλλά τα έργα τους. Αυτή η λογική μπορεί να οδηγήσει στο να τιμώνται τα φασιστικά και δικτατορικά κράτη, επειδή μεταξύ των πολιτών τους υπάρχουν αξιόλογοι συγγραφείς». *
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 21/06/2008

Σελίδα λέξεων, ήχων και εικόνων για την Παλαιστίνη

2008-04-04T09:48:00.000-07:00

________________________________________________________

Συναυλία του Marcel Khalife (Μαρσέλ Χαλίφε) για τη Παλαιστίνη στη Βηρυτό.

_________________________________________________________

Βίντεο αφιερωμένο στην ισραηλινή "διαφορετική κουλτούρα" ...

Τα περισσότερα πλάνα στο ΒΙΝΤΕΟ είναι από τη Πρώτη Ιντιφάντα 1987-1993. Στη Πρώτη Ιντιφάντα ο ισραηλινός στρατός εφάρμοσε την πολιτική της μαζικής τιμωρίας εναντίον των Παλαιστινίων όταν τον πολεμούσαν μόνο με πέτρες. Έτσι η ευρηματικότητα των καλλιτεχνών της "διαφορετικής κουλτούρας" έφτασε στο σημείο να ζητήσει από τους Ισραηλινούς στρατιώτες να σπάζουν τα κόκκαλα όσων Παλαιστινίων συλλαμβάνονται να πετούν πέτρες εναντίον του ισραηλινού στρατού και να κατεδαφίζονται τα σπίτια τους ή να ξεριζώνουν τα δέντρα των χωραφιών τους. Τότε, ο ισραηλινός στρατός σκότωσε 1551 Παλαιστινίους επειδή πετούσαν πέτρες. Οι "σύμβουλοι" καλλιτέχνες αυτής της κουλτούρας ακολούθησαν την ίδια πολιτική της μαζικής τιμωρίας και στη Δεύτερη Ιντιφάντα. Στη Δεύτερη Ιντιφάντα που ξεκίνησε το 2000 και ακόμα συνεχίζεται, σκοτώθηκαν μέχρι σήμερα πάνω από 5500 Παλαιστίνιοι.

http://www.israelipalestinianprocon.org/Documentlistpdf/deathsbtselem1.pdf

Το επίπεδο της "διαφορετικής κουλτούρας" του Ισραήλ είναι ακριβώς το επιπέδου του Ράμπο. Ολος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του Ισραηλιστάν κινητοποιήθηκε για να φέρει τον Σιλβέστερ Σταλόνε, τον γνωστό Ράμπο, στο Ισραήλ για συμπαράσταση. Η κατρακύλα της διαφορετικής κουλτούρας έφτασε στον πάτο της, στο επίπεδο των μοναδικών πια συμμάχων της στις ΗΠΑ, των Αμερικανών Ευαγγελικών και ακροδεξιών. Το παρακάτω ΒΙΝΤΕΟ εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την λογική των σιωνιστών και Ευαγγελικών.

Δείτε σε ποιούς Εβραϊους αποίκους χάρισε ο Θεός-Μεσίτης την γη των Παλαιστινίων. Δείτε ποιούς στηρίζουν οι δυτικοί μαϊντανοί "καλλιτέχνες" και "ανθρώποι" της "τέχνης" και των "γραμμάτων"....Οι άποικοι βρίζουν τους χριστιανούς που στις ΗΠΑ πάντα είναι έτοιμοι να διεξάγουν όλους τους πολέμους για να παραμένουν στην Παλαιστίνη οι άποικοι Εβραϊοι γιατί έτσι μόνο μπορεί να εκπληρωθεί η προφητεία της Δευτέρας Παρουσίας. Ο Μπους έστειλε στο Ιράκ την πολεμική του μηχανή για να αισθανθεί το Ισραήλ, δηλαδή το κράτος των Εβραϊων αποίκων, περισσότερη ασφάλεια. Τώρα οι άποικοι θέλουν από τις ΗΠΑ των χριστιανών να στείλει την πολεμική τους μηχανή εναντίον του Ιράν. Και για να διευκολύνουν αυτή την "δουλειά" ξεκίνησαν τον πόλεμο το 2006 εναντίον του Λιβάνου, πιστεύοντας πως έτσι μπορούν αν εξοντώσουν την στρατιωτική δύναμη της Χέχμποαλλάχ, που θα επιστράτευε το Ιράν σε περίπτωση που θα δεχόταν επίθεση από τις ΗΠΑ, για να πλήξει τον σύμμαχο τους, το Ισραήλ. Και όμως το Ισραήλ ηττήθηκε στο πόλεμο του 2006 και έτσι το σχέδιο πολέμου εναντίον του Ιράν μπήκε στο συρτάρι.

Βίντεο επενδυμένο με το τραγούδι του David Rovics "Who Would Jesus Bomb?" Ποιος θέλει Του Χριστού τις βόμβες;

_________________________________________________________

Βίντεο με στοιχεία του παλαιστινιακού πολιτισμού..

Η Παλαιστίνη δεν ήταν ποτέ για τον χριστιανικό Δυτικό κόσμο χώρα με δικά της χαρακτηριστικά και δική της πολιτιστική ταυτότητα και δική της ιστορία. Για τούς ηγέτες του Δυτικού κόσμου, ο λαός της Παλαιστίνης δεν έζησε εκεί 5000 π.Χ, όπως το απέδειξαν όλες οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις, ένας λαός που ακολούθησε μια κοινωνική και δημογραφική εξέλιξη δεμένη και αδιάκοπη με τη γη του, αλλά ένας λαός που αναφέρουν τα ψέματα και οι μύθοι της Βίβλου. Οι πολιτικοί του Δυτικού κόσμου και οι διανοούμενοι μαϊντανοί του ανατράφηκαν με θρησκευτικούς μύθους που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Έμειναν και αυτοί προσδεδεμένοι στους αναχρονιστικούς μηχανισμούς παραγωγής μύθων.

_________________________________________________________

Kamilia Jubran (Τζαμίλα Τζουμπράν) τραγουδά ποιήματα της Παλαιστίνιας ποιήτριας Φάντουα Τουκάν (Fadwa Touqan).

Στο σπαθί επάνω έγραψε

αραβικά..αρχαία

έγραψε

Άγαπησα ..και όλα τα άλλα ..έσβησε

_________________________________________________________

Η Ορχήστρα Νέων της Παλαιστίνης.

_________________________________________________________

Βίντεο για την Παλαιστινιακή τραγωδία AL-NAKBA

Οι Παλαιστίνιοι ως απόγονοι των Φιλισταίων και των Χαναανιτών(Καναανιτών), μπορεί να άλλαξαν πίστη, θρησκείες και Θεούς, δεν άλλαξαν ποτέ την πατρίδα τους με άλλη μυθική, ούτε δέχτηκαν να ζουν με την παραποιημένη ιστορία. Από την πατρίδα τους πέρασαν μεγάλες αυτοκρατορίες και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, πάντα όμως αντιστέκονταν στους εισβολείς. Αυτό το έγραψαν όλα τα έγγραφα των αυτοκρατοριών. Είχαν ηττηθεί πολλές φορές αλλά ποτέ δεν τα έβαζαν κάτω.

_________________________________________________________

Ενα σπάνιο ηχητικό βίντεο για τον Παλαιστίνιο ποιητή να απαγγέλει το ποίημα "Ω εσείς οι περαστικοί" ....

Mahmoud Darwich

Μαχμούντ Νταρουίς
Τώρα μόνο μπορώ να μιλήσω
Και δηλώνω..
Γράψε
Είμαι Άραβας
Αριθμός Ταυτότητας
50.000
Έχω 8 παιδιά και το έννατο έρχεται τώρα το καλοκαίρι
Θύμωσες;;;
Εργάζομαι με συντρόφους σε λατομείο
Από τις πέτρες βγάζω

τα ρούχα τους
το ψωμί τους
και τα γράμματα τους
Δεν εκλιπαρώ..ούτε εσένα ούτε τα παλάτια των υπηρέτων σου
Ο παππούς μου
μου έμαθε
την αξιοπρέπεια
πριν μου μάθει γράμματα..

είμαι Άραβας..

Θύμωσες;;;

Βίντεο με αποσπάσματα από την συνέντευξη του Μαχμούντ Νταρουίς στην Judith Lerner.

__________________________________________________________

Η ιστορία της Παλαιστίνης με σκίτσα του Νάτζι Αλ-Άλι

Naji Al-Ali

Ο Παλαιστίνιος σκιτσογράφος Νάτζι Αλ-Άλι.
Γεννήθηκε το 1936 στο χωριό Al-Shajara μεταξύ Ναζαρέτ και Τιβεριάδα στο νομό Γαλλιλαία. Το 1948 και σε ηλικία 11 χρονών όπως πολλοί άλλοι Παλαιστίνιοι, εξαναγκάστηκε κάτω από τις βιαίοτητες των σιωνιστών τρομοκρατών να εγκαταλείψει την Παλαιστίνη. Ο Νάτζι με την οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον καταυλισμό προσφύγων Έιν Αλ-Χέλουε Ain-al-Helwe κοντά στη πόλη Σιδώνα στο Νότιο Λίβανο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο κορυφαίος Παλαιστίνιος συγγραφέας και δημοσιογράφος Γασσάν Καναφάνι Gassan Kanafani ανακάλυψε το ταλέντο του Νάτζι Αλ-Άλι στη σκιτσογραφία σε μια επίσκεψη του στο καταυλισμό προσφύγων. Η πολιτική του δράση τον οδήγησε όπως πολλούς άλλους Παλαιστινίους τότε στη φυλακή των Μυστικών Υπηρεσιών του Λιβάνου. Μετά την αποφυλάκιση του του ζήτησε ο Γασσάν να στείλει τα έργα του για δημοσίευση στο περιοδικό al-Huria (Ελευθερία), του οποίου ήταν αρχισυντάκτης και υπεύθυνος ενθέτου για την Παλαιστίνη. Το 1972 δολοφονήθηκε στη Βηρυτό ο Γασσάν Καναφάνι από τη ισραηλινή Μοσάντ. Ο Νάτζι όμως έγινε πια διάσημος στον αραβικό κόσμο.
Συνεργάστηκε με τα εξής περιοδικά και εφημερίδες
-Al-Taliah περιοδικο. -Al-Safir εφημερίδα. -Al Khalij εφημερίδα στα Ηνωμενα Αραβικα Εμιρατα. -Al-Qabas εφημερίδα.
Ο θάνατος του Νάτζι Αλ-Άλι
Την Τεταρτη 22 Ιουλίου του 1987 τον πυροβολήθηκε στο κεφάλι την ώρα που εισερχόταν στην στα γραφεία της Αλ-Qabas στο Λονδίνο Ives Street, Chelsea. Μετά απο πέντε εβδομάδες και συγκεκριμένα στις 30/08/1987 έχασε τη μάχη με το θάνατο στο νοσοκομείο Charing Cross στο Λονδίνο. Ο Νάτζι Αλ-Άλι υπήρξε ο κορυφαίος Παλαιστίνιος σκιτσογράφος και αγωνιστής για την απελευθερώση της Παλαιστίνης από την ισραηλινή κατοχή. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι αραβικές μυστικές υπηρεσίες βρίσκονται πίσω από τη δολοφονία του καθώς ασκούσε κριτική στα αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα.

Χάνδαλε...

Ο ήρωας των σκίτσων του Νάτζι Αλ-Άλι

Ο Χάνδαλε είναι ένα ξυπόλητο πιτσιρίκι, με μπαλωμένα ρούχα. Μερικές τρίχες πετάγονται από το κοντοκουρεμένο κεφάλι του. Εχει γυρισμένη την πλάτη του και τα χέρια του πίσω σαν να κρατά στάση ουδέτερου παρατηρητή.
«Ηρωας» του Παλαιστίνιου σκιτσογράφου Νάτζι Αλ Αλί που δολοφονήθηκε το 1987 λίγο πριν ξεσπάσει ο πρώτος λαϊκός ξεσηκωμός των Παλαιστινίων, η ιντιφάντα, ο Χάνδαλε το προσφυγόπουλο είναι ο «αυτόπτης μάρτυράς» του: ενσαρκωτής της ελπίδας του καλλιτέχνη στα παιδιά, η γενιά των οποίων θα εξεγειρόταν για να φέρει την ελευθερία στην Παλαιστίνη...
Συναντάμε τον Χάνδαλε πολλούς τοίχους της Παλαιστίνης ανάμεσα σε πολλά γκράφιτι με χειροβομβίδες, πυροβόλα όπλα, πορτρέτα μαρτύρων και διεθνών ηρώων, συνθήματα υπέρ της Ελευθερίας.

_________________________________________________________

Taoufik Zayiad (Ταουφίκ Ζαγιάντ) απαγγέλει το ποίημα

"Σας καλώ"

Σας σφίγγω το χέρι

το χώμα κάτω από τα πόδια σας φιλώ και λέω:

Θυσιάζομαι

Το φως στα μάτια μου σας χαρίζω

τη ζεστιά από τη δική καρδιά σας παραδίνω

Η δική μου τραγωδία είναι κομμάτι της δικιάς σας

Σας καλώ

σας σφίγγω το χέρι

Κράτησα, δεν ταπεινώθηκα στη πατρίδα μου

στητός περπτατώ

στάθηκα μπρος τους δυνάστες μου..ορφανός..γυμνός και ξυπόλυτος

Το αίμα πάνω στα χέρια μου κράτησα

και δεν υπέστειλα τη σημαία μου

και φρόντιζα το χορτάρι πάνω στους τάφους των προγόνων μου

Σας καλώ

σας σφίγγω τα χέρια

أناديكم أشد على أياديكم..

أبوس الأرض تحت نعالكم وأقول: أفديكم

وأهديكم ضيا عيني ودفء القلب أعطيكم

فمأساتي التي أحيا نصيبي من مآسيكم.

أناديكم أشد على أياديكم..

أنا ما هنت في وطني ولا صغرت أكتافي

وقفت بوجه ظلامي يتيما، عاريا، حافي

حملت دمي على كفي

وما نكست أعلامي

وصنت العشب فوق قبور أسلافي أناديكم...

أشد على أياديكم!!

Ο Χαμπίμπ Μπούλος είπε σε μια ελληνική εφημερίδα:

«Ηταν πολύ δύσκολη και οδυνηρή η εμπειρία της κατοχής. Μείναμε πίσω 150.000 Παλαιστίνιοι, υποχρεωμένοι διά της βίας να ξεχάσουμε το παρελθόν μας, τη γλώσσα μας, τον πολιτισμό μας. Βρεθήκαμε χωρίς κράτος, χωρίς έδαφος, χωρίς παράδοση στη λογοτεχνία. Εξόριστοι στον ίδιο τον τόπο μας. Η κυβέρνηση του Ισραήλ μεθόδευσε μια πολιτική που στόχο είχε να θάψει για πάντα την παλαιστινιακή μας ταυτότητα. Νέα εκπαιδευτικά προγράμματα τέθηκαν σε εφαρμογή. Στόχος τους, πλέον, ήταν να υπονομεύσουν την παλαιστινιακή συνείδηση. Να ενεργοποιήσουν τη λήθη, καμουφλαρισμένη βέβαια με το προφίλ της δήθεν πολιτιστικής υπεροχής του Ισραήλ. Φανταστείτε το μέγεθος της κατοχής: Επρεπε να ξεχάσουμε ότι είμαστε Παλαιστίνιοι. Να ξεχάσουμε τις μακροχρόνιες σχέσεις μας με τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο. Από τη μία το όπλο του δυνάστη και από την άλλη το φρούτο της εκπαίδευσης".

«Ομως, η κατοχή δρομολόγησε άλλες ευθύνες στους διανοουμένους μας. Αναζητήσαμε το σύγχρονο λόγο της λογοτεχνίας μας. Μιλήσαμε για τον άνθρωπο, τον Παλαιστίνιο, τη γη και τα δικαιώματά του. Μαθητεύσαμε στη λογοτεχνία λαών που είχαν υποστεί μακροχρόνιες ταπεινώσεις από τους κυρίαρχους του κόσμου. Λογοτεχνίες που ανδρώθηκαν με τον αγώνα των λαών τους. Η ελληνική λογοτεχνία και αισθητική, ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ στάθηκαν οι κορυφαίοι δάσκαλοί μας, φωτεινά παραδείγματα για το πώς πολεμούν οι λαοί, για το πώς θα κρατήσουμε την "ταυτότητά" μας».

Μέσα σ' αυτό το κλίμα η παλαιστινιακή διανόηση που ζει στο Ισραήλ ισχυροποίησε τον αγώνα των Παλαιστινίων. Εθρεψε την ελπίδα, τραγουδώντας τα βάσανα του λαού της Παλαιστίνης. Ενθουσιώδης μαχητής μιας λογοτεχνίας που αντιστέκεται, οραματιζόμενη ένα αύριο χωρίς δυνάστες, ο Χαμπίμπ Μπούλος λέει:
«Από αυτήν την αντίσταση γεννήθηκαν λογοτέχνες όπως οι Μαχμούτ Νταρουίς, Σαχίμ Αλ Κασέμ, Ταουφίκ Ζαγιάντ και άλλοι, οι οποίοι με το λόγο τους σφυρηλάτησαν τα σύμβολα της παλαιστινιακής λογοτεχνίας, δίνοντας σ' αυτή τη λογοτεχνία μια άλλη, μια διαφορετική "ταυτότητα". Την "ταυτότητα" του αγώνα... Είχε χρέος αυτή η γενιά να κινητοποιήσει την παλαιστινιακή μειονότητα που ζούσε μέσα στο Ισραήλ σε έναν αγώνα για την "ταυτότητα" και τα δικαιώματά της, διαδηλώνοντας, παράλληλα, την προσήλωσή της στα ιδανικά της ειρήνης. Επιπλέον, οι Παλαιστίνιοι διανοούμενοι στο Ισραήλ πρόβαλαν σε όλο τον παλαιστινιακό λαό, εκτός και εντός του Ισραήλ, το αίτημα της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, σε μια ειρηνική συνύπαρξη, φυσικά, με το λαό του Ισραήλ. Στο σύνολό της, η αραβική λογοτεχνία από το 1948 έως τώρα εκεί εστιάζεται».
Η πνευματική υποδούλωση και μιζέρια, που προσπαθεί να επιβάλει στους Παλαιστίνιους των Κατεχόμενων το κράτος του Ισραήλ, αποτελεί ένα ανοιχτό μέτωπο για τους Παλαιστίνιους διανοούμενους. «Δε μας έμεινε τίποτα μετά την κατοχή, παρά μόνον το όπλο της μάθησης»...

Χαμπίμπ Μπούλος στο Ριζοσπάστη

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=1499841&publDate=10/11/2002

_________________________________________________________

Βίντεο που εξηγεί πως παρουσιάζονται οι Άραβες στα αμερικανικά ΜΜΕ και στον Δυτικό κινηματογράφο...

Ο Δυτικός κόσμος ξέρει να επενδύει τα ψέματα με πολύχρωμα και όμορφα περιτυλίγματα και να τα προωθεί χρησιμοποιώντας έξυπνα μέσα και εργαλεία. Αλλά τα ψεύδη του Δυτικού κόσμου είναι τόσο χονδροειδή ώστε ένας απλός Άραβας πολίτης που ζει καθημερινά την καταπίεση και κατοχή τα αντιλαμβάνεται εύκολα και γρήγορα, και τον οδηγούν σε μια συνεχή αντίσταση. Από την άλλη ο πολίτης του Δυτικού κόσμου δείχνει περισσότερη εμπιστοσύνη στον συμπολίτη του πολιτικό παρά στον "εχθρό" του· κι ας έχει δίκιο ο "εχθρός", κι ας έχει πει ο πολιτικός του χίλια δυο ψέματα.

Στον πολιτισμένο κόσμο λένε πως όταν ένας πολιτικός λερώνει το χέρι του με αίμα, τελειώνει. Αυτό στο Ισραήλ, που εδώ και δεκαετίες επικαλείται ότι ανήκει στον πολιτισμένο κόσμο, όχι μόνο δεν ισχύει αλλά θεωρείται βάφτιση το να λερώνει ένας νέος πολιτικός το χέρι του με αίμα Παλαιστινίων. Ειδάλλως η πολιτική καριέρα του σταματά. Στο Ισραήλ η βάφτιση αυτή ονομάζεται στοχευμένη δολοφονία ή βομβαρδισμός «ακριβείας».

Παλιά λέγαμε ότι ο Θεός γέρασε και δεν ασχολείται με εμάς, τώρα και εμείς γεράσαμε και δεν μας νοιάζει τίποτα. Η διεθνής κοινότητα τώρα ασχολείται με έναν Εβραίο στρατιώτη που συνέλαβαν Παλαιστίνιοι αντάρτες σε μια ένοπλη επίθεση και όχι με τους 10.000 Παλαιστίνιους κρατουμένους. Αυτή είναι η διεθνής κοινότητα. Ασχολείται με έναν γιατί είναι ανίκανη να σχολείται με 10.000. Ασχολείται με έναν Εβραίο στρατιώτη και όχι με τους 500 ανήλικα παιδιά και Παλαιστίνιες γυναίκες στις ισραηλινές φυλακές. Με τους 200.000 παράνομους Εβραίους αποίκους, με την παραμονή τους στη Δυτική Οχθη και όχι με το δικαίωμα επιστροφής των 4.000.000 Παλαιστινίων προσφύγων, ούτε σε ηθικό επίπεδο μα ούτε σε πρακτικό. Αυτή είναι η μοίρα της διεθνούς κοινότητας; Να ασχολείται με τις ρουκέτες των Παλαιστινίων και όχι με τα πυρηνικά, τα φονικά Απάτσι και F-16; Εκεί έφτασε η κατάρρευση της ηθικής στην πολιτική, στο σημείο να ασχολείται η διεθνής κοινότητα με την ασφάλεια του Ισραήλ και όχι με το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε μια πατρίδα στο 22% της δικής τους κλεμμένης πατρίδας. Αυτή είναι η διεθνής κοινότητα. Ασχολείται με τις μικρές συνωμοσίες και όχι με τις μεγάλες δίκαιες εξεγέρσεις. Σ' αυτόν τον κόσμο ζούμε και εδώ θα παραμείνουμε, βάρος στη διεθνή μας κοινότητα, στους μικρούς της ηγέτες και πισώπλατη μαχαιριά στη σιωπή.

Στο ΒΙΝΤΕΟ θα ακούσετε τους Αμερικανούς τουρίστες Ευαγγελικούς να ζητάνε από τους Ισραηλινούς στρατιώτες να σκοτώσουν όλους τους Παλαιστινίους...

Λίγοι πια στις ΗΠΑ που δεν πιστεύουν ότι το εβραϊκό λόμπι αποτελεί πια κράτος εν κράτει. Η σχέση του με το αμερικανικό κράτος είναι πια μονοπωλιακή. Όλα τα υπόλοιπα λόμπι δεν έχουν ούτε το 1/4 της δύναμής του. Οι ΗΠΑ προκειμένου πάντα να ικανοποιήσουν το εβραικό λόμπι, έδεσαν όλη την εξωτερική τους πολιτική για τη Μέση Ανατολή με την πολιτική των γερακιών σιωνιστών. Έτσι το Μεσανατολικό έγινε το μέτρο της επιτυχίας ή αποτυχίας της αμερικανικής πολιτικής.
Το ανώτατο θεσμικό όργανο στις ΗΠΑ δεν ξέφυγε από αυτή την πολιτική και μάλιστα με πιο ακραίες θέσεις και νομοσχέδια. Η μέχρι τώρα ιστορία του αμερικανικού Κογκρέσου μαρτυρά, ότι ενδιαφέρεται για την ασφάλεια του Ισραήλ περισσότερο απ’ όσο ενδιαφέρεται για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Τα μέτρα που ζητά από τον Λευκό Οίκο δεν τα ζητά από το Ισραήλ. Η «ευαισθησία» του για τους Ιρακινούς, που βρίσκονται υπό αμερικανική κατοχή τα τελευταία πέντε χρόνια, είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που επιδεικνύει για τους Παλαιστινίους, που δολοφονούνται εδώ και 40 χρόνια από την ισραηλινή κατοχή. Η αναισθησία του φτάνει στο σημείο να επικαλείται το πόνο του για τους Αμερικανούς στρατιώτες που σκοτώνονται στο Ιράκ και αδιαφορεί για τους Ισραηλινούς που σκοτώνονται στην Παλαιστίνη και στο Λίβανο. Η λογική της αναισθησίας βασίζεται στη λογική ότι στη Παλαιστίνη οι εβραίοι στρατιώτες υπερασπίζονται την «Γη της Επαγγελίας», ενώ η παρουσία των Αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ είναι για να υπερασπίζονται το δόγμα Μπους. Και το πιο τρανταχτό είναι ότι δεν διστάζει να ζητήσει την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από το Ιράκ, ενώ δεν απαιτεί το ίδιο από τον ισραηλινό στρατό στην Παλαιστίνη. Και το ερώτημα που γεννάται είναι γιατί το ανώτατο αμερικανικό νομοθετικό σώμα ακολουθεί αυτή την αντεθνική για τα αμερικανικά συμφέροντα εξωτερική πολιτική; Η απάντηση είναι μια : η πίστη στους θρησκευτικούς μύθους.

Βίντεο "αν γνώριζαν οι Αμερικανοί" για τα εγκλήματα του Ισραήλ, με παρεμβάσεις από πρώην Αμερικανούς διπλωμάτες και αξιωματικούς στο υπουργείο Εξωτερικών ...

Το εβραικό λόμπι της Αμερικής επιβιώνει και βασιλεύει στο αμερικιανικό πολιτικό σύστημα χάρη στο δόγμα " όχι λύση στο Παλαιστινιακό", γιατί η επίλυση του καταργεί το ρόλο του στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Τα Βρετανικά Απόρρητα Αρχεία του Φόρειν Όφις του 1975 ανέφεραν πως περιέγραφε ο Κίσσινγκερ το ξέσπασμα του Αμερικανού πρόεδρου Φόρντ εναντίον ενός ηγέτη του εβραικού λόμπι, όταν τον επισκέφτηκε στο Λευκό Οίκο, για να τον ζητήσει να σταματήσει την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή. Ο ίδιος ο Κίσσινγκερ είπε ότι "πρώτη φορά είδα τον Φόρντ τόσο πολύ θυμωμένο" με την τακτική του εβραικού λόμπι που συστηματικά επιδίωκε να καταστρέφει την εικόνα των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο και έτσι να θεωρούνται πάντα εχθρική χώρα.

Το ΒΙΝΤΕΟ αφιερώθηκε στους Άραβες δημοσιογράφους που κάλυψαν με κίνδυνο την ζωή τους καυτά γεγονότα στη Μέση Ανατολή......

_________________________________________________________

Βίντεο με τον Μαχμούντ Νταρουίς να απαγγέλει το κομμάτι εκείνο το οποίο επικαλέστηκε το Ισραήλ για να ξεκινήσει σχέδιο εκδίωξης του ποιητή ...

Ω εσείς οι περαστικοί στις λέξεις, τις στιγμαίες

Μαζέψτε τις αυταπάτες σας

Σ' ένα παρατημένο χαντάκι

και φύγετε

Γυρίστε το δείκτο του χρόνου

Στην εποχή του "Χρυσού Μόσχου"

Και φύγετε

Έχουμε εδώ για σας

Ό,τι δεν επιθυμήσατε

Και ό,τι δεν είχατε

έναν λαό που ματώνει πατρίδα

και μια πατρίδα που ματώνει για το λαό της

Φύγετε

και μένετε όπου θέλετε

όχι ανάμεσα μας

φύγετε

όπου θέλετε να πεθάνατε αλλά

όχι ανάμεσα μας

Εδώ έχουμε όλο το παρελθόν..το παρών και το μέλλον

εδώ έχουμε έχουμε την αρχή και το τέλος

και τη πρώτη φωνή της ζωής

φύγετε από σιτάρι μας

από τη θάλασσα μας

από τον αέρα μας

από τη γη μας

από το αλάτι μας

από τη πληγή μας

Συνεντεύξεις-λογοτεχνίας-ποιήματα

2008-04-03T23:40:00.000-07:00

Μαρσέλ Χαλίφε

Σε επέλεξα εγώ πατρίδα

«Εδώ πρόκειται για την τύχη μιας πατρίδας»
Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Ενας σύγχρονος Οδυσσέας σε ένα όμως οδυνηρά ατελεύτητο, μίαν ολόκληρη ζωή (!), ταξίδι νόστου στη δική του Ιθάκη, που δυστυχώς ακόμη δεν υφίσταται στα... χαρτιά, είναι ο ανέκδοτος στην Ελλάδα Παλαιστίνιος συγγραφέας -και δημοσιογράφος- Ρασάντ Αμπού Σάουερ. Αυτός ο συμπαθέστατος, χιουμορίστας στην κουβέντα άνθρωπος, που σπάει από συγκίνηση η φωνή του όποτε η συζήτηση αναπόφευκτα οδηγείται στη «δίχως... γη, δίχως... πατρίδα» πολύπαθη γενέτειρά του.
«Με ρωτάτε αν ο συγγραφέας πρέπει να είναι αφυπνισμένος πολιτικά, αν πρέπει να γράφει για την πολιτική. Μα εδώ δεν πρόκειται, δεν έχουμε να κάνουμε με την πολιτική!», μας προκαταλαμβάνει ορμητικά. «Πρόκειται για την τύχη μιας πατρίδας, ενός πολιτισμού. Είναι δυνατόν να πω στον λαό μου εγώ να κάνει πίσω και να συμφωνήσει με τους Αμερικανούς ή τον Σαρόν; Ο Τζορτζ Μπους μού ζητάει αυτή τη στιγμή να παραδοθώ στον Σαρόν. Μα πώς γίνεται να αποδεχτώ κάτι τέτοιο; Πώς γίνεται να μην μπορώ τόσα χρόνια να γυρίσω στην πατρίδα μου;». Για τον Μίκη«Αλλά είμαι βέβαιος», συνεχίζει, κομπιάζοντας, με φωνή που σπάει από τη φόρτιση, ενώ έχει προηγηθεί μια γενναία παύση, «ότι όπως γύρισε ο Οδυσσέας στην Ιθάκη, έτσι θα γυρίσω κι εγώ στη δικιά μου Ιθάκη. Αυτό έγραψα στο τελευταίο μου έργο πριν από 20 χρόνια. Κι αυτό ξαναέγραψα και στην επιστολή μου προς τον Μίκη για τον εορτασμό των 80 χρόνων του στην Κρήτη».

Η αιτία που τον έφερε στη χώρα μας για άλλη μια φορά, μετά το ταξίδι από τη Βηρυτό, με τη στολή όμως του στρατιώτη, το '82, ήταν άλλωστε η πρόσκληση του Θεοδωράκη για τον εορτασμό των 80 χρόνων του στην Κρήτη. «Ολοι γνωρίζουν τα γενέθλια του Μίκη. Δεν γνωρίζουν όμως ότι ο Μίκης έχει συνθέσει τον παλαιστινιακό ύμνο. Μας είχε επισκεφτεί στη Βηρυτό πριν από 25 χρόνια. Διηύθυνε τότε ο ίδιος τον ύμνο με μια ορχήστρα μας. Ο ύμνος αυτό που περιμένει πλέον είναι τους στίχους, τα κατάλληλα λόγια που θα αφορούν ένα πραγματικά ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Επιθυμία μας είναι να δούμε τον Μίκη στα Ιεροσόλυμα να διευθύνει τον ύμνο με μια ορχήστρα παλαιστινιακή».

Απατρις και πλάνης, κάθε δέκα χρόνια ο Σάουερ, που δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα, φτιάχνει τη βαλιτσούλα του, παίρνει την οικογένειά του και αναζητά μια καλύτερη τύχη. Από την Τυνησία, πρόσφατος τόπος φιλοξενίας των ονείρων για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος έγινε το Αμμάν. Θέλει ψυχικά κουράγια, σκέφτομαι κοιτώντας τον ενόσω εξιστορεί μια ανεκδοτολογική ιστορία με τον Μέγα Αλέξανδρο. Και δεν είναι η μόνη.

«Είμαστε γείτονες»

-Οι Παλαιστίνιοι της γενιάς σας, αλλά και οι νεότεροι, πόσο εύκολα έρχονται σε επαφή με την αρχαία ελληνική γραμματεία; Εσείς είστε εξοικειωμένος μαζί της. Είναι σύνηθες όμως για τους συμπατριώτες σας;

«Τα θεατρικά έργα των αρχαίων Ελλήνων -ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης- είναι πολύ γνωστά. Τους γνωρίζουμε καλά. Εχουν επανεκδοθεί πάρα πολλές φορές σε διάφορες εκδοχές. Ο Ομηρος ακόμη και στα λαϊκά μας ποιήματα υπάρχει! Η ελληνική φιλοσοφία διδάσκεται στο πανεπιστήμιο. Ο δάσκαλός μου στο λύκειο ήταν καθηγητής που είχε έρθει απ' την Αμερική για να μας διδάξει την ελληνική φιλοσοφία».

-Μιλάτε για κάποιες δεκαετίες πριν. Αυτό συνεχίζεται και σήμερα;

«Βεβαίως. Σήμερα επίσης διαπιστώνει κανείς ότι ο Καζαντζάκης είναι από τους μεγάλους συγγραφείς των Παλαιστινίων. Εχουν μεταφραστεί και επανεκδοθεί πολλές φορές τα περισσότερα έργα του, όπως οι τραγικοί σας. Ο Καζαντζάκης είχε επισκεφτεί άλλωστε την υπό αγγλική κατοχή Παλαιστίνη και είχε γράψει κι ένα ωραίο ρεπορτάζ. Η Ελλάδα είναι μέσα στον πολιτισμό μας. Βρίσκεστε μέσα στον παλαιστινιακό πολιτισμό. Αλεξάνδρεια, Τρίπολη, στις ονομασίες των πόλεων το βλέπουμε. Στα χριστιανικά σχολεία πολλοί Παλαιστίνιοι μάθανε γράμματα. Τις δε αγρότισσές μας θα τις ακούσετε να λένε στα ελληνικά «ορκίζομαι στην Παναγιά». Αυτό δεν είναι προπαγάνδα. Είμαστε γείτονες. Πριν από χιλιάδες χρόνια μέναμε μαζί. Οι Φιλισταίοι, λέει η Ιστορία, ήρθαν από την Κρήτη και έμειναν στα παράλια της Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι έδωσαν στην αραβική γη το όνομα Παλαιστίνη. Ενώθηκαν με τους Χαναανίτες και μάλλον έχουμε το ίδιο αίμα. Ως Αραβας και ως Παλαιστίνιος συγγραφέας περηφανεύομαι που οι πρόγονοί μας διατήρησαν τη μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας και τη μετέφεραν στο σήμερα».»Και κάτι ακόμη, βγαλμένο από την Ιστορία πάλι: ποτέ δεν έχουν γίνει πόλεμοι μεταξύ Ελλήνων και Αράβων. Οι Ελληνες ποτέ δεν μετείχαν στις Σταυροφορίες. Κανένα αραβικό κράτος δεν αναγνώρισε το ψευδοκράτος του Ντενκτάς. Και διατηρήθηκαν οι σχέσεις μόνο με την ελληνοκυπριακή μεριά. Οχι επειδή είμαστε εναντίον των Τούρκων, αλλά επειδή αγαπάμε την Ελλάδα και τιμούμε τη φιλία μας με τη χώρα».

-Τι είδους λογοτεχνικά έργα γράφετε; Είναι πολιτικά; Επιβάλλεται από τη συγκυρία, τις παρούσες συνθήκες, ο Παλαιστίνιος συγγραφέας να είναι τρόπον τινά στρατευμένος, να αφυπνίζει και πολιτικά; Ή της τέχνης δεν της πρέπουν τα «πρέπει»;

«Εκατό τοις εκατό πρέπει να είναι η λογοτεχνία πολιτική! Οταν κατέλαβαν την εξουσία οι συνταγματάρχες στην Ελλάδα πρωτοακούσαμε για τη Μελίνα Μερκούρη. Τότε ακούσαμε για τον Θεοδωράκη, ακούσαμε και για πολλούς συγγραφείς. Αυτοί θα μπορούσαν να κάθονται σπίτια τους και να αφήνουν τους συνταγματάρχες να κυβερνούν την Ελλάδα. Θα μπορούσαν οι Ελληνες συγγραφείς να κάτσουν σπίτια τους υπό γερμανική ή ιταλική κατοχή ή και τουρκική και να μιλάνε για πουλιά που κελαηδούν στα δέντρα. Στα βιβλία μου, που είναι πολιτικά, βλέπω βαθιά στην ψυχή του ανθρώπου. Είναι προϋπόθεση να γράφουμε για τη ζωή και τον άνθρωπο και όχι να προπαγανδίζουμε. Γράφουμε για ό,τι είναι ωραίο στη ζωή. Ο Ομηρος στην "Ιλιάδα" και στην "Οδύσσεια" συνέγραψε για την ανθρώπινη μοίρα, τη θυσία, την αγάπη, την αγάπη στη ζωή, τον πατριωτισμό, για την αγαπημένη σύζυγο που περίμενε τον αγαπημένο, για την επιστροφή του Οδυσσέα. Αυτό μας ενώνει...».

Η παλαιστινιακή λογοτεχνία

-Υπάρχει ενδιαφέρουσα σύγχρονη παλαιστινιακή λογοτεχνία; Βγαίνουν νέοι συγγραφείς, προκύπτουν αξιόλογα έργα σήμερα ή υπάρχει μια καμπή;

«Οι πιο "επικίνδυνοι" δημιουργοί, αυτοί που κατόρωώσαν να ανανεώσουν την αραβική λογοτεχνία, είναι οι Παλαιστίνιοι. Οι Παλαιστίνιοι συγγραφείς μιλούν ξένες γλώσσες και έτσι μεταφράζουν πολύ και ξένους συγγραφείς. Από τα ρώσικα, για να φέρω ένα παράδειγμα, μεταφράζει ο Χαλίλ Μπάινταρ. Ο Σαλίμ Σελάμ από τα αγγλικά, ο Τζάμπρα έχει μεταφράσει ολόκληρο τον Σέξπιρ και τα δικά του έργα έχουνε μεταφραστεί στα αγγλικά. Ο Ταουφίκ Σάιντ ανανέωσε την παλαιστινιακή ποίηση, έχοντας επηρεάσει την αραβική ποίηση γενικότερα. Είναι πολλά τα ονόματα των σημαντικών νέων συγγραφέων».

-Τέλος, μια ερώτηση που μάλλον θα σας στενοχωρήσει. Πώς είναι η μετα-Αραφάτ εποχή; Μπορείτε να είστε πράγματι αισιόδοξος ότι θα τερματιστεί επιτέλους ο αέναος κύκλος του αίματος; Το Ισραήλ ξεκίνησε προσφάτως την αποχώρησή του από τη Γάζα. Αυτό προοιωνίζεται κάτι καλό;

«Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα μετά τον Αραφάτ είναι χειρότερα, όχι καλύτερα. Τώρα ο Σαρόν αποφάσισε αυτή την αποχώρηση από τη Γάζα, όχι επειδή είναι με το μέρος της ειρήνης, αλλά επειδή η παραμονή του στη Γάζα τού κοστίζει πάρα πολύ ακριβά. Θέλει να αποχωρήσει για να είναι οι Παλαιστίνοι της Γάζας στα πυρά των Ισραηλινών αρμάτων μάχης. Και για να μπορεί να κατάσχει και να απαλλοτριώσει εδάφη γύρω από την Ιερουσαλήμ ώστε να επεκτείνει τον εποικισμό στη Δυτική Οχθη. Μετά από όλα αυτά θα έχουμε ποτέ τη δυνατότητα για ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος; Αυτή είναι η κατάσταση. Η ανατολική Ιερουσαλήμ πρέπει να γίνει πρωτεύουσα του παλαιστινιακού κράτους και να εφαρμοστεί το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων στα εδάφη τους. Γιατί έχει δικαίωμα ο Εβραίος να επιστρέψει στο Ισραήλ και να μην έχει το δικαίωμα ο Παλαιστίνιος; Υπάρχουν χιλιάδες Ρώσοι χριστιανοί που βγάζουν ψεύτικα χαρτιά ότι είναι τάχα Εβραίοι και εγκαθίστανται στο Ισραήλ. Γιατί να μην το έχω εγώ το δικαίωμα, ο πρόσφυγας, να επιστρέψω; Η ειρήνη κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτό που γίνεται τώρα δεν θα οδηγήσει βεβαίως στην ειρήνη».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/08/2005

________________________________________

O Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς

Ω εσείς οι περαστικοί μέσα από τις λέξεις, τις στιγμαίες

Πάρτε τα όνοματα σας

και φύγετε...

Πάρτε τις ώρες σας από το χρόνο μας

και φύγετε...

Κλέψτε όσες φωτογραφίες από μας για να δείτε πως..

δεν μάθατε ποτέ πως η πέτρα σε μας χτίζει ουρανό

Ω εσείς οι περαστικοί μέσα από τις λέξεις, τις στιγμαίες..

Από σας το σπαθί...από μας το αίμα,

από σας το σίδερο και τα πυρά...από μας η σάρκα,

φέρτε ένα ακόμα άρμα...και εμείς μια ακόμα πέτρα,

από σας τα χημικά...και από μας η βροχή.

Πάρτε λοιπόν το δικό σας μερίδιο από το αίμα μας..

και φύγετε

____________________________________________

Βλέπουν σε μας μόνο το χάος και όχι την αδικία
Του ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΥΒΑΛΗ
Η Σαχάρ Χαλίφα είναι μία από τις πιο δημοφιλείς συγγραφείς στον αραβικό κόσμο. Τα μυθιστορήματα, τα άρθρα όσο και τα κείμενα παρέμβασης που έχει υπογράψει γύρω από το Παλαιστινιακό την καθιστούν πρέσβειρα των διανοουμένων της πατρίδας της στο εξωτερικό.
Γεννημένη το 1941 στη Ναμπλούς, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στις ΗΠΑ ενώ από τη δεκαετία του '90 διευθύνει το Κέντρο Γυναικείων Θεμάτων στο Αμμάν της Ιορδανίας. Από τα οχτώ βιβλία της που έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, τα «Αγρια αγκάθια» είναι το περισσότερο γνωστό μυθιστόρημά της. Διακρίνεται από κριτικό πνεύμα, ωμό ρεαλισμό και διεισδυτικότητα όσον αφορά την εξέλιξη της παλαιστινιακής κοινωνίας, το αίσθημα του καθήκοντος και της αυτοθυσίας υπέρ των ιδανικών της ειρήνης και της ελευθερίας.

-Μετά από τόσα χρόνια έχετε σκεφτεί την πιθανότητα να το ξαναγράφατε τώρα, να αλλάζατε τους ήρωές σας, ίσως να χρησιμοποιούσατε άλλες φωνές, ανανεωμένες, διαφορετικές, ώστε να αντικατοπτρίσετε τη σημερινή πραγματικότητα;

«Δεν θα έκανα καμία αλλαγή. Εξάλλου, δεν θα ήθελα να το ξαναγράψω. Το μυθιστόρημα διαπνέεται από μία αίσθηση κυρίαρχη εκείνη την εποχή. Σ' έναν βαθμό, δεν έχει αλλάξει. Ισως μερικές αλλαγές να έχουν γίνει στην παλαιστινιακή πλευρά, όμως τα βασικά προβλήματα, όπως και το περιβάλλον όπου κινούνται οι ήρωές μου, είναι ακριβώς τα ίδια. Στο βιβλίο μου γράφω για το τι συμβαίνει και το τι μπορεί να συμβεί. Μ' ενδιαφέρει λιγότερο το παρελθόν απ' ό,τι το μέλλον».

Τα «Αγρια αγκάθια» (μτφρ.: Σοφία Λυκοδήμου, εκδόσεις «Κέδρος») αναμένεται να κυκλοφορήσουν την επόμενη εβδομάδα.Εστω κι αν γράφτηκε το 1975, παραμένει η επικαιρότητα του βιβλίου.

-Επιτρέψτε μου όμως να σημειώσω ότι διαβάζοντας το μυθιστόρημά σας αποκαλύπτεται ένα χάος που μοιάζει μόνιμο γύρω από την Παλαιστίνη...

«Μόνιμο; Γιατί; Θεωρείται λιγότερο χαοτική η ισραηλινή πλευρά, ή ακόμη η αμερικάνικη και η διεθνής;! Παραδέχομαι ότι κι εμείς οι Παλαιστίνιοι πρέπει να επεξεργαστούμε μερικά προβλήματά μας. Με ενοχλεί πάντως οι άλλοι να μη διακρίνουν το πόσο υποφέρουμε, την αδικία που συμβαίνει εδώ κάτω, και να κάνουν λόγο μόνον για χάος...».

Το χάος υπάρχει παντού...

«Ναι, αγαπητέ μου. Αλλοι το βλέπουν, άλλοι όχι. Κάποιοι προσπαθούν να το παραβλέψουν. Δεν είμαι από αυτούς. Ως ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, φεμινίστρια και καλλιτέχνις, διακρίνω παντού γύρω μου την ομορφιά όσο και το χάος, δηλαδή την ασχήμια».

-Φαίνεται ν' αλλάζει κάτι στην πατρίδα σας; Εάν η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει, πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει μια λύση επιτέλους;

«Πράγματι, τα πράγματα αλλάζουν παντού. Αλλοτε για καλό κι άλλοτε για κακό. Δυστυχώς, η επώδυνη κατάσταση από την ισραηλινή κατοχή αποδεικνύεται απαράλλαχτη παρ' όλες τις παλαιστινιακές παραχωρήσεις. Μοιάζει αυτονόητο το γεγονός ότι οι περισσότεροι Αραβες υποχωρούν μπροστά στις ισραηλινές απαιτήσεις, που συνεχώς αυξάνονται. Επιπροσθέτως, η απεριόριστη ενίσχυση που παίρνουν από τη Δύση συντηρεί τις προκαταλήψεις κατά των Αράβων».

-Εάν όντως ισχύει, σε τι οφείλεται κατά τη γνώμη σας αυτή η προκατάληψη;

«Μήπως επειδή είμαστε μουσουλμάνοι και στρατιωτικά αδύναμοι, μήπως επειδή έχουμε αυταρχικά καθεστώτα ή δεν γνωρίζουμε τους βασικούς κανόνες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πιστεύω σ' όλες αυτές τις αναρωτήσεις ως αιτίες για την άποψη που έχει διαμορφώσει η Δύση ώστε να διακρίνει στο Ισραήλ το μοναδικό δημοκρατικό στάτους, το πιο υποφερτό, αναπτυγμένο, "καθαρό" σημείο στο χάρτη της Μέσης Ανατολής».

Οι αλλαγές πάντως δεν μπορούν να σημειωθούν χωρίς αμοιβαιότητα από κάθε πλευρά...

«Με ερωτάτε για αλλαγές. Ναι, γίνονται αλλαγές, όμως προς το χειρότερο. Η ισραηλινή κατοχή των τελευταίων 40 χρόνων έχει κάνει τις νεότερες γενιές πιο φτωχές, πιο θυμωμένες και λιγότερο ανεκτικές. Δεν έχουν καμία ευκαιρία εργασίας, νοσοκομειακής περίθαλψης, παιδείας. Γι' αυτό φανατίζονται, κι ο φονταμενταλισμός εξαπλώνεται σαν φωτιά. Με όλα αυτά στην ατμόσφαιρα, αναρωτιέμαι για την αισιοδοξία...».

-Πρόσφατα έλαβε χώρα μια κοινή δήλωση Ισραηλινών συγγραφέων, των Αμος Οζ, Νταβίντ Γκροσμάν και Αβραάμ Γεοσούα, οι οποίοι υποστηρίζουν την κατάπαυση πυρός στη Γάζα. Θεωρείτε απαραίτητη μια ανάλογη κίνηση συγγραφέων από την άλλη πλευρά;

«Το κάνουμε εμείς εδώ και 40 χρόνια. Οι ισραηλινές κυβερνήσεις εξακολουθούν ν' αγνοούν όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ ενώ οι διανοούμενοι αριστεροί του Ισραήλ, συγγραφείς, καλλιτέχνες και μη κυβερνητικές οργανώσεις ζητούν για δεκαετίες τα ίδια πράγματα. Ως εκ τούτου, θεωρείτε ότι εάν εμείς οι Παλαιστίνιοι συγγραφείς προβούμε σε παρόμοια δήλωση, θα τελειώσει η ισραηλινή κατοχή; Αμφιβάλλω».

-Πιστεύετε όμως ότι οι συγγραφείς μπορούν να έχουν έστω ελάχιστη συμβολή στην κοινή γνώμη, με άλλα λόγια ν' ασκήσουν επιρροή στην εξεύρεση λύσης ειρήνης για τους λαούς στην περιοχή; Δεν είναι πρωτόγνωρο τούτο...

«Οι συγγραφείς μπορεί να εμπνεύσουν τους λαούς μα όχι απαραιτήτως τους ηγέτες των λαών. Η πολιτική εξάλλου σχεδιάζεται και αποφασίζεται από άλλους. Η πολιτική παίρνει σάρκα και οστά από το ενδιαφέρον, τις διεθνείς σχέσεις, τη στρατιωτική ισχύ και τις διεθνείς ίντριγκες. Μακάρι να ήμασταν εμείς, οι λογοτέχνες και οι ακτιβιστές, που θα αποφασίζαμε για την πολιτική. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο κόσμος θα ήταν πιο ασφαλής και ομορφότερος...».

-Σας έχουν χαρακτηρίσει «Βιρτζίνια Γουλφ» της αραβικής λογοτεχνίας. Τα μυθιστορήματά σας, και ειδικά τα «Αγρια αγκάθια», θεωρούνται πρεσβευτές της παλαιστινιακής αντίληψης περί δικαιοσύνης στη Μέση Ανατολή. Πώς νιώθετε έχοντας αυτόν τον επιπρόσθετο ρόλο;

«Αυτό το επιδιώκω. Εχω κατηγορηθεί κατά καιρούς για αντιεβραϊσμό, αντιαμερικανισμό και κάποτε για αντιαραβισμό... Ο λόγος είναι ότι προσπαθώ μέσω της λογοτεχνίας να ανιχνεύω τα εσωτερικά και τα εξωτερικά δεδομένα αυτής της ιστορίας. Γράφω για την αδικία, ρεζιλεύω την εξουσία, απεχθάνομαι τη μισαλλοδοξία. Από την άλλη, υπερασπίζομαι τους αδύναμους, τους απόκληρους. Υπερασπίζομαι τις γυναίκες, τους καταπιεσμένους ενάντια στους καταπιεστές. Και δεν αρνούμαι, αποκρύπτω ή φτιάχνω δικαιολογίες. Ο αγώνας μου περιέχει το καθήκον απέναντι στην ειρήνη, την ομορφιά και την αγάπη. Πριν απ' όλα, σας το είπα, είμαι καλλιτέχνις, φεμινίστρια. Είμαι και μητέρα...».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 04/10/2007

____________________________________________

ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ "ΜΑΝΑ ΜΟΥ"

Τραγούδι του Άχμαντ Κααμπούρ.

Μάνα μου"

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου

Ο καφές της μάνας μου

Το άγγιγμά της

Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις

Μέρα με τη μέρα...

Την ζωή λατρεύω

Γιατί.. Φόβαμαι

Μια μέρα..ο θάνατος μου

Να μην αξίζει τα δάκρυα της μάνας μου...

Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα

Πάρε με μαντήλι για Δάκρυα σου μάνα μου...

Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη

Που αγίασαν τα βήματά σου...

Δέσε μας μαζί

Με μια μπούκλα απ' τα μαλλιά σου

Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου

Μπορεί να γίνω αθάνατος...

Μπορεί να γίνω Θεός

Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου...

Αν καταφέρω και γυρίσω

Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου...

Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου

Δίχως την ευχή σου

Φοβόμαι να σταθώ...

Μεγάλωσα πολύ μάνα μου

Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί

Για να βρω με τα χελιδόνια

Το δρόμο πίσω

Στην αγκαλιά σου.

Ο Νταρουίς γεννήθηκε σε ένα χωριό της Γαλιλαίας (το Αλ Μπίρβα) που τώρα έχει εποικιστεί εξ ολοκλήρου από Ισραηλινούς. Οι πολλές συλλήψεις, οι πολλές φυλακίσεις, τον ανάγκασαν σε αυτοεξορία. Πήγε στη Μόσχα και την Ευρώπη και το Κάιρο, όπου και δούλεψε στην Αλ Αχράμ. Το 1988 στην Ισραηλινή Βουλή, θεωρήθηκε "εχθρός του κράτους του Ισραήλ" για εξής τρεις στίχους:

«Φύγετε από τη γη μας

Από τις ακτές μας, τη θάλασσά μας

Το στάρι μας, το αλάτι μας, τις πληγές μας

Φύγετε".

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=08.12.2007,id=20324696,28227288

Η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες, και έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία για την εργασία του.

-The Lotus Prize (1969; from the Union of Afro-Asian Writers)

-Lenin Peace Prize (1983; from the USSR)

-The Knight of the Order of Arts and Letters (1993; from France)

-The Lannan Foundation Prize for Cultural Freedom (2001)

-Prince Claus Awards (2004)

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΣΑΙΝΤ
Με διάλογο και όχι βόμβες θα δικαιωθούν οι Παλαιστίνιοι
Της ΒΙΚΗΣ ΤΣΙΩΡΟΥ
Μετά την 11η Σεπτεμβρίου και την επικείμενη επίθεση στο Αφγανιστάν και ενώ όλα τα «σενάρια» ήταν ανοικτά για τις στρατηγικές που θα ακολουθηθούν από τις ΗΠΑ, πολλοί πίστεψαν πως αυτή η κρίση ίσως απέβαινε προς όφελος του παλαιστινιακού προβλήματος. Η πραγματικότητα διέψευσε αυτές τις προσδοκίες, δημιουργώντας ακόμη μια φορά έκρυθμες καταστάσεις στην περιοχή.
Ο Παλαιστίνιος συγγραφέας και αναλυτής Εντουάρντ Σαΐντ, που ζει εδώ και πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, αφού αναγκάστηκε από μικρός να εγκαταλείψει τον τόπο του, λέει σε συνέντευξή του στην «Ελ Παΐς» πως αν και μένει πολύ κοντά στην περιοχή της Νέας Υόρκης όπου βρίσκονταν οι δίδυμοι πύργοι, δεν έχει βρει ακόμη το κουράγιο να περάσει από κοντά. Θυμάται πως όταν ήταν 11 χρόνων είχε ζήσει την εμπειρία μιας αντίστοιχης τρομοκρατικής ενέργειας Εβραίων που είχαν ανατινάξει ένα ξενοδοχείο πολύ κοντά στο σπίτι του. Από τη θέση που βρίσκεται τώρα, δίνει τη δική του εκτίμηση για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν. «Πιστεύω πως έπειτα από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, αυτό που επιχειρείται τώρα από τις ΗΠΑ είναι η ταύτιση του Αραφάτ με τον Μπιν Λάντεν. Ταύτιση που καθιστά αυτομάτως όλη την παλαιστινιακή αντίσταση μια τρομοκρατική οργάνωση. Βέβαια, αυτή η άποψη έχει εκφραστεί πολλές φορές και στο παρελθόν, σήμερα όμως κερδίζει έδαφος. Ετσι, οι Ισραηλινοί μπορούν να συνεχίζουν τη δράση τους χωρίς να αναλογίζονται τα όσα διέπραξαν το 1948 και αργότερα, το 1967. Το κίνημα των νέων ιστορικών το είχε επισημάνει, αλλά δεν επηρέασαν την ισραηλινή κοινωνία. Η ίδια άποψη εξακολουθεί να υποστηρίζεται μέχρι σήμερα, χωρίς να γίνεται γνωστό πως το 1948 ένας ολόκληρος λαός εξαφανίστηκε και μια κοινωνία καταστράφηκε. Η πλειονότητα των Ισραηλινών αγνοεί αυτό το μέρος της ιστορίας και ζει σε μια ψευδαίσθηση. Ζουν χωρίς να βλέπουν τους Παλαιστινίους, παρ' όλο που αυτοί εργάζονται δίπλα τους ως υπηρετικό προσωπικό, γκαρσόνια, εργάτες. Κι αυτό ισχύει και για την Αριστερά. Η Αριστερά αιφνιδιάστηκε με την Intifada, γιατί θεωρούσε πως οι Παλαιστίνιοι έχαιραν των προνομίων που επέφεραν οι επιπτώσεις από την ειρήνη. Ομως, η πραγματικότητα είναι πως σήμερα οι περισσότεροι ζουν με λιγότερα από δύο δολάρια την ημέρα. Οι Ισραηλινοί δεν το γνωρίζουν, και αντιθέτως θεωρούν πως εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα όσα έχουν κάνει εκείνοι για μας. Ομως αντί γι' αυτό, εμείς βάζουμε βόμβες στα εστιατόρια...»-Η δυσκολία εντοπίζεται στην αναζήτηση μιας πολιτικής φόρμουλας που θα μπορεί να διατηρήσει την ιστορική μνήμη;«Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οι Παλαιστίνιοι έχουμε το δικαίωμα επιστροφής στα εδάφη μας. Οι πρόσφυγες μπορούν να γυρίσουν πίσω. Το Ισραήλ όμως υποστηρίζει πως αυτό αντιστοιχεί στην καταστροφή του. Ωστόσο, οι ίδιοι έχουν θεσπίσει ένα νόμο, σύμφωνα με τον οποίο κάθε Εβραίος από οποιοδήποτε μέρος το κόσμου μπορεί να επιστρέψει στο Ισραήλ και να γίνει πολίτης του κράτους. Με πρακτικούς όρους, αυτές οι δύο αρχές, το δικό μας δικαίωμα επιστροφής και ο δικός τους νόμος, πρέπει να γίνουν αντικείμενο κοινών διαπραγματεύσεων. Αυτό που υποστηρίζω είναι πως οι εκπρόσωποι των Παλαιστινίων δεν θα πρέπει να συμβιβαστούν πάνω σε θέματα, όπως αυτό του δικαιώματος της επιστροφής, της αυτοδιάθεσης, της λήξης της στρατιωτικής κατοχής κ.λπ., χωρίς οι Ισραηλινοί να κάνουν τους αντίστοιχους συμβιβασμούς. Ομως οι δικοί μας αρχηγοί είναι πάντα ευέλικτοι στη στρατηγική και σκληροί στην τακτική, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο».-Υπάρχει περίπτωση μιας εναλλακτικής λύσης σε επίπεδο αρχηγών;«Εχω την εντύπωση, πως ούτε η Χαμάς ούτε η ισλαμική Τζιχάντ έχουν κερδίσει έδαφος στα κατεχόμενα εδάφη. Υπάρχουν άλλα, πολλά ρεύματα στο περιθώριο αυτών των οργανώσεων, ακόμη και στο περιθώριο της ίδιας της Παλαιστινιακής Αρχής που σήμερα αντιμετωπίζει έλλειμμα αξιοπιστίας λόγω διαφθοράς. Πρόκειται για ρεύματα από τα οποία αναδύθηκε η γενιά του '67, η γενιά του Αραφάτ.Τώρα, είναι αναγκαίο να προσδιοριστεί ο όρος τρομοκρατία. Οταν στις ΗΠΑ μιλούν για την Intifada, ελάχιστοι γνωρίζουν πως πρόκειται για μια μαζική δράση που εκδηλώνεται σε εδάφη που βρίσκονται υπό ισραηλινή στρατιωτική κατοχή. Είναι ένας αγώνας αντίστασης απέναντι σε μια κατάσταση κατοχής και στρέφεται ενάντια στα μέσα αυτής της κατοχής: το στρατό και τη δράση του. Η τρομοκρατία εναντίον των Ισραηλινών βλάπτει τον αγώνα μας. Γι' αυτό επιμένω πως πρέπει να τους δείξουμε αυτά που έχουν διαπράξει εναντίον μας, αλλά αυτό δεν γίνεται κατανοητό με βόμβες, παρά μόνο μέσα από διάλογο».Οσον αφορά την επέμβαση στο Αφγανιστάν ως απάντηση στα τρομοκρατικά χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Σαΐντ, που ζει εξάλλου εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ, λέει:«Καμία αμερικανική κυβέρνηση δεν θα αντιδρούσε με διαφορετικό τρόπο. Χάρηκα το ότι υπήρξε μια περίοδος σκέψης πριν να ξεκινήσει η επίθεση, κατά τη διάρκεια της οποίας η κυβέρνηση επιχείρησε να διασαφηνίσει το τι έπρεπε να κάνει, ποιοι θα ήταν οι πολιτικοί στόχοι. Αλλά αισθάνθηκα αμήχανος, όπως και στον πόλεμο του Κόλπου και στο Κοσσυφοπέδιο. Ο τρόπος που διεξάγεται ο πόλεμος έχει αλλάξει. Τώρα εξαπολύουν βόμβες που μπορούν να πέσουν σε ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να διαφύγουν ή να αμυνθούν, ενώ, αντιθέτως ο στρατός που χειρίζεται αυτά τα όπλα δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Η δομή της διεξαγωγής αυτής της μορφής πολέμου -επιμένω στον όρο δομή- παραπέμπει στην τρομοκρατία, και αυτό με φέρνει σε δύσκολη θέση. Ο πόλεμος κατά του Αφγανιστάν διεξάγεται από την Τάμπα της Φλόριντας, όπου βρίσκεται το κεντρικό αρχηγείο των επιχειρήσεων, μια κεντρική διοίκηση που χωρίζει τον κόσμο σε ζώνες άμυνας. Πιστεύω πως πρέπει να προωθήσουμε τη διεξαγωγή ενός διαλόγου στις ΗΠΑ πάνω στη χρήση της δύναμής τους, γιατί εκείνοι είναι που θα έπρεπε περισσότερο από οποιουσδήποτε άλλους να αλλάξουν την κατάσταση». -Υπάρχει κίνδυνος να επεκταθεί η επέμβαση των Αμερικανών και στο Ιράκ;«Πιστεύω πως υπάρχει πιθανότητα όχι τόσο επίθεσης στο Ιράκ όσο άσκησης πίεσης για μια αλλαγή του καθεστώτος, με σκοπό να διαιρέσουν τη χώρα σε δύο ή τρία κράτη: κουρδικό στο Βορρά, σιιτικό στο Νότο και στο κέντρο να μείνει ένα μικρότερο Ιράκ. Εχω την εντύπωση πως σε ορισμένες υπηρεσίες στις ΗΠΑ υπάρχει η βούληση να χρησιμοποιήσουν αυτή την κρίση για να αποσταθεροποιήσουν στο άμεσο μέλλον τους εν δυνάμει εχθρούς του Ισραήλ. Πρώτ' απ' όλα το Ιράκ, γιατί είναι το πιο ισχυρό, και σε δεύτερη φάση, την Αίγυπτο. Να μετατραπεί έτσι η Μέση Ανατολή σε μια περιοχή με δικά της προβλήματα και το Ισραήλ να μη χρειάζεται να ασχολείται μαζί τους. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, δεν θέλω να πω πως υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά για απόψεις που κυκλοφορούν σε διάφορα γραφεία. Από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά, η αμερικανική κυβέρνηση προχωρεί αυτοσχεδιάζοντας. Στην αρχή είχε προετοιμαστεί για μια μεγάλης διάρκειας εκστρατεία στο Αφγανιστάν, αλλά μετά από έξι εβδομάδες βομβαρδισμών η κυβέρνηση των Ταλιμπάν κατέρρευσε. Σχέδια και γεγονότα δεν συμβάδιζαν. Συγχρόνως, είχε ανοίξει ένας μεγάλος δημόσιος διάλογος στον οποίο το ισραηλινό λόμπι προσπαθούσε να πείσει τους Αμερικανούς πως το Ιράκ είναι τρομοκρατικό κράτος που πρέπει να βομβαρδιστεί. Είναι δύσκολο να προβλέψεις τελικά τι θα γίνει».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 31/12/2001

_______________________________________

Ο θάνατος είναι δώρο.

Η ιστορία ενός επίδοξου παλαιστίνιου αυτόχειρα.

Μετάφραση Τίμος Τσιρόπουλος, Μαρία Στεργιοπούλου

Ο συγγραφέας, Ραΐντ Σαμπάχ:

Παλαιστίνιος δημοσιογράφος που μεγάλωσε και ζει στη Γερμανία, αφηγείται τη ζωή του Σαΐντ, ενός Παλαιστίνιου που ζει στα κατεχόμενα, στο στρατόπεδο προσφύγων της Τζενίν. Με αφορμή την προσωπική ιστορία του Σαΐντ, εξιστορούνται τρεις και πλέον δεκαετίες μαρτυρικής ζωής, διωγμών, καταπίεσης και κάθε είδους βασανιστηρίων του παλαιστινιακού λαού από πλευράς Ισραηλινών. Για τον Σαΐντ, όπως και για πολλούς συμπατριώτες του, ο θάνατος είναι πια η μοναδική ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Μέσα από τις εκμυστηρεύσεις του Σαΐντ στον συγγραφέα, φωτίζονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα που οδηγούν έναν άνθρωπο σε επίθεση αυτοκτονίας, που τον ωθούν να θυσιάσει τη δική του ζωή συμπαρασύροντας στο θάνατο και πολλούς άλλους. Παράλληλα, δίνονται τα αίτια της ρήξης των δύο λαών, Ισραηλινών και Παλαιστινίων, οι οποίοι έχουν οδηγηθεί σε έναν ατελείωτο κύκλο βίας, που θα κλείσει μόνο όταν καθένας από τους δύο σεβαστεί την εθνική, θρησκευτική και πολιτισμική ταυτότητα και την εδαφική ακεραιότητα του άλλου.

Η κατοχή και η βία δημιουργούν το αδιέξοδο
«Δεν είναι αβάσιμος ο φόβος ακόμη μίας σύγκρουσης πολιτισμών. Ο Βορράς ανοίγει την οργισμένη φωνή του Νότου, ο οποίος με τη σειρά του εμμένει στο μυστικισμό και στο θρησκευτικό αίσθημα. Η υφήλιος διχάστηκε και ο εύκολος δρόμος για να λυθεί το αδιέξοδο ήταν τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου», έλεγε, χθες στο Ζάππειο Μέγαρο, ο Παλαιστίνιος συγγραφέας Ιζάτ Γκαζάουι, πατέρας ενός 16χρονου παιδιού που σκοτώθηκε από ισραηλινά πυρά. Στην ημερίδα με θέμα «Διάλογος Πολιτισμών σε συνθήκες κρίσης», που διοργάνωσε η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μυρσίνη Ζορμπά, ήταν η Ισραηλινή Νουρίτ Πέλεντ-Ελχάναν (βραβείο Ζαχάρωφ 2001), μητέρα επίσης ενός 13χρονου κοριτσιού που σκοτώθηκε σε επίθεση Παλαιστινίων καμικάζι: «Η μοναδική αιτία για τον κύκλο αίματος στη Μέση Ανατολή, που διαρκεί 34 ολόκληρα χρόνια, είναι η βάρβαρη κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από ισραηλινές δυνάμεις κατοχής» είπε, προσθέτοντας πως οι επιθέσεις των Παλαιστινίων, τελικά, εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πολιτικής του Ισραήλ.«Θα ήταν λάθος η τρομοκρατία να αντιμετωπισθεί όχι ως ένας συγκεκριμένος εχθρός της δημοκρατίας, αλλά σαν μια σύγκρουση πολιτισμών που πρέπει να πολεμηθεί με σταυροφορίες, σαν σύγκρουση του φωτός με το σκότος, σαν θρησκευτικός πόλεμος», είπε στην παρέμβασή της η κ. Ζορμπά.
Γ.ΔΑΜΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/12/2001

________________________________________

Ο Μπους χαρίζει τη Δυτική Οχθη στο δολοφόνο Σαρόν
H υποστήριξη του Mπους στα σχέδια του Σαρόν για τα Kατεχόμενα προκάλεσε αγανάκτηση σε όλο τον κόσμο. Tο σχέδιο προβλέπει ότι το 50% της Δυτικής Oχθης θα μείνει οριστικά κάτω από ισραηλινό έλεγχο.
Tο Iσραήλ έχει καταλάβει, παράνομα, από το 1967 τη Δυτική Όχθη του Iορδάνη και τη Γάζα. O OHE έχει βγάλει πολυάριθμες καταδικαστικές αποφάσεις. Tώρα οι HΠA δίνουν το πράσινο φως για την οριστικοποίηση της κατοχής. H κρίση που έχει προκαλέσει η αυξανόμενη αντίσταση στο Iράκ και οι επικείμενες προεδρικές εκλογές, έσπρωξαν την αμερικάνικη κυβέρνηση να πάρει αυτή την ιστορική απόφαση υποστήριξης της επέκτασης του Iσραήλ.
O Σαρόν λέει ότι η απόφασή του να αποσύρει 7.500 εποίκους από τη Λωρίδα της Γάζας, θα πρέπει να σημαίνει ότι έξι οικισμοί με 100.000 εποίκους στη Δυτική Όχθη θα προσαρτηθούν στο Iσραήλ.
Aκόμα και η Xααρέτζ, μια φιλελεύθερη ισραηλινή εφημερίδα, συνέκρινε το σχέδιο για την Γάζα με τα "μπαντουστάν" για τους Mαύρους στο απαρτχάιντ της Nότιας Aφρικής.
O Γκάντα Kάρμι, Παλαιστίνιος συγγραφέας που ζει στη Bρετανία λέει "Oι Iσραηλινοί δεν ήθελαν τη Γάζα. Eίναι χάος γι' αυτούς και δεν τους αρέσει. O Σαρόν προσπαθεί να πλασάρει την αποχώρηση του Iσραήλ από την Γάζα σαν μια θαυμάσια προσφορά ειρήνευσης. Θεωρεί ότι πρέπει να πάρει ανταλλάγματα γι' αυτή την "παραχώρηση".
Tο αντάλλαγμα είναι να αρπάξει παραπάνω από τη μισή Δυτική Oχθη. Για τους Παλαιστίνιους παραμένει λιγότερο από τη μισή και μάλιστα κομματιασμένη. Kανείς δεν μιλάει για την Iερουσαλήμ."
H υποστήριξη από τον Mπους και τον Mπλερ δίνει την αυτοπεποίθηση στον Σαρόν να κλιμακώνει την επίθεση στους Παλαιστινίους. Στις 17 Απρίλη το Iσραήλ δολοφόνησε τον ηγέτη της Xαμάς, τον Aμπντελ αλ-Pαντίζι. Eνα μήνα πριν είχε δολοφονήσει τον σείχη Γιασίν, τον προηγούμενο ηγέτη της Xαμάς.
O Aσράφ, ένας Παλαιστίνιος κάτοικος της Pαμάλα στη Δυτική Oχθη, είπε στην εφημερίδα Socialist Worker του Λονδινου: "Oι Παλαιστίνιοι είναι τόσο θυμωμένοι τώρα. Tις τελευταίες μέρες γίνονται παντού διαδηλώσεις.
Eίναι απίστευτο, ο Mπους και ο Σαρόν να αποφασίζουν για την τύχη ολόκληρων εθνών. O,τι θέλει ο Σαρόν ο Mπους το νομιμοποιεί.
O Σαρόν θα δώσει στο Παλαιστινιακό κράτος λιγότερο από το 42% της Δυτικής Oχθης, λιγότερο από τα σύνορα του 1967.
Tο πιο πιθανό είναι ότι ένα Παλαιστινιακό κράτος θα έχει λιγότερο από το 10% της έκτασης της ιστορικής Παλαιστίνης. Aυτό προκύπτει αν υπολογίσουμε το τείχος που χτίζει ο Σαρόν, τους οικισμούς, τις πηγές υδάτων και τους παρακαμπτήριους δρόμους.
Πρόκειται για ένα σχέδιο με στόχο να ελέγχουν με πιο αποτελεσματικό τρόπο τους Παλαιστίνιους. Oι οικισμοί θα συνεχίσουν να διαιρούν τη Δυτική Oχθη. Oι έποικοι της Γάζας θα μεταφερθούν στην Δυτική Oχθη."
O Aσράφ συμπληρώνει "H δολοφονία του Pαντίζι αποδεικνύει στον καθένα ότι ο Σαρόν έχει το πράσινο φως από τον Mπους να κάνει ότι θέλει. Tο Iσραήλ δεν μπορεί να δολοφονεί ατιμώρητο δυο ηγέτες. O Mπους λέει ότι κατανοεί την "ανάγκη για ασφάλεια" του Iσραήλ. Ποιός χρειάζεται ασφάλεια; Tο Iσραήλ κλείνει τους ανθρώπους στη Γάζα μέσα σε ένα τείχος και στη Δυτική Οχθη σε ένα κλουβί."

Τίτλος: Αναστοχασμοί για την εξορία

Συγγραφέας: Edward W. Said

Εκδότης: Scripta
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, το σημαντικότερο γεγονός των τελευταίων τριάντα ετών είναι τα μεταναστευτικά ρεύματα 'που δημιουργήθηκαν εξ αιτίας του πολέμου, της αποικιοκρατίας και της αποαποικιοποίησης, της οικονομικής και πολιτικής επανάστασης, καθώς και διάφορων ολέθριων συμβάντων,όπως είναι ο λιμός, οι εθνοκαθάρσεις και οι δολοπλοκίες των μεγάλων δυνάμεων'. Φυσική συνέπεια όλων αυτών είναι ένας κόσμος που μοιάζει να κατοικείται από 'εξόριστους'. Ο παλαιστίνιος συγγραφέας, που χάθηκε πρόσφατα, έχει ζήσει την κατάσταση του εξόριστου στο πετσί του κι εδώ, σε ένα ταξίδι διάρκειας τριάντα πέντε ετών, περιηγείται στον κόσμο της σύγχρονης δημιουργίας - από τον Μπαχ του Γκλεν Γκουλντ ως τον Σιοράν και από τον Μόμπυ Ντικ ως τον Χάντιγκτον - και ανακαλύπτει τα συμπτώματα και τις παρενέργειες αυτής της κατάστασης τόσο στην σκέψη και την δημιουιργία όσο και στον τρόπο της ζωής μας.

Το μπλουζ της Γάζας Διηγήματα

Περιγραφή

Δυο σημαντικοί συγγραφείς της νέας γενιάς, από την ίδια γη αλλά από διαφορετικά στρατόπεδα, ο Ισραηλινός Έτγκαρ Κέρετ και ο Παλαιστίνιος Σαμίρ Ελ Γιούσεφ, αποφάσισαν να εκδώσουν μαζί ένα βιβλίο δίνοντας έμπρακτα παράδειγμα συνεργασίας και συνεννόησης μεταξύ δύο διαφορετικών κόσμων. Αυτές οι σκοτεινές αλλά και χιουμοριστικές ιστορίες απεικονίζουν τα όνειρα και τους εφιάλτες, τη λαχτάρα για ζωή όσων ζουν στο Ισραήλ σήμερα και στον Λίβανο την περίοδο της πρώτης Ιντιφάντα. Μέσα από την αλληγορία και το σαρωτικό χιούμορ, μέσα από την περιγραφή της αυθαίρετης καθημερινής βίας, ο καθένας με το δικό του προσωπικό ύφος, ο Έτγκαρ Κέρετ και ο Σαμίρ Ελ Γιούσεφ επαναφέρουν στο προσκήνιο μια χούφτα αξίες δίχως τις οποίες ο πλανήτης μας θα καταντήσει να γυρίζει χωρίς εμάς.

Τα διηγήματα είναι των

Keret Etgar και El-Youssef Samir

Εκδότης: Καστανιώτη

Σειρά: Συγγραφείς απ' όλο τον Κόσμο
El - Youssef Samir

Ο Σαμίρ Ελ Γιούσεφ γεννήθηκε το 1965 στον Λίβανο. Μεγάλωσε στον προσφυγικό καταυλισμό Ρασιντία στον νότιο Λίβανο. Η πρώτη του συλλογή στα αραβικά κυκλοφόρησε το 1994 στη Βηρυττό. Μια νέα συλλογή διηγημάτων στα αραβικά με τον τίτλο "Afternoon of silence" δημοσιεύτηκε το 2003 στο Κάιρο. Η λογοτεχνική του μελέτη για τον Παλαιστίνιο συγγραφέα Γασσάν Καναφάνι αναμένεται να εκδοθεί από τις εκδόσεις Biann Press στη Βηρυτό. Αρθρογραφεί τακτικά στην Αλ Χαγιάτ και σε άλλες αραβικές εφημερίδες καθώς και σε πολλά γνωστά περιοδικά. Έχει δίπλωμα master στη φιλοσοφία από το Birkbeck College, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Ζει στο Λονδίνο.

Ο Αποικισμός:εργαλείο καταστροφής Παλαιστίνης

2008-04-03T23:26:00.000-07:00

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ................................................................نسيم الاطرش

Το χρονοδιάγραμμα εφαρπαγής της Παλαιστίνης....

Γη δοσμένη από τον... Θεό-μεσίτη
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Αυτές τις μέρες μίλησαν και έγραψαν όλοι οι σχετικοί και οι ειδικοί για τα αποτελέσματα των ισραηλινών εκλογών και τις επιπτώσεις που θα έχουν στο εσωτερικό του Ισραήλ και των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, στη νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική και στην αραβική πρωτοβουλία. Πήραν λοιπόν μεζούρες και χάρακες και άρχισαν να μετράνε πόσο απέχει η τάδε θέση από τη δείνα, πόσες γραμμές χωρίζουν τις ισραηλινές από τις αραβικές λύσεις. Κανένας όμως δεν σκέφτηκε να φέρει μαζί του τη ζυγαριά για να μετρήσει το βάρος των λύσεων. Αν το έκαναν, θα έβλεπαν ότι η «λύση δύο κρατών» σήμερα είναι περισσότερο ανέφικτη από τη λύση ενός κράτους δημοκρατικού για όλους στην Παλαιστίνη, και αποτελεί ένα ασήκωτο βάρος στην πλάτη μόνο των Παλαιστινίων, παρά λύτρωση.
Η Παλαιστίνη είναι καταρχήν η γη των Παλαιστινίων και όχι, όπως ισχυρίζονται οι ηγέτες του κράτους του προφήτη Ισραήλ, αυτή που χαρίστηκε από τον Θεό-μεσίτη στους Εβραίους. Οσοι σκαρφίστηκαν τον μύθο που ονομάζεται «Γη της Επαγγελίας», εκτός του ότι ευθύνονται διαχρονικά για όλα τα εγκλήματα που διέπραξαν στην Παλαιστίνη στο όνομα αυτού του μύθου, ευθύνονται ηθικά και πολιτισμικά για διαστρέβλωση της πραγματικής ιστορίας της περιοχής.Ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, αυτός ο μέγας φαρισαίος, ο μεγαλύτερος που έχει γεννήσει ποτέ αυτό το κράτος, για να αποκρούσει τον διεθνή έντονο προβληματισμό που όλο και δυναμώνει για το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργούν οι εβραϊκές αποικίες στη Δυτική Οχθη όπου θα ιδρυθεί το μεγαλύτερο μέρος παλαιστινιακού κράτους, κάλεσε από την αμερικανική εφημερίδα «Washington Post» τους Παλαιστινίους να μην είναι κολλημένοι με το θέμα της εδαφικής έκτασης του κράτους τους καθώς «Η Σιγκαπούρη είναι εννέα φορές μικρότερη και με μεγαλύτερο πλυθυσμό από τη Δυτική Οχθη και όμως διαθέτει υψηλό βιοτικό επίπεδο».«Λύση Σιγκαπούρης»Η «λύση Σιγκαπούρης» σίγουρα χωνεύτηκε ήδη από μερικούς μετριοπαθείς Ευρωπαίους πολιτικούς και άσχετους αναλυτές της Γηραίας Ηπείρου, γιατί έρχεται ακριβώς στο δικό τους επίπεδο σκέψης. Πριν γίνει η λύση αυτή σχολή φιλοσοφικής πολιτικής σκέψης, καλό είναι να δούμε τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Σιγκαπούρης και Δυτικής Οχθης. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι η Σιγκαπούρη βρέχεται από τις τέσσερες πλευρές από τη θάλασσα, ενώ η Δυτική Οχθη πολιορκείται από τις τρεις πλευρές από το τσιμεντένιο Τείχος του Ισραήλ και από την τέταρτη από τις στρατιωτικές βάσεις και εβραϊκές αποικίες που εγκαταστάθηκαν κατά μήκος και κατά πλάτος της κοιλάδας του Ιορδάνη. Στο εσωτερικό της Σιγκαπούρης τρέχουν ποτάμια και λίμνες, ενώ η Δυτική Οχθη πνίγεται από τις εβραϊκές αποικίες που χτίζονται μεθοδικά πάνω στις κορυφές των βουνών της Δυτικής Οχθης, αποκόβοντας έτσι τις αρτηρίες της ζωής των κατοίκων της εξαιτίας του περίπλοκου οδικού δικτύου, που ενώνει μόνο τις εβραϊκές αποικίες μεταξύ τους και χωρίζει τις παλαιστινιακές πόλεις και χωριά. Στη Σιγκαπούρη όλοι οι κάτοικοι έχουν ίσα δικαιώματα στο πόσιμο νερό, ενώ στη Δυτική Οχθη οι άποικοι κατέχουν το 75% των υδάτινων πόρων της. Στη Σιγκαπούρη οι πολίτες μετακινούνται ελεύθερα μεταξύ όλων των πόλεων και χωριών ενώ στη Δυτική Οχθη μόνον οι Εβραίοι άποικοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Και αφού το θέμα, κύριε Πέρες, δεν είναι η έκταση του κράτους, τότε γιατί εσείς στο σιωνιστικό κίνημα δεν δεχτήκατε την πρόταση του λόρδου Peel το 1937 που χώρισε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη και στους Εβραίους έδωσε το 40%; Και γιατί δέκα χρόνια μετά δεχτήκατε την πρόταση των Αγγλων κατακτητών που χώρισε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη αλλά αυτή τη φορά έδιναν στους εβραίους αποίκους το 56% της Παλαιστίνης; Και αφού πάλι δεν είναι θέμα έκτασης, γιατί παραβιάσατε την πρόταση αυτή ιδρύοντας το 1948 το Ισραήλ στο 78% των εδαφών της Παλαιστίνης; Και αφού δεν είναι θέμα έκτασης το πρόβλημα τότε γιατί η λύση πρέπει να πέσει εις βάρος των Παλαιστινίων, που τώρα τους ζητάτε να δεχτούν μόνο το 19% της πατρίδας τους; «Βίοι» παράλληλοιΗ Σιγκαπούρη είναι πραγματικά ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση, όχι ως πολιτική λύση για το Παλαιστινιακό, αλλά για τους πολίτες του Ισραήλ και ειδικά για τον πρόεδρό τους. Το Ισραήλ, ως γνωστόν, ιδρύθηκε στην Παλαιστίνη ως κράτος-προτεκτοράτο των Βρετανών, όπως και η Σιγκαπούρη στην Ασία. Είναι προς μίμηση γιατί είναι πολυθρησκευτική χώρα (βουδιστές, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ταοϊστές, και το εκπληκτικό είναι ότι ένα 15% του πληθυσμού είναι είναι άθεοι). Η Σιγκαπούρη επίσης είναι ένα πολυεθνικό κράτος (Κινέζοι, Ευρασιάτες και Ινδοί, Ταμίλ, Μαλαισιανοί, Σιχ, Ινδουιστές και Μπαχάι). Το Ισραήλ, όμως, που ονειρεύται και που θέλει να χτίσει ο Πέρες, ο Λίμπερμαν, ο Νετανιάχου, η Λίβνι είναι καθαρά μονοθρησκευτικό, εβραϊκό.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/02/2009

Δείτε πλάνα από επίθεση Εβραίων αποίκων εναντίον μιας Παλαιστίνιας αγρότισσας όπως τα κατέγραψαν κάμερες που είχαν δώσει δωρέαν Εβραίοι ειρηνιστές στους Παλαιστινίους αγρότες για να στοιχειοθεί και να καταδικαστεί η εγκληματική φασιστική δράση δεκαετιών που διέπρατταν οι Εβραίοι άποικοι κατά των Παλαιστινίων. Η δράση των κοπαδιών αυτών των αποίκων εντάσσεται στα πλαίσια ενός σχεδίου εκδίωξης των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους και από τα εδάφη τους και από τις καλλιέργειες τους. Η Διακήρυξη του Μπάλφουρ εφαρμόζεται συστηματικά εδώ και 90 χρόνια στην Παλαιστίνη...

Η Διακήρυξη του Μπάλφουρ
το αγγλικό κείμενο

Το ελληνικό κείμενο της Διακήρυξης

Οι αποικίες που εμποδίζουν την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και την ίδρυση του Παλαιστινιακού Κράτους

Το γκέτο της Επαγγελίας
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Το ότι γιόρταζε το Ισραήλ τα πρώτα χρόνια την ίδρυσή του μπορεί να περάσει αδιαμαρτύρητα, γιατί τότε, το 1948, ο κόσμος ήταν τυφλός και κουφός στο τι προκάλεσε η ίδρυση αυτή στη Μέση Ανατολή γενικά και στον λαό της Παλαιστίνης ειδικά, δηλαδή στους πραγματικούς κατοίκους της.
Σήμερα είναι πραγματικά γελοίοι οι εορτασμοί που διοργανώνουν οι πολιτικοί και οι ιδεολόγοι του σιωνισμού στο Ισραήλ και έξω, γιατί γιορτάζοντας την ίδρυση του κράτους του προφήτη Ισραήλ στην Παλαιστίνη, το μόνο που κάνουν είναι να παρατείνουν τα ψέματα και τους βιβλικούς μύθους που έχουν πλάσει. Σήμερα το Ισραήλ, με τα Τείχη που χτίζει, περισσότερο θυμίζει ένα μεγάλο γκέτο παρά κράτος. Σήμερα η Αλ-Νάκμπα (παλαιστινιακή τραγωδία) είναι ισχυρότερη της ίδρυσης του Ισραήλ. Σήμερα το μόνο αήττητο στο Ισραήλ είναι η ανασφάλεια. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν φτάσει τους 4.448.429, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Μέσα στο Ισραήλ, το 1948 είχαν μείνει 250.000, αλλά σήμερα είναι 1.461.000. Συνολικά σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες μαζί με όσους έμειναν και ζουν μέσα στο Ισραήλ είναι 5.909.429. Είναι δηλαδή περισσότεροι από τους εγγεγραμμένους σήμερα στο Ισραήλ Εβραίους (5.499.000), παρά τις καραβιές των Εβραίων που 60 χρόνια τώρα φέρνουν στο Ισραήλ οι ηγέτες του σιωνισμού, για να δημιουργήσουν το εθνικιστικό τους κράτος. Το παλαιστινιακό πρόβλημα σήμερα είναι μεγαλύτερο από τη «λύση» που έδωσε ο σιωνισμός στο εβραϊκό πρόβλημα που δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι. Και το μεταφέρουν σαν ασήκωτο ασκό στις πλάτες τους οι Παλαιστίνιοι εδώ και 60 χρόνια. Σήμερα όλοι κατανοούμε γιατί ο Μαρξ αντιτάχθηκε στην εθνικιστική λύση του εβραϊκού προβλήματος και πρότεινε την ενσωμάτωση των Εβραίων στις κοινωνίες τους. Την πολιτική της ενσωμάτωσης υιοθετούν σήμερα η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ απέναντι στους αλλοεθνείς αλλόθρησκους μετανάστες τους. Το οξύμωρο είναι πως σήμερα οι σιωνιστές στο Ισραήλ προσπαθούν να επιβάλουν την πλήρη ενσωμάτωση του 1.461.000 Παλαιστινίων που ζουν στο εβραϊκό κράτος, όταν οι ίδιοι αρνούνται εδώ και εκατοντάδες χρόνια την ενσωμάτωση των Εβραίων στις κοινωνίες προέλευσής τους.Η Παλαιστίνη είναι ένας τόπος που ένας σώφρων «Θεός» ποτέ δεν θα την επέλεγε ως χώρα σωτηρίας ή ως παράδεισο ανθρώπων. «Παράδεισο» με μια Θάλασσα Νεκρά μόνο ένας παράφρων «Θεός» θα σκεφτόταν. Η Νεκρά Θάλασσα που σκοτώνει κάθε μορφή ζωής μέσα της δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί μέρος ενός «Παράδεισου» ούτε «Γη της Επαγγελίας». Παραδεισένιος τόπος δεν μπορεί να είναι εκείνος που η έρημός του καλύπτει το 40% της εδαφικής του έκτασης.Η Παλαιστίνη είναι χώρα τιμωρίας. Ανέκαθεν τιμωρούσε όλους τους εισβολείς. Ανέκαθεν ξεσηκωνόταν. Η Παλαιστίνη για τον Δυτικό κόσμο δεν ήταν ποτέ χώρα με δικά της χαρακτηριστικά και δική της ταυτότητα, ούτε για τους Δυτικούς ο λαός της Παλαιστίνης ζούσε εκεί 7000 π.Χ, ακολουθώντας μια κοινωνική και δημογραφική εξέλιξη δεμένη αδιάκοπα με τη γη του. Για τους Δυτικούς οι Παλαιστίνιοι είναι ένας λαός που αναφέρει η Βίβλος. Οι πολιτικοί του Δυτικού κόσμου ανατράφηκαν με θρησκευτικούς μύθους που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και με ό,τι έχει ανακαλύψει και αποδείξει η αρχαιολογία στην Παλαιστίνη. Σήμερα η Παλαιστίνη είναι μια χώρα εφιάλτης για όλους.http://www.un.org/unrwa/publications/index.htmlhttp://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3540634,00.html
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/05/2008

___________________________________________________________

Πλάνα που κατέγραψαν κάμερες της ισραηλινής οργάνωσης "Μπετσαλίμ" και που δείχνουν την επίθεση εβραίων αποίκων εναντίον Παλαιστίνιων αγροτών στο χωριό Ασίρα.

Από την Ειδική Εκδοση "Ο Ατλας της οικολογίας" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας και της Le MONDE. Σελίδες 26-27

______________________________________________________

Δείτε τον αγώνα μιας οικογένειας Παλαιστινίων που σταδιακά και συστηματικά πολιορκούν οι αποικισμοί τα χωράφια της. Ο στόχος είναι ένας:τον εξαναγκασμό της να εγκαταλείψει το σπίτι της και το χωράφι της

Δείτε την ιστορία ενός Παλαιστίνιου γέροντα αγρότη που έκανε μια σπηλιά σπίτι του για φυλάγει τα χωράφια της ζωής του από την επέκταση των εβραϊκών αποικιών που χτίζονται πρώτα πάνω στις κορυφές των βουνών για να καταβροχθίζουν στο τέλος όλη την έκταση γύρω από το βουνό...

Οι εβραϊκές αποικίες χτίζονται με κονδύλια του ισραηλινού κρατικού προϋπολογισμού με απώτερο σκοπό την εμπόδιση κάθε προσπάθεια δημιουργίας ενός ενωμένου εδαφικά και δημογραφικά παλαιστινιακού κράτους...

500 Εβραίοι στη Παλαιστινιακή πόλη Αλ-Χαλίλ-Χεβρώνα εδώ και δεκαετίες δρουν κάτω από την στενή καθοδήγηση του στρατού του κράτους του προφήτη Ισραήλ, με στόχο την εκδίωξης των 30,000 Παλαιστινίων της πόλης. Δείτε πως έχουν μετατρέψει την ζωή των γνήσιων κατοίκων της πόλης αυτής σε κόλαση, για να τους αναγκάσουν να φύγουν.

Φέρνουν τους αποίκους από τις ΗΠΑ και Ευρώπη λέγοντας τους ότι ο Θεός-Μεσίτης τους παραχώρησε την Παλαιστίνη. Τους φανατίζουν λέγοντας τους τι λέει η Βίβλος "διώξτε τους γνήσιους κατοίκους της γης της Επαγγελίας" και το εφαρμόζουν καθημερινά...

Τα μικρά παιδιά των Εβραίων αποίκων στη πρώτη γραμμή της τρομοκρατίας εναντίον των κατοίκων της Χεβρώνας. Αργότερα θα δείτε πως προστατεύουν οι στρατιώτες του προφήτη Ισραήλ τους αποίκους του κράτους τους.

Δείτε πως διευκολύνει ο στρατός του προφήτη Ισραήλ τους Εβραίους αποίκους-Εβραίες γυναίκες-στο έργο άσκησης ψυχολογικής τρομοκρατίας εναντίον Παλαιστινίων μαθητών και δασκάλων την ώρα που κατευθύνονται στο σχολείο στη πόλη Αλ-Χαλίλ-Χεβρώνα.

_______________________________________________________

Βίντεο που περιγράφει το κράτος τρόμου που έστησαν εβραίοι άποικοι στη παλαιστινιακή πόλη Αλ-Χαλίλ ή Χεβρώνα. Στο βίντεο θα δείτε πως στήνεται το σκηνικό διωγμού των Παλαιστινίων κατοίκων της πόλης. Πως καλύπτει ο ισραηλινός στρατός τους φονταμανταλιστές εβραίους και πως προχωρούν στο σχέδιο για την καθάρση της συνοικίας από την τελευταία παλαιστινιακή οικογένεια. Το σχέδιο είναι δοκιμασμένο από την εποχή της αγγλικής κατοχής της Παλαιστίνης πριν το 1948. Πρώτα εγκαταστούν εβραική οικογένεια σε μια συνοικία Παλαιστινίων. Μετά ζητούν προστασία από τον εκάστοτε στρατό-καταχτητή της Παλαιστίνης. Κάτω από την προστασία του αρχίζουν τις επιθέσεις και τις προκλήσεις μέχρι να φύγουν σταδιακά όλες γειτονικές οικογένειες. Δείτε πως το σπίτι της τελευταίας παλαιστινιακής οικογένειας μετατράπηκε σε φυλακή με κάγκελα, πως ελέγχουν οι άποκοι την έξοδο και έσοδο των Παλαιστινίων ...κλπ. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

_________________________________________________________
O ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΙΚΩΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ..

Το πρώτο βίντεο της μάχης των κατοίκων του χωριού Ερτάς ή Αρτάς και των ξένων και Ισραηλινών ακτιβιστών με τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, που αποφάσισαν με το έτσι θέλω να χτίζουν τον Τείχο της Ντροπής μέσα στα χωράφια Παλαιστινίων.
Ο στρατός του προφήτη Ισραήλ και των Εβραϊων αποίκων καθαρίζει το τοπίο από όλα τα αντισημητικά (δέντρα, ξένους ακτιβιστές και Παλαιστινίους) για να ζουν καλά και ωραία οι εκλεκτοί του Θεού-Μεσίτη.

Το δεύτερο βίντεο για τα γεγονότα στο χωριό Αρτάς, από άλλη κάμερα..

______________________________________________________

ΒΙΝΤΕΟ που έχει τραβηχτεί από Ισραηλινούς ακτιβιστές "Μπετσαλιμ". Στο βίντεο αυτό θα δείτε πάλι τους εβραίους άποικους της Χεβρώνας να επιστρατεύουν όλα τα "εμπορεύματα" τους-τα επιχειρήματα τους-προκειμένου να εμποδίσουν έναν Παλαιστίνιο αγρότη να μαζέψει τις ελιές του χωραφιού κατόπιν της μοναδικής απόφασης σε πέντε χρόνια από το ανώτατο ισραηλινό δικαστήριο-για τα μάτια των διεθνών παρατηρητών...κλπ. Οι άποικοι τα επιστράτευσαν όλα (ναζισμό, ολοκαύτωμα...κλπ). Δείτε τους Ισραηλινούς στρατιώτες πως προστατεύουν τους αποίκους..

Αμερικανοί ευαγγελικοί-άνθρωποι του Θεού-ζητάνε από τους Ισραηλινούς στρατιώτες να σκοτώσουν όλους τους Παλαιστινίους ακόμα και τα παιδιά που είναι δυο χρονών γιατί αύριο θα γίνουν τρομοκράτες. Μετά ακούγεται το τραγούδι του Άχμαντ Κααμπούρ και στίχοι του Χάσαν Ντάχερ:

"Ήρθαν στρατιώτες από μακριά

και μου είπαν

φύγε φύγε...

Εισέβαλαν στο σπίτι μου

σκότωσαν τον γιο μου

και βίασαν τη γυναίκα μου

και μου είπαν

φύγε φύγε

Χάραξαν το πρόσωπο

ποδοπάτησαν το σώμα μου

Φύτεψαν σφαίρα στη καρδιά

Μου έστησαν και τη σκηνή της προσφυγιάς

και είπαν

φύγε φύγε

Και εγώ είπα

θα μείνω γερός και η πληγή μου τη γη θα ποτίζει

Εκείνη τη μέρα ζήτησε βοήθεια από το έθνος μου

και όμως κοιμόταν και ονειρεύοταν

και τότε ακόμα όταν εισέβαλαν κοιμόταν

και έμεινα μόνος μου

και μάθ'τε το

τα μικρά μας από τα όνειρα τους

κατέχουν την απόφαση

Και από το σκοτάδι της φυλακής

αρπάζουν τη μέρα..

και έρχεται η θύελλα..

احـمد قعــبور
أغنية ارحل

كلمات : حسن ضاهر

إرحل

قالوا لي

جند أتوامن بعيد

قالوا إرحل

دخلوا بيتي

قتلوا ولدي إغتصبوا امرأتي

... قالوا إرحل

...حفروا في الوجه مغارة

مرّوا على جسدي

زرعوا في القلب رصاصة

نصبوا لي الخيمة ..

.قلت سأبقى مارداً جرحاً يعانق تربتي

يوم طرقت باب أمتي

وكانت نائمة

و بقيت وحدي

أمتي تحلم

دخلوا وأمتي تحلم ..

.قالوا إرحل ...

هذه بلادي واعلموا أن الصغار

من دورة الأحلام تمتلك القرار

من سجون الليل تنتزع النهار

وتمضي عواصف

Βίντεο με τον Μαχμούντ Νταρουίς να απαγγέλει το ποιήμα "Είμαι ο Άραβας Άχμαντ"

Σε όλα έβρισκε τον αντίπαλο του

Είκοσι χρόνια ρωτούσε

Είκοσι χρόνια ταξίδευε..

Τα βουνά άνοιξαν τον μανδύα

και τον αγκάλιασαν

Είμαι η συνεχή επιστροφή στη πατρίδα

Ο Άχμαντ πάντα ανέβαινε ψηλά

σαν λαχταρούσε τη Χάιφα

Τα παιδιά των Εβραίων αποίκων στη πρώτη γραμμή των επιθέσεων κατά των Παλαιστινίων

Έχε γεια Καπετάνιε Επαναστάτη..

2008-02-03T00:29:00.000-08:00

ΒΙΝΤΕΟ για το θάνατο του επαναστάτη ΖΟΡΖ ΧΑΜΠΑΣ

Πέθανε στα 82 του ο ηγέτης του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης
Εφυγε ο «σοφός επαναστάτης»
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Προχθές το βράδυ ο λαός της Παλαιστίνης έχασε τον «σοφό της επανάστασής» του, τον Χακίμ Αλ-Θάουρα, όπως άρεσε στον Αράφατ να καλεί τον πολιτικό ηγέτη του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΛΜΑΠ), Ζορζ Χαμπάς, παρότι αποτελούσε ασυμβίβαστο αντίπαλό του.
Η διεθνής, η αραβική και η παλαιστινιακή αριστερά από σήμερα θυμούνται τα άλματα που είχαν κάνει στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα τους, όταν ο (τυπικά, χριστιανός ορθόδοξος) «αρχιτρομοκράτης» Χαμπάς, ο πιο κυνηγημένος στις δεκαετίες '70 και '80 από όλες σχεδόν τις (αραβικές, αμερικανικές και ισραηλινές) μυστικές υπηρεσίες, ως γνήσιος λαϊκός ηγέτης, μεταμόρφωνε ένα αραβικό πατριωτικό κίνημα σε αριστερό επαναστατικό. Το έργο της δημιουργίας νέων αραβικών ένοπλων, εθνικοαπελευθερωτικών και δημοκρατικών, οργανώσεων και κομμάτων, το ανέλαβε παρά τους κινδύνους για τη ζωή του -τουλάχιστον δύο φορές η Μοσάντ προσπάθησε να τον απαγάγει ή να τον δολοφονήσει, χωρίς όμως επιτυχία. Η πρώτη ήταν το 1973, όταν ισραηλινά μαχητικά ανάγκασαν αεροπλάνο της Middle East Airlines να τους ακολουθήσει στο Ισραήλ, πιστεύοντας πως ανάμεσα στους επιβάτες ήταν ο Χαμπάς, αλλά ο Χαμπάς δεν ήταν εκεί. Η δεύτερη αεροπειρατία έγινε το 1986 εναντίον λιβυκού αεροπλάνου, που κατευθυνόταν από Τρίπολη προς Δαμασκό. Και πάλι δεν τον βρήκαν.

Γνήσιος λαϊκός ηγέτης -αντίπαλον δέος του Αραφάτ- ο Χαμπάς. Μεταμόρφωσε ένα αραβικό πατριωτικό κίνημα σε αριστερό επαναστατικό. Οι πολυεθνείς ομάδες και οι μαχητές του ΛΜΑΠ έγιναν γνωστοί στον κόσμο από τις επιθέσεις εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων στόχων σε όλο τον κόσμο και από τις αεροπειρατίες που πραγματοποίησαν εναντίον ισραηλινών, αμερικανικών και ευρωπαϊκών αεροπλάνων. Η πιο γνωστή ήταν η ταυτόχρονη κατάληψη 4 αεροπλάνων, το 1970, οι επιβάτες των οποίων οδηγήθηκαν στο «Αεροδρόμιο της Επανάστασης», που είχαν φτιάξει πρόχειρα στην έρημο της Ιορδανίας. Οταν το Ισραήλ απέρριψε αίτημα του ΛΜΑΠ να απελευθερώσει τους Παλαιστινίους κρατουμένους, τα μέλη της οργάνωσης του Χαμπάς, αφού έβγαλαν έξω όλους τους επιβάτες, ανατίναξαν τα αεροπλάνα. Η πράξη αυτή έδωσε στην Ιορδανία την αφορμή για να ξεκινήσει έναν εξοντωτικό πόλεμο εναντίον του παλαιστινιακού αντάρτικου. Το ΛΜΑΠ το 1973, ύστερα από απόφαση Συνεδρίου, σταμάτησε οριστικώς τις «ειδικές αποστολές», καθώς ο στόχος τους εκπληρώθηκε με την απόφαση του ΟΗΕ που αναγνώριζε τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, όμως, συνέχισαν τις δικές τους ειδικές αποστολές. Λέγεται ότι τέτοια ήταν και η ισραηλινή επιχείρηση στο Εντεμπε. Μια προβοκάτσια στην οποία φέρεται να ενεπλάκη το ΛΜΑΠ για να σπάσει η συμμαχία του Αραφάτ με τους Γάλλους.
Πηγή:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=02.06.2007,id=30511052
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/01/2008

Βίντεο αφιερωμένο στον Γασσάν Καναφάνι

ΒΙΒΛΙΟπαρουσίαση
Ο αγώνας των Παλαιστινίων
ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΓΑΣΣΑΝ ΚΑΝΑΦΑΝΙ.

Άνθρωποι στον ήλιο.

Eκδόσεις Καστανιώτη.

Αθήνα, 1999. Σελ. 180.

Σπανίως συναντά κανείς τόσες ευαισθησίες σε συγγραφέα όσες συναντά στον Παλαιστίνιο Γασσάν Καναφάνι, ο οποίος δολοφονήθηκε από τις μυστικές ισραηλινές υπηρεσίες το 1972, μαζί με την ανιψιά του Μάις.
Βεβαίως, τα βραβεία για το έργο του μετά θάνατον έπεσαν σαν βροχή. Διότι, μέσα από τα βιβλία του δίνει τη σύγχρονη πραγματικότητα του αραβικού κόσμου, και του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου, που παλεύει για λευτεριά και ισότητα σ' έναν κόσμο πολύ... μονοπολικό.

«Γιατί το μέλλον περνάει μέσα από την έρημο; Γιατί ένας αντάρτης γίνεται ένας πολυλογάς που κρύβει τα όπλα του; Γιατί μια κοπέλα πέφτει με τη θέλησή της στα χέρια του βιαστή της; Γιατί τη λύση μπορεί να τη δώσει μόνον ένας τυφλός κι ένας κουφός;».
Γύρω από αυτά τα... περίεργα ερωτήματα δομεί τα βιβλία του και συγκινεί και ξεσηκώνει τον αναγνώστη για τα δίκαια του λαού του.
Ο Γασσάν Καναφάνι υπήρξε πολύ καλός δημοσιογράφος, αλλά και σπουδαίος καθηγητής λογοτεχνίας και ζωγραφικής στα σχολεία των προσφύγων του Λιβάνου.
Έζησε πολλές πτυχές της παλαιστινιακής εποποιίας, αλλά και πολλές τραγικές στιγμές εμφύλιων σπαραγμών του αραβικού κόσμου. Αυτές τις «εντυπώσεις» αποτύπωσε στο χαρτί, κυρίως στο βιβλίο που εξέδωσαν και κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις «Καστανιώτη», και αποτελεί μία ακόμη «φωνή» για τα δίκαια των καταπιεζόμενων εθνών.

_____________________________________________

Taqsim تقاسيم Τακασίμ Μαρσέλ Χαλίφε Marcel Khalife

Η συνάντησή μου με τον επαναστάτη Ζορζ Χαμπάς
Tου Νασίμ Αλατράς
Ο Ζορζ Χαμπάς γεννήθηκε το 1925 στην πόλη Αλ-Λιντ, σε ελληνορθόδοξη παλαιστινιακή οικογένεια. Το 1948 είδε τον σιωνιστικό στρατό να περνά δια πυρός και σιδήρου την πόλη του, δολοφονώντας εκατοντάδες αμάχους. Στις αρχές της δεκαετίας του ʼ50 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Κινήματος Αράβων Εθνικιστών. Μετά τον καταστροφικό πόλεμο του 1967 στράφηκε στο μαρξισμό-λενινισμό και το Δεκέμβριο πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Στόχος, η απελευθέρωση της Παλαιστίνης και η συγκρότηση ενός λαϊκού δημοκρατικού κράτους με ίσα δικαιώματα για όλους. Από αυτούς τους στόχους δεν παρέκκλινε ποτέ, γιʼ αυτό και ο λαός τον θεωρούσε πάντα τη συνείδηση της Παλαιστινιακής Επανάστασης. Για τη διορατικότητά του, τον ονόμασαν Αλ-Χακίμ: ο Σοφός. Το 1993 κατήγγειλε τις αμερικανόπνευστες συμφωνίες του Όσλο. Μέχρι το τέλος της ζωής του αρνήθηκε να επιστρέψει στην Παλαιστίνη, για να μην θεωρηθεί ότι αναγνωρίζει οποιαδήποτε συμφωνία δεν προβλέπει την επιστροφή όλων των προσφύγων. Το 2000 τον διαδέχθηκε ο σ. Αμπού Αλί Μουσταφά, που δολοφονήθηκε από τους Ισραηλινούς, κι έπειτα ο σ. Αχμάντ Σααντάτ, σήμερα φυλακισμένος στα σιωνιστικά κάτεργα. Ο Ζορζ Χαμπάς πέθανε στις 26 Ιανουαρίου. Τη μέρα της κηδείας του πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες παλλαϊκές συγκεντρώσεις σε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Δεκάδες κινήματα και οργανώσεις απʼ όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους και η ΚΟΕ, απέστειλαν συλλυπητήρια μηνύματα στο Λαϊκό Μέτωπο. Ζητήσαμε από τον φίλο δημοσιογράφο Νασίμ Αλατράς, που το 1999 συναντήθηκε με τον θρυλικό ηγέτη της Παλαιστινιακής Αριστεράς, να μας γράψει λίγα λόγια για τον Αλ-Χακίμ, τον Σοφό της Επανάστασης...
Όλες αυτές τις μέρες σκεφτόμουν ένα επεισόδιο από τη ζωή του Παλαιστίνιου Επαναστάτη Ζορζ Χαμπάς: εκείνο της παραίτησής του από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Μετώπου. Ήταν πραγματικά συγκλονιστική η είδηση που άκουσα από το τηλέφωνο πριν οχτώ χρόνια: "Ο Αλ-Χακίμ επιμένει να παραιτηθεί". Για μένα ήταν πρωτάκουστο, ο άνθρωπος που ίδρυσε μια από τις πιο ριζοσπαστικές ένοπλες αριστερές οργανώσεις στον κόσμο να επιθυμεί να δώσει τη θέση του στη νέα γενιά. Ίσως γιατί μεγάλωσα σʼ ένα κόσμο όπου η οργάνωση ανήκει στον ιδρυτή της ή είναι οικογενειακή επιχείρηση ή κληρονομιά... Όταν ένας ηγέτης μιας επανάστασης παραιτείται για να αναλάβουν ικανότεροι και νεότεροι την ηγεσία, αποδεικνύει στην πράξη ότι η επαναστατική οργάνωση ωρίμασε και βαδίζει αταλάντευτα προς την πραγματοποίηση των στόχων της.
Η συνέντευξη που κατάφερα να πάρω από τον Ζορζ Χαμπάς δημοσιεύτηκε την Κυριακή 29/8/1999, και ήταν η πρώτη μου στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία". Βέβαια καθόλου δεν συνηθίζεται ένας "αρχάριος δημοσιογράφος" να μιλάει με μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα, ενώ δεν το κατάφερναν πολλά μεγάλα διεθνή ΜΜΕ. Όμως, χωρίς να το γνωρίζω, είχα έναν άσο στο μανίκι μου. Τα τηλέφωνα των στενών συνεργατών του Χαμπάς, όπως του Άμπου Χαλίλ, τα είχα πολύ πριν επιδιώξω να του πάρω συνέντευξη. Τίποτα από αυτά όμως δεν ήταν αρκετό για να φτάσω στον Σοφό της Επαναστάτης. Όσο κι αν επέμεινα, ο Άμπου Χαλίλ ήταν πάντα θετικός όσον αφορά μια συνάντηση-συζήτηση, αλλά αρνητικός ως προς τη συνέντευξη. Μια μέρα, λοιπόν, του είπα πως μίλησα με την Άννα Καναφάνι και πως προσπαθώ να την καλέσω στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το βιβλίο του Γασάν Καναφάνι "Άνθρωποι στον ήλιο" (εκδ. Καστανιώτη) που μετέφρασα στα ελληνικά. "Μιλάς σοβαρά;" με ρώτησε ο Άμπου Χαλίλ, "έχεις μεταφράσει στα ελληνικά τον Γασάν;". "Ναι", του απάντησα, "έχω μεταφράσει δυο νουβέλες του από τα αραβικά στα ελληνικά, και έχω έτοιμα και πολλά άλλα διηγήματα". Τότε άκουσα από την άλλη άκρη της γραμμής τον Άμπου Χαλίλ να μου λέει: "Περίμενε λίγο". Λίγα λεπτά αργότερα με πληροφόρησε ότι, όποτε θέλω, μπορώ να πάω και να μιλήσω στον Αλ-Χακίμ! Εκείνη τη στιγμή, δεν ξέρω πώς συνέβη, είχα έτοιμη την απάντηση: "Λοιπόν, σε μια εβδομάδα θα είμαι εκεί".
Ήξερα τη μεγάλη αγάπη που έτρεφε ο Χαμπάς για τα έργα του Γασάν Καναφάνι, του μαέστρου που ανέλαβε να χτυπήσει με τις λέξεις του τις ευαίσθητες χορδές των πολιτών του αδιάφορου τότε δυτικού κόσμου. Ο Καναφάνι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, που το ήθελαν πάση θυσία σφραγισμένο. Διότι ήξερε τα πάντα τόσο για τον παλαιστινιακό όσο και για τον δυτικό τρόπο σκέψης. Με τα έργα του ο Καναφάνι ξεσκέπασε αριστουργηματικά τα ψέματα που προωθούσε το σιωνιστικό κράτος και ξεμπρόστιασε την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Γιʼ αυτό το λόγο τον μισούσαν οι Ισραηλινοί, και τελικά το 1972 τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ στη Βηρυτό.
Η "Κ.Ε." τακτοποίησε το εισιτήριο και τη διαμονή μου. Πήγαινα στη καρδιά της ένοπλης αντίστασης. Σκεφτόμουν ότι θα αντικρίσω τον άνθρωπο που τάραξε τον αδιάφορο, για την τραγωδία των Παλαιστινίων, δυτικό κόσμο. Τον άνθρωπο που σήκωσε στις πλάτες του τον ένοπλο αγώνα στο εξωτερικό, και μετέτρεψε το Λαϊκό Μέτωπο σε ένα διεθνές κίνημα αφύπνισης της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ας μην ξεχνάμε ότι στις ειδικές αποστολές του Λαϊκού Μετώπου μετείχαν αντάρτες από την Ιαπωνία, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική, το Κουρδιστάν και την Τουρκία, το Ιράν, το Σουδάν, τη Γερμανία, ακόμα και τις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός Πάτρικ Αρτζιέλο σκοτώθηκε όταν συμμετείχε, με τη θρυλική αεροπειρατίνα Λέιλα Χάλεντ, στην επιχείρηση κατάληψης 4 ισραηλινών αεροπλάνων, με σκοπό την ανταλλαγή των επιβατών τους με φυλακισμένους Παλαιστινίους. Όταν το Ισραήλ αρνήθηκε την ανταλλαγή, οι αντάρτες, αφού παρέδωσαν όλους τους επιβάτες στον Ερυθρό Σταυρό, ανατίναξαν τα αεροπλάνα.

Το βίντεο από την πρώτη απελευθέρωση Παλαιστινίων κρατουμένων μετά την πρώτη κατάληψη ισραηλινού αεροπλάνου...πλάνα από την ανατίναξη των αεροπλάνων και ένα απόσπασμα από την δήλωση του Χαμπάς μετά την απελευθερώσης των κρατουμένων...

Όταν έφτασα στα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στη Δαμασκό, ενώ κανένας φρουρός δεν ήταν έξω, τα άτομα στην είσοδο γνώριζαν ήδη την άφιξή μου. Η πρώτη μου έκπληξη ήταν όταν νόμισα πως μπροστά μου βλέπω τον Χαμπάς. Έπεσα έξω, και ο άνθρωπος που ήταν μπροστά μου κατάλαβε αμέσως το λάθος μου, χαμογέλασε και μου είπε "δεν είμαι ο Χαμπάς, αλλά ο Άμπου Χαλίλ". Τότε θυμήθηκα αυτό που μου είχε πει ένα στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου στην Ελλάδα, ότι ο Χαμπάς έχει "σωσία" που τον είχε σώσει πολλές φορές από δύσκολες καταστάσεις. Τελικά με οδήγησαν στο γραφείο του Αλ-Χακίμ. Αυτός σηκώθηκε και με χαιρέτησε θερμά. Η σκηνή αυτή δύσκολα περιγράφεται. Μου φάνηκε πως ξάφνου άγγιξα την ίδια την ιστορία της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Το δέος που αισθάνθηκα ήταν έκδηλο, αλλά ο Χαμπάς αμέσως μου έπιασε το χέρι και μου είπε "καλωσορίσατε, καθίστε". Δεν ξέρω γιατί, αλλά έμεινα όρθιος μέχρι να κάτσει πρώτα ο σύντροφος Χαμπάς. Ο Άμπου Χαλίλ είχε ζητήσει από ένα σύντροφο να με συνοδεύει καθʼ όλη τη διάρκεια της παραμονής μου στη Δαμασκό και, καθώς φεύγαμε, του ανέφερα το δέος που ένιωσα όταν συνάντησα τον Αλ-Χακίμ. Μου απάντησε ότι ακόμη κι αν τον έβλεπα καθημερινά, δεν θα είχα απαλλαγεί από αυτή την αίσθηση. Όταν τελειώσαμε την συνέντευξη, σηκώθηκε και άρχισε να προχωρά κουτσαίνοντας. Έπασχε από ημιπληγία, αποτέλεσμα ενός παλιού εγκεφαλικού επεισοδίου. Την ασθένεια αυτή δεν την είχα παρατηρήσει νωρίτερα, καθώς το δέος με είχε τυφλώσει.
Ήθελα να ρωτήσω τον Χαμπάς πολλά γύρω από τη συγκλονιστική ιστορία του λαού της Παλαιστίνης. Ήθελα να ρωτήσω για τη μεγάλη προσωπική πορεία του και για όλες τις ειδικές αποστολές. Ήξερα πως μπροστά μου έχω το κουτί του θησαυρού! Αλλά αναλογίστηκα ότι ποτέ δεν είχε μιλήσει γιʼ αυτά τα θέματα, και άρα θα έχανα το χρόνο μου και θα έδινα την εντύπωση ότι δεν είχα μελετήσει καλά την προσωπικότητά του. Έτσι επέλεξα να τον ρωτήσω για τα πολιτικά γεγονότα που συνέβαιναν εκείνη την εποχή και αναζητούσαν απαντήσεις από τον Σοφό της Επανάστασης. Ήταν μια συνέντευξη που προκάλεσε αίσθηση. Αλλά θα ήθελα να κλείσω αυτό το σημείωμα για τον Αλ-Χακίμ με τα λόγια που είπε όταν παρέδωσε την ηγεσία του Λαϊκού Μετώπου στη νεότερη γενιά:
"Να έχετε πάντα ήσυχη συνείδηση, ισχυρή βούληση και ατσαλένια θέληση, επειδή ανήκετε στο στρατόπεδο της δικαιοσύνης και της προόδου, του οποίου οι δίκαιοι στόχοι αναπότρεπτα θα επιτευχθούν. Αυτό είναι το μάθημα της Ιστορίας και της πραγματικότητας: κανένα δικαίωμα δεν είναι χαμένο όσο υπάρχει κάποιος να παλέψει γιʼ αυτό!"
http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1729&Itemid=30

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
___________________________________________

Βίντεο από τη Συναυλία λατινοαμερικανικό Rock και ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Ιντιφάντα "Palestina intifada".

_________________________________________________________________

Η Παλαιστίνια Λάιλα Χάλεντ θυμάται

Δύο αεροπειρατείες, τριάντα χρόνια μετά

Αποστολή στην Ιορδανία

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Φωνή από καθαρό μέταλλο, σίγουρα από τα πρώτα προτερήματα για να της αναθέσει ο Ουαντίγ Χαντάντ την αεροπειρατεία. Σαν την ακούς τη συμπαθείς. Και αντίθετος και αν ήσουν με αυτά που έκανε, δεν τη μισείς... Το πολύ πολύ να μένεις ουδέτερος προς θετικός. Μετά ήταν τα μάτια... έχουν το απέραντο της ανατολής... και προπάντων η προσωπικότητα, σαν αντίκρισα τον άνθρωπο που έδωσε στη λέξη «θάρρος» πνοή και διάσταση στα 35.000 πόδια.

-Μιλάω με μια τρομοκράτισσα;

«Βεβαίως, θα συνεχίζω να τρομάζω τους εχθρούς. Εμείς οι Παλαιστίνιοι λέμε, "αν η αγάπη μας για την πατρίδα είναι τρομοκρατία, ναι, είμαστε τρομοκράτες"... Οταν με συνέλαβαν οι Αγγλοι το 1970, ήρθαν πράκτορες-ανακριτές της Σκότλαντ Γιαρντ και άρχισαν να με κατηγορούν για τρομοκρατία. Τους είπα: "Αν θέλετε να σας μιλήσω, πρέπει πρώτα να με αναγνωρίσετε ως "μαχήτρια της Παλαιστίνης". Επειτα από πέντε μέρες ήρθαν και είπαν: "Εξ ονόματος της Μεγαλειοτάτης βασίλισσας Ελισάβετ και της κυβέρνησης της Αγγλίας σας αναγνωρίζουμε ως μαχήτρια της Παλαιστίνης". Και συνέχισε ο επικεφαλής: "Θα θέλαμε να μας απαντήσεις σε κάτι που αφορά την αεροπειρατεία, ποιος σας έδωσε την πληροφορία ότι το αεροπλάνο της TWA μεταφέρει βαλίτσες με τον προϋπολογισμό του ΝΑΤΟ;". Τους είπα: "Σας επιτρέπω να μου κάνετε μόνο δύο ερωτήσεις, για το όνομά μου και για το βαθμό μου στο αντάρτικο, γιατί είμαι αιχμάλωτη πολέμου". Απόρησε ο επικεφαλής και είπε: "Μα εμείς δεν έχουμε κηρύξει πόλεμο σε σας!". Του είπα: "Από το 1917 η Αγγλία μάς έχει κηρύξει τον πόλεμο, τότε που ο υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, ο Μπάλφουρ, έδωσε τη γραπτή υπόσχεση στους σιωνιστές για ίδρυση εβραϊκού κράτους. Αυτό αποτελούσε για μας casus belli ("αιτία πολέμου"). Αρα είμαι αιχμάλωτη πολέμου και σύμφωνα με τις Συνθήκες της Γενεύης, σας επιτρέπεται να μου κάνετε δύο ερωτήσεις, για το όνομα και το βαθμό μου". Και άρχισε να δικαιολογείται ότι αυτό το κάνανε οι Συντηρητικοί και όχι οι Εργατικοί. Του είπα: "Καμιά διαφορά, εξάλλου δεν έχει άρει η Αγγλία την υπόσχεση Μπάλφουρ και συνεχίζει να στηρίζει το Ισραήλ, άρα είμαι αιχμάλωτη πολέμου"».

-Τι έγιναν αυτές οι βαλίτσες του ΝΑΤΟ;

«Το Λαϊκό Μέτωπο ύστερα από παράκληση του Νάσερ, του προέδρου της Αιγύπτου, του τις έστειλε για να είναι σε ασφαλές μέρος, σε συνεργασία με τη Σοβιετική Ενωση».

-Είχες ενημερωθεί για τις μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης και του Λαϊκού Μετώπου;

«Οχι, ως αιχμάλωτη πολέμου οι Αγγλοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να με ενημερώσουν. Οταν με άφησαν ελεύθερη, ενημερώθηκα από τους συντρόφους. Η υποκρισία στο μεγαλείο της: Ενώ δημόσια λέγανε οι Αγγλοι, "δεν διαπραγματευόμαστε με τρομοκράτες", στήσανε ολόκληρο μηχανισμό για διαπραγματεύσεις με το Λαϊκό Μέτωπο. Τα απόρρητα έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα ομολογούν ότι έκαναν σε κυβερνητικό επίπεδο διαπραγματεύσεις με μας τους τρομοκράτες. Εμένα μου συμπεριφέρονταν ως "επίσημη προσκεκλημένη". Προβληματίστηκα γι' αυτήν τη συμπεριφορά. Οταν ενημερώθηκα, κατάλαβα τους λόγους. Οι άλλες τρεις αεροπειρατείες πέτυχαν και οι αντάρτες τα κατάφεραν, και όχι μόνο αυτό, ένας Παλαιστίνιος με δική του ηρωική πράξη κατέλαβε ένα αγγλικό αεροπλάνο BOAC και ζητούσε μόνο την απελευθέρωση της Λάιλα».

Εκπαίδευση

-Δεν ήταν μέσα στο σχέδιο αυτή η αεροπειρατεία;

«Οχι. Ούτε ήταν σύντροφός μας ο αεροπειρατής. Μετά οργανώθηκε στο Λαϊκό Μέτωπο. Ηταν θαρραλέα και παράτολμη πράξη, αλλά ανοργάνωτη, να φανταστείς ότι εμείς για να οργανώσουμε μια αεροπειρατεία εκπαιδευόμασταν μήνες. Η εκπαίδευση είχε δύο πλευρές: πολιτική και τεχνική-μηχανολογική. Θυμάμαι τον πιλότο του πρώτου αεροπλάνου που καταλάβαμε... Οταν πήρα την απόφαση να εγκαταλείψουμε τον εναέριο χώρο του Ισραήλ, προς Συρία, τον διέταξα να κατευθύνει το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο Δαμασκού, μου είπε δεν μπορεί να γίνει αυτό γιατί το αεροπλάνο είναι Μπόινγκ, έβγαλα από την τσέπη μου τους χάρτες με τις συντεταγμένες... και του είπα: "Δεν θα προσγειωθείς στο παλιό, αλλά στο καινούργιο που θα εγκαινιαστεί αύριο". Το εγκαινιάσαμε εμείς μια μέρα νωρίτερα, και ίσως γι' αυτό μας συνέλαβαν οι Σύριοι αστυνομικοί και μας βάλανε στα περιπολικά και μας πήγαν στις φυλακές».

-Πώς αντιδρούσαν οι επιβάτες και οι υπάλληλοι στους πύργους ελέγχου όταν ανήγγελλε μια γυναικεία φωνή την αεροπειρατεία;

Ο Ράμπιν

«Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι... Είχαμε σαφείς διαταγές να μην ακουμπάμε τους επιβάτες, μόνο και μόνο για αυτοάμυνα. Ξέραμε ότι μέσα στο αεροπλάνο θα υπάρχουν και παιδιά, γέροι, ίσως και άρρωστοι, αλλά, ταυτόχρονα θα υπάρχουν Ισραηλινοί πολιτικοί και αστυνομικοί. Στη δεύτερη αεροπειρατεία που έκανα, στο αεροπλάνο ήταν να επιβιβαστεί ο Γιτζάκ Ράμπιν -που τότε ήταν πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ, αλλά δυστυχώς για μας και ευτυχώς γι' αυτόν, άλλαξε στη Ρώμη το αεροπλάνο της ισραηλινής Ελ-Αλ με της αμερικανικής TWA.

Ο υπάλληλος του πύργου ελέγχου της Αθήνας επί χούντας είπε: "Ζήτω η παλαιστινιακή επανάσταση", της Λευκωσίας μετέφερε το χαιρετισμό μας στον Μακάριο και του Τελ Αβίβ άρχισε να βρίζει και εγώ άνοιξα τα μεγάφωνα για να ακούσουν οι επιβάτες. Του είπα: "Για να σου απαντήσω θα καλέσεις με τον κωδικό "αεροπλάνο του Λαϊκού Μετώπου", αλλιώς δεν θα σου ανοίξω γραμμή".

Υστερα από λίγα λεπτά, με σφιγμένα δόντια, κάλεσε: "Καλώ το αεροπλάνο του Λαϊκού Μετώπου". Του ζήτησα να το πει καθαρά. Το έκανε. Και του το ζήτησα ξανά και ξανά. Για πέντε λεπτά τον έκανα να το επαναλαμβάνει.

Στους πύργους ελέγχου της Δαμασκού και της Βηρυτού μάλωναν μεταξύ τους για το πού θα πάει το αεροπλάνο. Στενοχωρήθηκα για έναν Ελληνα επιβάτη που επιβιβάστηκε στη Ρώμη και προερχόταν από το Σικάγο (είχε 15 χρόνια να δει τη μητέρα του). Ηταν ευγενικός, αλλά μου έκανε καμάκι και με κάλεσε στο σπίτι του στην Αθήνα, για να μου δείξει τα αξιοθέατα. Του έλεγα "ναι, ναι". Με ρώτησε: "Είσαι από τη Βολιβία;". Του είπα: "Πώς το κατάλαβες;". Μου είπε: "Από το βιβλίο που διαβάζεις, τον Τσε Γκεβάρα"».

* Σήμερα το βράδυ, στις 11.30 μ.μ., στην εκπομπή του MEGA «Γκρίζες ζώνες» θα μεταδοθεί συνέντευξη με τη Λάιλα Χάλεντ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/03/2001

=================================================================

Το «σιδερένιο τείχος»

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Οι Παλαιστίνιοι μαχητές ανατίναξαν το ισραηλινό «σιδερένιο τείχος» του στρατοπέδου συγκέντρωσης «Γάζα». Οι αρχαίοι Φιλισταίοι έκαναν ένα ακόμα άλμα στην ιστορία. Γκρέμισαν τον τύραννο «Σαμψών» και τον «Λευκό» ναό του. Από σήμερα μπορεί κανείς να δηλώνει καθαρά: «Οι τρομοκράτες γκρέμισαν το Τείχος». Κανένας διεθνής οργανισμός, κανένας ανθρωπιστικός οργανισμός, κανένα αραβικό κράτος δεν κατάφερε αυτό που κατάφεραν οι «Παλαιστίνιοι τρομοκράτες». Απελευθέρωσαν 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιους, το ένα εκατομμύριο είναι πρόσφυγες που διώχτηκαν το 1948 για να ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ. Σε δύο χρόνια γκρέμισαν το κάστρο της διαφθοράς που έχτισαν ο Νταχλάν και το Ισραήλ στη Γάζα και τον απάνθρωπο διεθνή αποκλεισμό. Οι «Παλαιστίνιοι τρομοκράτες» αποκάλυψαν την ανικανότητα της διεθνούς κοινότητας. Νίκησαν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, τις ΗΠΑ, νίκησαν την Ε.Ε. και όλα τα αραβικά κράτη ανεξαιρέτως, ειδικά αυτά του του πετρελαίου, και τον υπάλληλο τους, τον Αμπάς. Οι «Παλαιστίνιοι τρομοκράτες» νίκησαν τα ΜΜΕ του Βασίλειου των Σαούδ, που επέρριπταν αποκλειστικά την ευθύνη του αποκλεισμού στη δημοκρατικά εκλεγμένη από τον λαό Χαμάς. Γνωρίζουν καλύτερα απ' όλους πως η αποκοπή της Λωρίδας της Γάζας από τη Δυτική Οχθη επεβλήθη πρακτικά από το 2001. Γνωρίζουν ότι ούτε στον Αραφάτ δεν επέτρεπαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να πάει στη Γάζα. Γνωρίζουν πως οι Ισραηλινοί είχαν βομβαρδίσει το 2001, αεροδρόμιο της Γάζας, το λιμάνι της και όλες τις εγκαταστάσεις της Παλαιστινιακής Αρχής. Γνωρίζουν ότι πριν φύγουν οι Ισραηλινοί άποικοι από τη Γάζα το 2005, ο στρατός τους σκότωσε πάνω από 1.700 Παλαιστίνιους και τραυμάτισε πάνω από 11.000, κατεδάφισε ολικώς πάνω από 2.914 σπίτια Παλαιστινιών και 2.838 μερικώς, και οι ισραηλινές μπουλντόζες κατέστρεψαν καλλιέργειες όλων των ειδών σε πάνω από 37.000 στρέμματα, σε μια περιοχή 360 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία μόνο το 29% είναι καλλιεργήσιμα. Μέχρι το 2006 το Ισραήλ επέτρεπε μόνο σ' έναν πολύ μικρό αριθμό προϊόντων -146- να εισάγονται στη Γάζα από το Ισραήλ, ενώ από το 2006 επιτρέπει την εισαγωγή μόνο τεσσάρων. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το Ισραήλ δολοφονεί τους Παλαιστίνιους στη Γάζα εδώ και 7 χρόνια. Γνωρίζουν πολύ καλά πολλά άλλα. Ακριβώς για όλα αυτά ο λαός της Παλαιστίνης ψήφισε τη Χαμάς. Γιατί όλη η πολιτική που ακολούθησαν οι μετριοπαθείς φίλοι των ΗΠΑ - Ε.Ε. στη Δυτική Οχθη δεν σταμάτησε πουθενά την ισραηλινή φονική μηχανή. Ούτε τη σταμάτησε ποτέ εναντίον της Δυτικής Οχθης στην οποία κυβερνά ο Αμπάς. ΗΠΑ και Ε.Ε. πίστευαν πως σφίγγοντας τον αποκλεισμό σε απόλυτη συνεργασία με το ισραηλινό καθεστώς κατοχής και αποικισμού, θα νικήσουν τις ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις. Οι οργανώσεις αυτές ανατίναξαν το Τείχος της Γάζας, ενώ ο σύμμαχος των ΗΠΑ-Ισραήλ-Ε.Ε. Αμπάς εξακολουθεί να πολιορκείται από το «Τείχος της Ντροπής» στη Δυτική Οχθη. Ο φίλος τού Αμπάς, ο Ολμέρτ, συνεχίζει να χτίζει αποικισμούς στη Δυτική Οχθη και στην ανατολική Ιερουσαλήμ. Μετά τη Διάσκεψη της Ανάπολης, το Ισραήλ έχτισε 1.700 διαμερίσματα στην Ιερουσαλήμ και κατέσχεσε 1.230 καλλιεργήσιμα στρέμματα Παλαιστίνιων αγροτών, πολιτών του κράτους του Αμπάς. Χθες ο δήμαρχος της κατεχόμενης Ιερουσάλημ αποφάσισε να χτίσει στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, εκεί όπου θέλει ο Αμπάς να κάνει την πρωτεύουσα του κράτους του, 7.300 διαμερίσματα. Οι ΗΠΑ, η Ε.Ε. και ο ΟΗΕ παρακολουθούν ανίκανοι, ως συνένοχοι, την πολιτική του Αμπάς να αποτυγχάνει. Οι μετριοπαθείς νικήθηκαν κατά κράτος.

Μερικά γεγονότα μένουν χαραγμένα στη μνήμη μας, γιατί εισέρχονται με «Σοκ» και αποτυπώνονται μέσα μας με «Δέος». Το γκρέμισμα του καθεστώτος της διαφθοράς της Φατάχ ήταν ένα «Σοκ», σήμερα το γκρέμισμα του «Τείχους» είναι το «Δέος».

http://www.btselem.org/english/Statistics/Casualties_Data.asp?Category=1

https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/gz.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Gaza_Strip

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/01/2008

__________________________________________

Οι στίχοι του Μαχμούντ Νταρουίς Μάνα μου امي

Τραγουδάει ο Λιβανέζος Μαρσέλ Χαλίφε

___________________________________________

ΒΙΝΤΕΟ Ραπ μουσική από τη Παρισινή Γάζα-Gazarimes RAP

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Με νέο κλόουν στο Ιράν
Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ
Τελικά κάθε πόλεμος θέλει και τον κλόουν του. Ο Κλίντον είχε καλέσει το Γερμανό οικολόγο Φίσερ για τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Ο Μπους βρήκε τον κεντροαριστερό Βρετανό Μπλερ για τον πόλεμο του Ιράκ. Τώρα ο Μπους -ή ο επόμενος Αμερικανός προέδρος- διαθέτουν το Γάλλο δεξιό Σαρκοζί για τον πόλεμο του Ιράν. Αραγε είναι σύμπτωση ή μια προμελετημένη πράξη η εμφάνιση του Σαρκοζί να συνοδεύεται από την παραίτηση του πρώην πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας Τόνι Μπλερ; Ισως χρειάζεται κάποτε να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό. Η αντιτρομοκρατική εκστρατεία και ο πόλεμος του Ιράκ απέδειξαν τελικά ότι δεν συμφέρει κανέναν να τον απελευθερώσουν οι Αμερικανοί από οποιονδήποτε, γιατί θα τους χρωστά αιωνίως. Απέδειξαν επίσης ότι οι λαοί πρέπει να στηρίζονται στις δυνάμεις τους αν θέλουν να απελευθερωθούν είτε από ξένο κατακτητή είτε από την κοινωνική αδικία ή δικτατορία. Σε μερικές περιπτώσεις απαιτείται πρακτική στήριξη από ανεξάρτητους από οικονομικές και πολιτικές εξαρτήσεις, διεθνείς οργανισμούς. Ο Σαρκοζί, ως νέος Μπλερ, απ' όταν ανέλαβε την εξουσία δεν χάνει μέρα, ομιλία και περιοδεία στο εξωτερικό χωρίς να προετοιμάζει τον κόσμο για έναν νέο πόλεμο. Ετσι προκύπτει και προέχει σήμερα να θέσουμε το εξής ερώτημα: Τι κόπτει τόσο πολύ τη Γαλλία και ενδιαφέρεται τόσο πολύ για έναν πόλεμο με το Ιράν; Οι καλόπιστοι θα πουν πως τα πυρηνικά είναι επικίνδυνα όπλα και κάποιος πρέπει να εμποδίζει την εξάπλωσή τους. Αυτόν το ρόλο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να τον παίξει η Γαλλία, γιατί είναι η χώρα που έφτιαξε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ με τις 200 πυρηνικές κεφαλές. Οι φόβοι που εξέφρασα στις 28/04/2007 για τη νέα εξωτερική πολιτική της Γαλλίας και το «βαθμό εμπλοκής της χώρας στους πολέμους που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά και στους επόμενους πολέμους που έρχονται» επαληθεύτηκαν, γιατί όπως ξέρουμε «ο Σιράκ κατάφερε σε ικανοποιητικό βαθμό να κρατήσει τη Γαλλία σε χαμηλό επίπεδο εμπλοκής, γιατί ήξερε τους κινδύνους που έκρυβε ενδεχόμενη ανάμιξη της χώρας του. Ο Λίβανος, η Συρία και το Ιράν είναι μεγάλος πειρασμός για έναν τυχοδιώκτη Γάλλο πρόεδρο». Ο Σαρκοζί απέδειξε ότι όχι μόνο είναι τυχοδιώκτης αλλά και κοντόφθαλμος για να μπορέσει να βγάλει αλώβητη τη Γαλλία από έναν πόλεμο και για να βγει ο ίδιος λιγότερο καταρρακωμένος πολιτικά και ψυχολογικά από τον Μπλερ. Ακόμα περισσότερο, με τον πόλεμο αυτό δεν θα σώσει κανέναν, και ειδικά το καθεστώς κατοχής στο Ισραήλ, όπως δεν το έσωσε ο Μπλερ το 2006 στον πόλεμο του Λιβάνου.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/10/2007

Τα τείχη είναι η αδυναμία τους και το γκρέμισμά τους η δύναμή μας

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Βίντεο παρέμβαση του πρώην Αμερικανού υπουργού Δικαιοσύνης και ένα τραγούδι του Life Convicts με τίτλο "The Eyes of a Slouljah".
Το πέρασμα της Ράφα είναι χωρίς υπερβολή το μοναδικό στον κόσμο που ελεγχόταν αυστηρά από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Αίγυπτο και με υπαλλήλους από την Παλαιστινιακή Αρχή. Η μοναδική πύλη στον κόσμο που ελεγχόταν από τις ισχυρότερες δυνάμεις του κόσμου. Αυτό, αν σημαίνει κάτι, σημαίνει πως αυτή η πύλη, αυτά τα σύνορα είναι διεθνή σύνορα, που στήθηκαν βάσει διεθνούς συμφωνίας. Σύνορα που προστατεύουν την ασφάλεια του πλανήτη από τεράστιους κινδύνους.

Το πέρασμα αυτό κλείνει και ανοίγει τις πύλες του μόνο όταν συμφωνήσουν όλες οι πλευρές και όλες οι διεθνείς δυνάμεις. Ετσι μπορούμε να πούμε ότι το 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι που ζουν στη Γάζα είναι οι πιο επικίνδυνοι πολίτες του κόσμου για το διεθνές σύστημα ασφάλειας. Μπορούμε να πουμε πως οι μαχητές της Γάζας και ο οπλισμός τους, που δεν ξεπερνά ούτε το 1% της τεράστιας στρατιωτικής μηχανής που διαθέτει το Ισραήλ, αποτελούν το χειρότερο εφιάλτη της. Γιατί νίκησαν για ακόμα μια φορά το Ισραήλ και το Τείχος του. Οσοι διαβάζουν τα «Πρωτόκολλα της Συμφωνίας του περάσματος της Ράφα»* διαπιστώνουν εύκολα πως δεν συντάχθηκε για να διευκολύνει τη ζωή των κατοίκων της Γάζας, αλλά για να την κάνει ανυπόφορη. Απόδειξη αυτού είναι ότι έμεινε ανοιχτό μόνο 295 μέρες από τις 595 μέρες λειτουργίας του, δηλαδή από την 25/11/2005 και μέχρι την ανατροπή του καθεστώτος διαφθοράς του Νταχλάν τον Ιούλιο του 2007 (δείτε το σχετικό λινκ της ΕΕ**). Συντάχθηκε επίσης για να εμποδίζει τις σχέσεις των κατοίκων της Γάζας και των οργανώσεών τους με ανθρωπιστικές, πολιτικές οργανώσεις και με ξένους βουλευτές και διπλωμάτες, με κινήματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης. Γιατί γνωρίζουν ότι οι σχέσεις αυτές δυναμώνουν το λαό της Γάζας και την αντίστασή του στην ισραηλινή φασιστική κατοχή.

Γιατί γνωρίζουν πως αυτές οι επαφές απομονώνουν και σκοτώνουν το ισραηλινό καθεστώς κατοχής. Γνωρίζουν πως όσο πιο ελεύθερη είναι η πύλη της Γάζας για τον υπόλοιπο κόσμο τόσο πιο γρήγορα θα καταρρεύσει το ισραηλινό καθεστώς κατοχής και θα αποκτήσουν οι Παλαιστίνιοι την ελευθερία τους.

Οσοι δημοσιογράφοι κάλυπταν τα γεγονότα που ακολούθησαν το γκρέμισμα του ισραηλινού Τείχους της Γάζας μετέδιδαν πόσο ανθρώπινο ήταν το δράμα των Παλαιστινίων στη μικρή αυτή λωρίδα της γης, την πιο πυκνοκατοικημένη στον κόσμο. Αραβικά, αμερικανικά, ευρωπαϊκά, διεθνή κανάλια και πρακτορεία ειδήσεων και φωτογραφιών κάλυπταν κάθε πρόσωπο και ιστορία.

"Ποιος είναι ο τρομοκράτης;" Ραπ από τη Παλαιστίνη

Το μέγεθος όμως του γεγονότος το περιόρισαν με περιγραφές τύπου «ανθρώπινο δράμα» ή «το έπος ενός λαού» ή «η έξοδος των εξαθλιωμένων» - ναι μεν περιγράφανε την πραγματικότητα, ωστόσο την απονεύρωσαν, ίσως μερικά κανάλια και αντιποκριτές άθελά τους, από το τεράστιο αυτό αντάρτικο κατόρθωμα και από τη μεγάλη γεωπολιτική του σημασία. Μόνο το γεγονός ότι γκρεμίστηκε το πρώτο σύνορο που χάραξε η γαλλο-βρετανική Συμφωνία Σάικς-Μπέικο, που διαμέλισε το 1916 τον αραβικό κόσμο και χώρισε τους λαούς και χάραξε τα σύνορα μεταξύ τους, είναι αρκετό για να φωτίσουμε πλήρως το μέγεθος της πράξης ανατίναξης του Τείχους που πραγματοποίησαν οι παλαιστίνιοι αντάρτες και το μέγεθος της ανησυχίας των ιμπεριαλιστών και των καθεστώτων τους στην περιοχή. Οι παλαιστίνιοι αντάρτες που ανατίναξαν το ισραηλινό «σιδερένιο τείχος» του στρατοπέδου συγκέντρωσης «Γάζα». Κατάφεραν αυτό που δεν μπορούσε κανένας διεθνής οργανισμός, κανένας ανθρωπιστικός οργανισμός, κανένα δημοκρατικό κράτος του κόσμου και κανένα αραβικό κράτος. Κατάφεραν να απελευθερώσουν 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιους από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Με αυτό τους το κατάρθωμα οι αντάρτες πρόσθεσαν ένα ακόμα ιστορικό γεγονός στην εκρηκτική αυτή εστία του κόσμου. Μόλις πέρσι γκρέμισαν το «Κάστρο της διαφθοράς», που έχτισε ο σύμβουλος του Αμπάς Μαχμούντ Νταχλάν σε συνεργασία και με το Ισραήλ. Με αυτό τους το κατόρθωμα οι παλαιστίνιοι «τρομοκράτες» αποκάλυψαν την ανικανότητα της διεθνούς κοινότητας. Αποκάλυψαν πως οι αστικές δημοκρατίες χτίζουν Τείχη και οι αντάρτες τα γκρεμίζουν. Λίγα ήταν τα ΜΜΕ που έδειξαν ότι με την πράξη τους αυτή οι αντάρτες νίκησαν τις ΗΠΑ και το δικό τους πια Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Νίκησαν την Ε.Ε. των μικρών ηγετών και δικαίωσαν τις απόψεις των επαναστατικών δυνάμεων. Νίκησαν όλα τα υποταγμένα στις ΗΠΑ αραβικά κράτη ανεξαιρέτως, ειδικά αυτά του πετρελαίου, και τον υπάλληλό τους, τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς.

Βίντεο τραγούδι από το Συγκρότημα "Αλ-Ασικίν" της Παλαιστινιακής

Επανάστασης με τίτλο "Δυνάμωσε Επανάσταση" .

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι μετριοπαθείς νικήθηκαν κατά κράτος. Τα περισσότερα όμως διεθνή ΜΜΕ σκοπίμως δεν έδωσαν μεγάλη σημασία στην ένοπλη αυτή πράξη, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θέλουν να παρουσιάζουν αντάρτες να γκρεμίζουν Τείχη και σύνορα. Θέλουν να μας παρουσιάζουν πως μόνο οι πολιτικοί χειρισμοί και οι διπλωματικές σχέσεις αποδίδουν καρπούς. Δεν θέλουν να παρουσιάζουν πως οι πολιτικοί του ιμπεριαλισμού χτίζουν τείχη και οι αντάρτες τα γκρεμίζουν. Και αφού αδειάζουν το γεγονός αυτό από το περιεχόμενο της πράξης αυτής, θα περάσουν στο σχέδιο ελέγχου των γκρεμισμένων συνόρων. Από αυτό το σημείο και μετά θα ξεκινήσουν τη νέα τους επίθεση. Ηδη προετοιμάζονται οι ΗΠΑ-Ισραήλ-ΕΕ και ο υπάλληλος Αμπάς. Ζήτησαν από τον αιγυπτιακό στρατό να κλείσει ξανά όλες τις τρύπες που άνοιξαν οι Παλαιστίνιοι. Στέλνουν εκεί τσιμεντόλθους και συρματοπλέγματα και πασάλους του στρατού. Ηδη καλλιεργούν κλίμα ότι παλαιστίνιοι τρομοκράτες ετοιμάζονται να χτυπήσουν αμερικανικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα στην Αίγυπτο. Μάλιστα μερικοί πληρωμένοι αιγύπτοι και σαουδάραβες δημοσιογράφοι στήνουν σκηνικό ότι οι Παλαιστίνιοι της Γάζας θέλουν να καταλάβουν πόλεις στο Σινά και ότι ήδη μερικές παλαιστινιακές σημαίες υψώθηκαν σε μερικά σπίτια στις πόλεις Αλαρίς και άλλες. Ετσι ερμηνεύουν την αλληλεγγύη των αιγυπτίων πολιτών με τους αποκλεισμένους Παλαιστινίους που χύθηκαν στις αιγυπτικές πόλεις για να αγοράζουν τα βασικά ήδη τροφής. Από εδώ και πέρα θα αρχίσουν επίθεση υπονόμευσης κάθε προσπάθειας των Παλαιστινίων της Γάζας για να αποκτήσουν δικό τους έλεγχο στις μόνες πύλες που συνδέουν τη Γάζα με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω της Αιγύπτου. Δεν τους φτάνει που το Ισραήλ ελέγχει απόλυτα τον αέρα και τη θάλασσα και τα 2/3 των εδαφών γύρω και πάνω από τη Γάζα, τώρα θέλουν και πάλι να ελέγχουν και την πύλη της με την Αίγυπτο. Θέλουν όμως να το κάνουν μέσω του υπαλλήλου τους, του Αμπάς. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής πρωταγωνιστεί όχι για να διευκολύνει τη ζωή των πολιτών του στη Γάζα αλλά για να τους τιμωρήσει που ανέτρεψαν το καθεστώς διαφθοράς και επειδή οι αντάρτες δεν παραδίδουν τα όπλα τους. Πιστεύει πως έτσι θα αναγκάσει το λαό της Γάζας να ανατρέψει τη Χαμάς. Αυτός τον έλεγχο δεν πρέπει να τον εκλάβουμε μόνο ως έλεγχο διοδίων, αλλά ως έλεγχο ολόκληρου του αντάρτικου που αναπτύσσεται στη Γάζα, ως προσπάθεια να υποστούν οι Παλαιστίνιοι τις συνέπειες του γκρεμίσματος του Τείχους. Γιατί πιστεύουν πως είναι κακό σημάδι αν εξαπλωθεί και σε άλλα μέρη και σύνορα του αραβικού κόσμου. Αυτό εξηγεί το γεγονός ότι, αμέσως μετά τη συνειδητοποίηση των κινδύνων που περιέχει αυτή η πράξη από το τρίγωνο της παλαιστινιακής τραγωδίας ΗΠΑ-Ισραήλ-ΕΕ και σε συνεργασία πάντα με τα αντιδραστικά αραβικά κράτη, κινητοποίηθηκαν για να επαναφέρουν την κατάσταση στην προ του γκρεμίσματος του

Προλεταριακή Σημαία
φ.590, 09/02/08

Βίντεο με Rock τραγούδι "δεν θα χάσουμε αυτό είναι δικαίωμα μας"

Η Μικρή Χουλούντ απαγγέλει το ποίημα "είμαι Παλαιστίνιος"